Przegląd piśmiennictwa na temat możliwości zastosowania plastrowania dynamicznego Kinesiology Taping (KT) w chorobach wewnętrznych: w chirurgii, kardiologii i pulmonologii

Marcin Krajczy, Katarzyna Bogacz, Jacek Łuniewski, Zbigniew Śliwiński, Dagmara Gąbka, Jan Szczegielniak

M. Krajczy, K. Bogacz, J. Łuniewski, Z. Śliwiński, D. Gąbka, J. Szczegielniak – Review of literature on the application of Kinesio Taping (KT) in internal diseases: in surgery, cardiology and pulmonology . Fizjoterapia Polska 2018; 18(2); 32-42

Streszczenie
Wstęp. Dotychczas istnieje mała liczba materiałów dotyczących Kinesiology Taping (KT),
a zwłaszcza spełniających kryteria pracy opartej na faktach naukowych. W występującym piśmiennictwie spotkać można prace dotyczące możliwości wykorzystania KT, jednak przedstawione wyniki nie są jednoznaczne. Niektóre hipotezy i teorie są sprzeczne ze sobą, spora część z nich nie jest poparta wynikami badań, a przedstawione wnioski wydają się wątpliwe.
Cel pracy. Celem pracy jest przedstawienie aktualnej wiedzy na temat możliwości zastosowania metody KT w chorobach wewnętrznych: w kardiologii i pulmonologii.
Materiał i metody. Badanie, polegające na wyszukiwaniu literatury, składało się z dwóch części. Pierwsza część badania została przeprowadzona w okresie od października do listopada 2017 roku. W tym czasie dokonano wstępnej selekcji, w czasie, której zidentyfikowano prace dotyczące możliwości zastosowania plastrowania dynamicznego. Druga część badania została przeprowadzona w terminie od grudnia 2017 do stycznia 2018 roku, w czasie której poddano szczegółowej analizie wybrane prace dotyczące zastosowania i oceny efektów działania plastrowania dynamicznego w chirurgii, pulmonologii i kardiologii.
Wyniki. Oceniając efekty KT w chorobach wewnętrznych w chirurgii, kardiologii i pulmonologii zastosowano podział na słabe efekty (ES), efekty (E) oraz na antyefekty (AE), gdy wyniki przeprowadzonego badania nie potwierdzają działań terapeutycznych. W ocenie efektów KT w chirurgii (2 artykuły), stwierdzono 2 E. W badaniu dotyczącym zastosowania w pulmonologii (3 artykuł), wykazano 3 E. Nie stwierdzono artykułów, poziomu referencyjnego A, dotyczących zastosowania KT w kardiologii.
Wnioski. Na podstawie przeprowadzonej analizy materiałów źródłowych sformułowano trzy wnioski:
1.W ostatnim czasie stwierdzono progresję badań dotyczących możliwości zastosowania plastrowania dynamicznego w fizjoterapii, w tym w chorobach wewnętrznych: w chirurgii, pulmonologii i kardiologii.
2.Istnieje zbyt mała liczba prospektywnych, randomizowanych badań dotyczących zastosowania plastrowania dynamicznego, przeprowadzonych na odpowiednio dużej grupie.
3.Tylko nieliczne z prezentowanych w piśmiennictwie prac, wyjaśniających zasady działania PD spełniają kryteria pracy opartej na faktach naukowych.

Słowa kluczowe:
przegląd piśmiennictwa, kinesiology taping, kardiologia, pulmonologia, chirurgia


Abstract

Introduction. So far, there have been few materials on Kinesio Taping (KT), in particular those meeting the criteria of scientific fact-based materials. The available literature includes articles on the possibility of using KT, but the results presented are not unequivocal. Some hypotheses and theories are contradictory, and many of them are not supported with any study results, and the conclusions presented seem questionable.
Objective. The objective of this study is to present the current state of knowledge of the possibility to apply the KT method in internal diseases: in cardiology and pulmonology.
Material and methods. The first stage was conducted from October to November 2017. It included preliminary selection aimed at identifying the works on the possibility of applying dynamic taping. The second stage of the research was conducted from December 2017 to January 2018, and consisted in a detailed analysis of the selected works on application and assessment of effects of dynamic taping in surgery, pulmonology and cardiology.
Results. When assessing the effects of KT in internal diseases in cardiology and pulmonology, the effects were classified as poor effects (PE), effects (E) and anti-effects (AE), when the results of the trial do not confirm the therapeutic activities. 2 E were discovered in assessing the effects of KT in surgery (2 articles). 3 E were discovered in the study of application in pulmonology (3rd article). No articles of the A reference level, concerning application of KT in cardiology.
Conclusions. Three conclusions were formulated on the basis of analysis of the source materials:
1. There has been a recent progress in the research into the possibility of applying dynamic taping in physical therapy, including in internal diseases: pulmonology and cardiology.
2. There are few prospective, randomized trials associated with application of dynamic taping, conducted on a large enough group of patients.
3. Few articles in the literature that explain the principles of DT, meet the criteria of research based on scientific facts.

Key words:
review of literature, kinesiology taping, surgery, cardiology, pulmonology

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version

Analiza urazów układu mięśniowo-więzadłowo-szkieletowego występujących u piłkarek ręcznych i postępowanie fizjoterapeutyczne

Sławomir Motylewski, Walenty Trandasir, Katarzyna Michalak, Elżbieta Poziomska-Piątkowska

S. Motylewski, W. Trandasir, K. Michalak, E. Poziomska-Piątkowska – Analysis of injuries of musculo-ligamentous-skeletal system occurring among handball players and physiotherapy treatment. Fizjoterapia Polska 2018; 18(2); 24-30

Streszczenie
Wprowadzenie. Urazy w grach zespołowych są nierozłącznym elementem dzisiejszego sportu. Dla każdego zawodnika wiąże się to, ze zmniejszeniem możliwości wykonania wysiłku fizycznego, potrzebą pomocy medycznej i skutkami ekonomicznymi. Profesjonalne usprawnianie sportowców po doznanym urazie wymaga od fizjoterapeuty wysokich kwalifikacji, dużego doświadczenia oraz korzystania z nowoczesnego sprzętu fizykalnego. Brak tych czynników może spowodować straty na zdrowiu u zawodników, wydłużonym procesem rehabilitacji, a tym samym późniejszym powrotem zawodników na boisko.
Cel. Celem badań było określenie rodzaju i częstości występowania urazów sportowych u zawodniczek trenujących piłkę ręczną oraz rodzaj i metody leczenia zastosowane po wystąpieniu urazu.
Materiał i metody. Materiał badawczy tworzyła grupa 19 kobiet w przedziale wiekowym 18-31 lat, uprawiających piłkę ręczną minimum 5 lat. Były to zawodniczki pierwszego zespołu Stowarzyszenia Korona Handball Kielce. W badaniach wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego.
Wyniki. Z przeprowadzonych badań wynika, że 100% zawodniczek doznało, chociaż jednego urazu. Doznane urazy dotyczyły głównie kończyn dolnych. Najczęściej do urazów dochodziło podczas lądowania 33,9%, fauli 21,4% oraz rzutów 19,6%. 12,5% (7) doznanych urazu skutkowało przeprowadzeniem zabiegu operacyjnego, a pozostałe 87,5% zakończyło się leczeniem zachowawczym. Mimo 100% wyleczenia z doznanego urazu, duża część zawodniczek – 68,4% odczuwa dyskomfort po wznowieniu treningów oraz w czasie rozgrywania meczów.
Wnioski. Najczęstszym typem urazów u wyczynowych zawodniczek piłki ręcznej są skręcenia i urazy mięśni w obrębie kończyn dolnych. U większości piłkarek zastosowano leczenie zachowawcze z wykorzystaniem głównie kinezyterapii oraz szerokiej gamy zabiegów fizykalnych.

Słowa kluczowe:
piłka ręczna, urazy sportowe, fizjoterapia


Abstract

Introduction. Injuries in team games are an inseparable part of today’s sport. For every athlete it is connected with a decrease in exercise capacity, need for medical help and economic consequences. Professional rehabilitation of athletes, after a traumatic event, requires work with a physiotherapist with high skills and extensive experience and the use of modern physical therapy equipment. The lack of one of those factors can lead to further loss of health by the player, prolonged rehabilitation and thus delayed return to the game
Aim. The aim of the study was to assess the type and frequency of injuries occurring among professional female handball players and the type and methods of treatment used after the injury.
Material and methods. The studied group consisted of 19 women aged 18-31 years, playing handball for at least 5 years. All of the subjects played in the first team of Korona Handball Club in Kielce. In the study a diagnostic survey method was used.
Results. The study showed that 100% of players suffered from at least one injury connected to their professional sports activity. Most often the injury occurred while landing – 33.9%, fouls – 21.4% and throws – 19.6%. 12.5% (7) of the occurred traumas required surgery and the remaining 87.5% ended in conservative treatment. In spite of the fully recovery from the injury, a large proportion of the players – 68.4% were feeling discomfort after the resumption of training and during the matches.
Conclusions. The most common injuries of professional handball female players are sprains and dislocations of the lower limbs. Most athletes undergone conservative physiotherapy treatment including kinesiotherapy and wide range of physical therapy modalities.

Key words:
handball, sports injuries, physiotherapy

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version

Aktywność fizyczna u pacjentów z hemodializą na oddziale dializ w szpitalu w Värnamo

Celina Łupińska

C. Łupińska – Physical activity in hemodialyzed patients of the hospital in Värnamo. Fizjoterapia Polska 2018; 18(2); 12-22

Streszczenie
Wstęp. U pacjentów z niewydolnością nerek dochodzi do obniżenia aktywności fizycznej. W dalszej kolejności prowadzi to do: osłabienia mięśni, pogorszenia tolerancji wysiłku, pogorszenia pracy hemodynamicznej serca i układu krążenia. Ulega obniżeniu samopoczucie chorych. Pacjenci zakwalifikowani do hemodializy (HD) poddawani są zabiegowi od 3-5 dni w tygodniu. Sam zabieg, ze względu na czas jednorazowej hemodializy (od 3-5 h) stanowi znaczne obciążenie dla pacjentów.
Cel. Celem pracy było pokazanie jakie pozytywne efekty można uzyskać u pacjentów z hemodializą poprzez regularną aktywność fizyczną.
Materiał i metody. Badaniem objęto 23 pacjentów powyżej 18 lat. Dwóch pacjentów odmówiło brania udziału w badaniach a u 8 wykonanie wszystkich testów było niemożliwe ze względu na współistniejące choroby: infekcje, arytmię serca, problemy z przetoką, amputacja kończyny dolnej. Pozostali 13 (57%) pacjentów zostało poddanych testom na siłę mięśniową, kondycję oraz na równowagę przed rozpoczęciem regularnego indywidualnego treningu przed/w czasie hemodializy dopasowanego indywidualnie do pacjenta.
Wyniki. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którzy poddawani są regularnemu zabiegowi hemodializy, po zakończeniu 6 miesięcznego regularnego treningu, 3 razy w tygodniu, gdzie długość i intensywność treningu została dobrana indywidualnie, zaobserwowano istotne polepszenie kondycji u 6 (46%) pacjentów siły mięśniowej kończyn dolnych u 8 (61%) pacjentów, siły mięśniowej kończyn górnych u 6 (46%) pacjentów oraz równowagi u 4 (31%) pacjentów.
Wnioski. U pacjentów z niewydolnością nerek na oddziale dializ w szpitalu w Värnamo poddawanym regularnemu zabiegowi hemodializy minimu 3 razy w tygodniu, którzy rozpoczęli regularny trening/aktywność fizycyną przed/w czasie zabiegu hemodializy,zaobserwowano polepszenie ich kondycji fizycznej, siły mieśniowej nóg i ramion oraz równowagi.

Słowa kluczowe:
niewydolność nerek, hemodializa, aktywność fizyczna


Abstract

Introduction. Patients with kidney failure engage in less physical activity. This leads to reduced muscle strength, exercise tolerance, and hemodynamic activity of the heart and the cardiovascular system. Such patients also experience a decreased sense of well-being. Patients who are qualified for hemodialysis (HD) undergo treatment 3-5 times a week. Due to the lengthy nature of the procedure (each session takes about 3-5 hours), it can be a heavy burden for the patients.
Purpose. The purpose of the study was to demonstrate the positive effects of regular physical activity in hemodialyzed patients.
Materials and methods. 23 adult patients (over 18 years old) were included in the study. Two patients did not give their consent to participate, and 8 were excluded due to comorbid conditions (infections, arrhythmia, fistula complications, lower extremity amputation), as they were unable to undergo all of the tests. The remaining 13 patients (57%) were tested for muscle strength, physical fitness, and balance. The tests were conducted before the start of a regular, individual physical training regimen and were administered before / during hemodialysis.
Results. In patients with chronic kidney failure who were undergoing regular hemodialysis at the time of the study, significant improvement in physical fitness (6 patients, 46%), lower extremity muscle strength (8 patients, 61%), upper extremity muscle strength (6 patients, 46%), and balance (4 patients, 31%) was observed after a six-month long physical training regimen, with training sessions of individually adjusted length and intensity conducted 3 times a week.
Conclusion. An improvement in physical fitness, lower and upper extremity muscle strength, and balance was observed in patients with kidney failure, who were treated regularly at the dialysis ward of the hospital in Värnamo (dialyzed at least 3 times a week), and who participated in a regular physical activity training before/during hemodialysis.

Key words:
kidney failure, hemodialysis, physical activity

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version

Fizjoterapia w ciężkich postaciach zespołu Guillaina-Barrego – demonstracja przypadków, analiza postępowania

Włodzisław Kuliński

W.Kuliński – Physical therapy in severe cases of Guillain-Barré syndrome – case presentation, management. Fizjoterapia Polska 2018; 18(2); 6-10

Streszczenie
Wstęp. Zespół Guillaina-Barrego (GBS) jest ostro przebiegającą neuropatią z zachorowalnością od 0,6 do 2,2 przypadków na 100 000 osób. Etiologia GBS nie jest do końca wyjaśniona. 20% chorych nie odzyskuje pełnej sprawności.
Materiał. Przedstawiono obraz kliniczny oraz prowadzone postępowanie fizykalno-usprawniające u 2 chorych o szczególnie ciężkim przebiegu.
Wyniki. Obydwaj chorzy wyszli z Kliniki Rehabilitacji odpowiednio po 6 i 18 miesiącach leczenia i powrócili do pracy.
Wnioski. 1. Chorzy z GBS pomimo niekiedy bardzo ciężkiego przebiegu schorzenia rokują całkowite wyleczenie.
2. Intensywne postępowanie fizykalno-usprawniajace należy prowadzić konsekwentnie od początku schorzenia, nawet wtedy gdy przez okres kilku miesięcy nie obserwujemy najmniejszej poprawy.

Słowa kluczowe:
Syndrom Guillaina-Barrego, postępowanie fizykalno-usprawniające


Abstract

Background. Guillain-Barre syndrome (GBS) is an acute neuropathy with an incidence ranging from 0.6 to 2.2 cases per 100,000. The aetiology of GBS has not yet been explained. 20% of GBS patients do not fully recover.
Material. The paper presents the clinical picture observed in two men with particularly severe GBS and the physical therapy and rehabilitation conducted in these patients.
Results. The patients were discharged from the Department of Rehabilitation after 6 and 18 months of treatment, respectively, and returned to work.
Conclusions. 1. Even though the course of GBS can sometimes be very severe, full recovery is possible. 2. Intensive physical therapy and rehabilitation should be conducted from the onset of the disorder, even if no improvement occurs over several months.

Key words:
Guillain-Barre syndrome, physical therapy and rehabilitation

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version

Zastosowanie treningu biegowego w głębokiej wodzie w fizjoterapii – możliwości i ograniczenia

Wojciech Cieśla, Krzysztof Gieremek, Jarosław Drabik, Tomasz Cieśla

FP 2013; 13(3); 28-33

Streszczenie
Bieganie w głębokiej wodzie – Deep Water Running (DWR) jest od lat 80-tych ubiegłego stulecia w wielu krajach Europy zachodniej i Ameryki Płn. dość powszechnie stosowanym sposobem przeciwdziałania zmniejszaniu wydolności organizmu. Ten rodzaj treningu był i jest szczególnie chętnie stosowany u sportowców, którzy doznali obrażeń ciała wykluczających ich czasowo z normalnych treningów wymagających obciążania aparatu kostno-stawowego. Wieloletnie doświadczenia lekarzy, fizjoterapeutów pokazują, że umiejętnie zastosowany trening biegowy w wodzie, posiada szereg zalet, które mogą być wykorzystane również u osób borykających się takimi problemami zdrowotnymi, jak np.: choroba zwyrodnieniowa stawów, otyłość czy zaburzenia koordynacji ruchów. DWR stosowany jest w kilku ośrodkach leczniczych i rehabilitacyjnych w naszym kraju, lecz Iiczba ich jest niewielka. Z uwagi no zalety prozdrowotne tego rodzaju treningu zasługuje on na przybliżenie jego zalet i wad oraz no krótką charakterystykę głównych założeń metodycznych.

Słowa kluczowe:
terapia w wodzie, bieg w głębokiej wodzie, fizjoterapia


Abstract

Deep Water Running, as a common way to counteract the decreasing cardio-pulmonary efficiency of body, has been known in many West European and North American countries since 1980s. This type of training was and still is willingly used by sportsman who due to injuries were temporarily excluded from normal trainings with a load of bone-joint apparatus.
Long-standing experiences of doctors and physiotherapists show that the skillfully applied Deep Water Running’s training has a lot of advantages, which can be also used by people suffering from such health problems as joints’ degeneration, obesity or physical coordination disorder. Only in a few health and rehabilitation centers in Poland the Deep Water Running is implemented. Due to health benefits of this type of training, it deserves an outline of its advantages and disadvantages as well as a brief description of the main methodological assumptions.

Key words:
water therapy, deep water running, physiotherapy

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. polskim/Available only Polish version

Spadek masy ciała u chorych kardiologicznych po treningu na cykloergometrze rowerowym

Witold Pawełczyk, Iwona Kulik-Parobczy, Tomasz Sirek, Jacek Łuniewski, Katarzyna Bogacz, Jan Szczegielniak

FP 2013; 13(3); 22-27

Streszczenie
Wstęp. Podczas wysiłku fizycznego proces wytwarzania ciepła nasila się z powodu przyspieszenia procesów metabolicznych, zmierzających do dostarczenia energii dla pracujących mięśni. Około 75-80% energii wytwarzanej przez mięśnie podczas wysiłku fizycznego przekształca się w energię cieplną, pozostałe 20-25% wykorzystywane jest na pracę mechaniczną. Intensywny wysiłek zwiększa sekrecję potu i udział parowania potu w eliminacji nadmiaru ciepło z organizmu prowadząc do stopniowego obniżenia masy ciała.
Problem spadku masy ciała związany z utratą wody u ćwiczących był przedmiotem licznych opracowań. Do lej pory obliczono średnie wartości spadku masy ciała na skutek pocenia w spoczynku oraz podczas uprawiania niektórych dyscyplin sportowych. Opracowano również szczegółowe zalecenia odnośnie nawadniania organizmu w trakcie dużych wysiłków fizycznych u sportowców. Brak jednak kompleksowych opracowań dotyczących utraty wody u chorych poddanych wysiłkowi fizycznemu w trakcie fizjoterapii stacjonarnej, w rym u chorych po zawale mięśnia sercowego, w trakcie intensywnego usprawniania.
Cel pracy. Celem pracy była ocena spadku masy ciała u chorych po zawale serca w trakcie intensywnego usprawniania obejmującego trening na cykloergometrze rowerowym. Postanowiono także ocenić, czy uzupełnianie płynów przez chorych jest proporcjonalne do strat związanych z obniżeniem masy ciała po treningu rowerowym.
Materał i metody badań. W badaniach wzięło udział 47 losowo wybranych chorych (12 kobiet, 36 mężczyzn) leczonych w Dziale Usprawniania Leczniczego Szpitala Specjalistycznego MSW w Głuchołazach.

Słowa kluczowe:
rehabilitacja kardiologiczna, utrata wody


Abstract

Introduction. The problem of weight loss associated with the loss of wafer in athletes has been the subject of numerous studies. Until now, the average values of weight loss due to sweating at rest and while participating in some sports were calculated. However, no comprehensive studies have not been conducted info water loss in patients undergoing intensive physical exertion, including in patients after myocardial infarction, in the course of intensive rehabilitation.
Aim. the aim of this study was to assess weight loss in patients after myocardial infarction during intensive rehabilitation including training on cycle ergometer.
Material and methods. A total of 47 randomly selected patients (72 women, 35 men) treated in Rehabilitation Department of MSW Hospital in Glucholazy participated in the research. Before and after exercise, measurements were taken with the use of body mass weight Tanita SC 330S in all patients. In addition, for all patients at the end of rehabilitation program, 10-point questionnaire was used to examine fluid intake during the day, during and after physical exercises.
Results. There was a statistically significant difference (p <0.05) between body weight values before and after exercise. Based on the questionnaire, it was found that a large number of patients did not fake additional supplementary fluids, unless they experienced the feeling of thirst; the information about the quantity and type of fluid they should take was not given to patients during rehabilitation Conclusions. The study showed a significant decrease in body weight after training conducted in patients undergoing cardiac rehabilitation. Lack of adequate hydration for patients in the course of their rehabilitation was found. Complex cardiac rehabilitation program should take into account the need to maintain proper water balance. Key words: cardiac rehabilitation, water loss

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. polskim/Available only Polish version

Ocena wybranych parametrów spirometrycznych w grupie pacjentów przewlekle dializowanych z powodu schyłkowej niewydolności nerek. Ocena wydolności oddechowej pacjentów leczonych przewlekłymi dializami

Witold Rongies, Agata Młynarska, Tadeusz Przybyłowski, Włodzimierz Dolecki, Monika Lewandowska, Iza Korabiewska, Janusz Sierdziński, Justyna Choromańska

FP 2013; 13(3); 14-21

Streszczenie
Wstęp. Hemodializę stosuje się w leczeniu ostrej i przewlekłej niewydolności nerek, jak też niektórych zatruć. Ma ona na celu usunięcie toksycznych dla organizmu substancji z krwi. Ponadto w czasie zabiegu dostarczane są do organizmu substancje służące do regeneracji buforów ustrojowych i wyrównania kwasicy metabolicznej, a także usuwany jest nadmiar wody. Większość chorych zgłasza po zakończeniu dializoterapii wyraźne uczucie subiektywnego zmęczenia, pomimo poprawy funkcjonowania większości układów fizjologicznych. Cel pracy. Próba oceny wpływu stosowania przewlekłej hemodializy na wybrane parametry spirometryczne u chorych ze schyłkową niewydolnością nerek. Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 21 chorych przewlekle dializowanych. Wiek ocenianych chorych wynosił od 31 do 80 lat (średnia 60,3). Badanie polegało na wykonaniu spirometrii natężonej bezpośrednio przed dializoterapią i po 15 minutach od jej zakończenia. Do oceny statystycznej wyników zastosowano pakiet statystyczny Statistica 9.2, z którego wykorzystano test parametryczny T-Studenta oraz wyznaczono współczynnik korelacji. Za poziom istotności przyjęło wartość p<0,05. Wyniki. Nie stwierdzono istotnych zmian w wartościach ocenianych parametrów spirometrycznych przed i po dializoterapii. Stwierdzono istotną statystycznie dodatnią korelację pomiędzy stopniem odwodnienia (utratą masy ciała) chorych a wartością FVC. Wnioski. Dializoterapia jest bezpieczną procedurą w grupie osób ze schyłkową niewydolnością nerek niepowodującą istotnych zmian w obrębie układu oddechowego. Istnieje dodatnia korelacja pomiędzy wzrostem odwodnienia a wzrosłem wartości FVC. Subiektywne uczucie zmęczenia pod koniec i po zakończonej dializoterapii deklarowane przez wszystkich włączonych do badania pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek nie było spowodowane niekorzystnymi zmianami parametrów spirometrycznych. Słowa kluczowe: spirometria, dializoterapia, schyłkowa niewydolność nerek, zmęczenie, rehabilitacja


Abstract

lntroduction: Haemodialysis is used in the treatment of both acute and chronic renal failure as well as in some cases of poisoning. The purpose of haemodialysis is to clear the blood of toxic substances. During a haemodialysis session the body also receives substances necessary for regenerating its buffers and for the compensation of metabolic acidosis, and excess wafer is removed from the body. Despite these beneficial outcomes, most dialysis patients report subjective fatigue at the end of a session which can manifest itself an impairment of respiratory parameters. Material and methods: The study enrolled 21 chronic dialysis patients. The study procedures consisted in carrying out a forced spirometry procedure immediately before a dialysis session and 15 minutes after completion of the session. Results: All spirometric parameters assessed in the study group of 21 patients did not change significantly after a dialysis session. There were slight improvements in FEF50 and FEF25. FVC showed mild deterioration. None of the differences was statistically significant. At the same time, there was a statistically significant correlation between the degree of dehydration (loss of body weight during dialysis) and FVC values (p<0.05). Conclusions: 1. A single dialysis session did not induce significant changes in selected respiratory parameters in the study group. 2. The observed subjective feeling of fatigue following a dialysis session in the study group was not caused by impaired respiratory function. Key words: spirometry, dialysis, end-stage renal failure, rehabilitation

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. polskim/Available only Polish version

Ocena efektów analgetycznych terapii wibroakustycznych w leczeniu dolegliwości bólowych części lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa u pracowników biurowych

Marlena Drężewska, Aleksander Sieroń, Zbigniew Śliwiński

FP 2013; 13(3); 8-13

Streszczenie
Wstęp. Celem pracy była ocena efektów analgetycznych terapii wibroakustycznej w leczeniu dolegliwości bólowych części lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa u pracowników biurowych.
Materiał i metody. Badaniami objęto 52 kobiety, które były pracownikami biurowymi w Ostrołęce. W wieku 34-58 lat z przewlekłymi dolegliwościami bólowymi części lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa o etologii przeciążeniowej i/ lub zwyrodnieniowej. Pacjentki zostały poddane 10-dniowej terapii wibroakustycznej za pomocą urządzenia *VITAFON-T. Do oceny efektów terapii zastosowano analogową skalę bólu VAS oraz zmodyfikowany kwestionariusz wskaźników bólu wg Laitinena.
Wyniki. Odnotowano istotną statystycznie różnicę w średniej wartości oceny bólu przed i po terapii (p<0,05). Średnia bólu przed terapią w skali VAS miała wartość 5,81, zaś po Terapii 3,38. Suma wszystkich punktów uzyskanych w kwestionariuszu wg Laitinena przed terapią wynosiła 316, po terapii - 194. Wnioski. Uzyskane wyniki sugerują, iż terapia wibroakustyczna jest skuteczna w osiąganiu efektów analgetycznych w leczeniu dolegliwości bólowych części lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa u pracowników biurowych. Słowa kluczowe: Terapia wibroakustyczna, skala VAS, kwestionariusz Laitinena


Abstract

Introduction. The objective of the research was to assess analgesic effects of vibroacoustic therapy in treating pain in the lumbosacral spine among office workers.
Materials and methods. The participants of the research were 52 female office workers from Ostroleka, aged 34-58, with chronic pain of lumbosacral spine caused by overstrain and/or spondylosis. The patients underwent 10-days vibroacoustic therapy which was conducted by means of VITAFON-T device. To assess the effects of the therapy there was used VAS analogue pain scale and a modified pain rates according to Laitinen questionnaire.
Results. There was noted a substantial statistic difference in the average value of pain assessment before and after therapy (p<0.05). The mean value of pain before therapy according to VAS scale amounted to 5.81, and after therapy it constituted 3,38. The total score obtained from the Laitinen questionnaire amounted to 316, and after therapy - 194. Conclusions. The obtained results indicate that the vibroacoustic therapy is effective in achieving analgesic effects in the treatment of pain in the lumbosacral spine among office workers. Key words: vibroacoustic therapy, VAS scale, Laitinen quesfionnaire

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. polskim/Available only Polish version

Profesor Andrzej Zembaty

Sławomir Jandziś, Marek Woszczak, Marek Kiljański, Renata Szczepaniak

FP 2013; 13(4); 57-59

Streszczenie
Rocznica 50-lecia zorganizowanej działalności fizjoterapeutów w Polsce to okazja do przedstawienia sylwetki jednego z wybitnych przedstawicieli naszego zawodu prof. dra hab. Andrzeja Zembatego. Urodził się on 21 kwietnia 1935 roku w Jaśle w rodzinie inteligenckiej. Matka był nauczycielką, ojciec ukończył wydział prawa UJ i pracował jako sędzia w Jaśle a następnie Sanoku. Andrzej Zembaty po zdaniu matury w liceum sanockim rozpoczął studia w warszawskiej AWF, które ukończył w 1958 roku. W 1960 roku rozpoczął pracę fizjoterapeuty w Stołecznym Centrum Rehabilitacji Schorzeń Narządu Ruchu w Konstancinie oraz w 1964 roku jako nauczyciel zawodu w Medycznym Studium Zawodowym w Konstancinie. W 1972 roku, na wniosek prof. Mariana Weissa, dyrektora STOCER i kuratora Zakładu Rehabilitacji w warszawskim AWF-e został zatrudniony na stanowisku starszego asystenta w tymże zakładzie. Powrócił więc na uczelnię, z którą związał większość swojego życia zawodowego. Pełnił w niej następujące funkcję: 1979 – kierownik Zakładu Rehabilitacji Ruchowej, 1982 – pełnomocnik Rektora ds. Powołania Wydziału Rehabilitacji, 1983 – z-ca dyr. Instytutu Nauk Biologicznych, 1984 – 1987- prodziekan ds. studenckich i organizacyjnych w nowo powołanym Wydziale, 1987 – 1990- prodziekan ds. dydaktyki. Ostatnim miejscem działalności zawodowo-dydaktycznej przed przejściem na emeryturę w 1999 roku była AWF w Katowicach, gdzie Profesor kierował Zakładem Kinezyterapii

Słowa kluczowe:
rehabilitacja lecznicza, fizjoterapeuci, historia rehabilitacji


Abstract

The 50th anniversary of the organized activity of physiotherapists in Poland is an opportunity to present the figure of one of the eminent representatives of our profession, prof. Andrzej Zembaty, PhD. He was born on April 21, 1935 in Jasło to an intelligentsia family. The mother was a teacher, my father graduated from the Jagiellonian University law department and worked as a judge in Jasło and then Sanok. Andrzej Zembaty, after passing the final exams at the high school in Sanok, he began studies at the University of Physical Education in Warsaw, which he graduated in 1958. In 1960, he started working as a physiotherapist at the Metropolitan Rehabilitation Center for Motion Disorders in Konstancin and in 1964 as a teacher of the profession at the Medical Vocational College in Konstancin. In 1972, at the request of prof. Marian Weiss, director of STOCER and curator of the Rehabilitation Department at the University of Physical Education in Warsaw, was employed as a senior assistant at the same facility. He returned to the university, with whom he associated most of his professional life. He held the following function: 1979 – head of the Department of Movement Rehabilitation, 1982 – Rector’s representative for the appointment of the Rehabilitation Department, 1983 – deputy director. Institute of Biological Sciences, 1984 – 1987 – vice-dean for student and organizational affairs at the newly appointed Faculty, 1987 – 1990 – vice-dean for didactics. The last place of professional and didactic activity before retiring in 1999 was the University of Physical Education in Katowice, where the Professor headed the Kinesitherapy Unit.

Key words:
Therapeutic rehabilitation, physiotherapists, rehabilitation history

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. polskim/Available only Polish version

Kształtowanie postawy etycznej fizjoterapeuty

Magdalena Rusin, Wojciech Kiebzak, Marek Kiljański, Michał Dwornik, Zbigniew Śliwiński

FP 2013; 13(4); 51-56

Streszczenie
Powszechne zasady i postawy etyczne funkcjonujące we współczesnej medycynie są tematem wielu dysput społecznych, w których, oprócz etyków, filozofów, lekarzy, biorą udział także fizjoterapeuci. Każdy z nich przedstawia swój punkt widzenia, który wielokrotnie jest zbieżny. Zarysowujące się różnice stanowisk dotyczą w pewnym stopniu konsekwencji zastosowania zasad deontologii w konkretnych sytuacjach zawodowych.
Kształtowanie postaw w procesie edukacji akademickiej jest zadaniem trudnym
i długotrwałym. Na dalsze formowanie postawy etycznej absolwenta fizjoterapii duży wpływ ma rodzaj wykonywanej pracy. Choć fizjoterapeuta rozpoczynający pracę zawodową posiada ukształtowaną postawę, będzie ona nadal podlegała pozytywnym lub negatywnym modyfikacjom środowiska. W społeczności fizjoterapeutów pożądaną postawą powinna być postawa etyczna, która charakteryzuje się trwałością i stanowi jeden ze składników ludzkiej osobowości, ludzkiego usposobienia.
Celem niniejszego opracowania jest zwrócenie uwagi na czynniki kształtujące postawę etyczną zarówno studenta fizjoterapeuty, jak i dyplomowanego fizjoterapeuty. Postawa ta, łącząca komponent emocjonalny, behawioralny i oceniający, powinna być zrównoważona i pełna społecznej dyscypliny, społecznej użyteczności, społecznego zaangażowania, społecznej otwartości, tolerancji, poszanowania godności, szacunku dla życia i zdrowia. Jej wypracowane wzorce to zachowania opiekuńcze, pełne odpowiedzialności, współodczuwania, poszanowania własności, z umiejętnością przekazywania rzetelnej informacji i z umiejętnością pracy zespołowej. Wynikiem takiej postawy ma być optymalizacja efektów postępowania leczniczego oraz budowanie prestiżu zawodu fizjoterapeuty.

Słowa kluczowe:
fizjoterapia, postawa etyczna, edukacja humanistyczna


Abstract

Common behavioural and ethical patterns existing in modern medicine are subject to many social debates in which physiotherapist, alongside ethicists, philosophers and doctors, have their say. All of them express their points of view, which more often than not, coincide. The differences in opinions constitute the consequences of applying deontology in certain professional cases. Forming behavioural patterns in the process of academic studies is a hard and long-lasting task. Further development of ethical attitudes of a physiotherapist will be influenced by work. Even though physiotherapists embark upon their professional paths with already formed attitudes, these will be prone to further changes, both negative and positive, depending on the environment.

Key words:
physiotherapy, ethical stance, humanistic education

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. polskim/Available only Polish version

1 2 3 4 19