Judo jako alternatywna metoda rehabilitacji w stwardnieniu rozsianym – badanie pilotażowe

Katarzyna Wiszniewska, Feliks Jaroszyk, Krystyna Opalko, Małgorzata Wiszniewska

K. Wiszniewska, F. Jaroszyk, K. Opalko, M. Wiszniewska – Judo as an alternative rehabilitation method in multiple sclerosis. Fizjoterapia Polska 2019; 19(1); 30-36

Streszczenie
Cel pracy. Ocena skuteczności ćwiczenia judo w ramach programu fizjoterapeutycznego u osób cierpiących na stwardnienie rozsiane (SM).
Materiał i metodyka. 8-tygodniowemu programowi poddano 4 kobiety, w przedziale wiekowym 32-49 lat, chorujące na stwardnienie rozsiane o postaci rzutowo-remisyjnej. Ocenę stanu pacjentek dokonano dwukrotnie (przed i po terapii). Przeprowadzono dwie ankiety: autorską oraz standaryzowaną MSIS-29. Do sprawdzenia stanu funkcjonalnego użyto: Functional Reach Test, 10 m TW (Time Walking) oraz testu Lovetta (dla mięśni: rectus femoris, biceps femoris, rectus abdominis, deltoideus).
Wyniki. Po zastosowanej terapii stwierdzono znaczący regres najbardziej uciążliwych dolegliwości pacjentek. Zanotowano lepsze wyniki testów funkcjonalnych, a pacjentki wykazywały lepsze samopoczucie psychiczne.
Wnioski. W badanej grupie rehabilitacja za pomocą ćwiczeń judo spowodowała poprawę stanu zarówno funkcjonalnego jak i psychicznego chorych. Program judo sprawdził się jako alternatywna forma fizjoterapii wśród osób cierpiących na stwardnienie rozsiane.

Słowa kluczowe:
stwardnienie rozsiane, fizjoterapia, judo, aktywność fizyczna

Pobierz/Download/下載 Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ aktywności ruchowej na wyrównanie zaburzeń przemiany materii u młodzieży licealnej

Magdalena Madej, Zbigniew Śliwiński

M. Madej, Z. Śliwiński – The influence of physical activity on the alignment of metabolic disorders in secondary school students. Fizjoterapia Polska 2018; 18(4); 102-111

Streszczenie
Wstęp. Celem pracy była ocena wpływu systematycznej aktywność fizycznej na zmiany parametrów ciśnienia tętniczego krwi a tym samym na przemianę materii, rozmieszczenie tłuszczu, składu procentowego mięśni, wody, masy tkanki kostnej w ciele uczniów oraz wartość BMI.
Materiał i metody. Badaniami objęto 98 uczniów, którzy nie uprawiają regularnie aktywności ruchowej, oraz 98 uczniów którzy uprawiają sport przynajmniej 3-4 razy tygodniowo. Pacjentów przebadano pojedynczo według ustalonego schematu: analiza bioimpedancji tkankowej, pomiar obwodu talii oraz bioder, wykonanie próby wydolnościowej Martineta. Na koniec anonimowa ankieta dotycząca stylu życia.
Wyniki. Niższe średnie wartości wskaźnika BMI, WHR oraz składu procentowego tłuszczu odnotowano wśród uczniów, którzy regularnie uprawiają uprawiają sport. Ci sami, wykazali również lepszą wydolność organizmu.
Wnioski. Przeprowadzone badania jednoznacznie udowadniają, iż systematyczna aktywność fizyczna, ma korzystny wpływ na organizm człowieka. Gwarantuje maksymalną efektywność organizmu, chroni przed wieloma chorobami metabolicznymi, ma wpływ na proporcje składu ciała oraz jest nieodłącznym elementem dobrego samopoczucia. W większym stopniu w grupie badanej. Różnica była istotna statystycznie.

Słowa kluczowe:
aktywność ruchowa, przemiana materii, bioimpedancja, BMI, choroby metaboliczne

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version/下載英文版

Porównanie wydolności fizycznej u dzieci w wieku 10-12 lat pływających i niepływających

Aleksandra Kruk, Joanna Spurek, Marek Kiljański

Aleksandra Kruk, Joanna Spurek, Marek Kiljański – Comparison of Physical Capacity in Swimming and Non-swimming Children Aged 10-12. Fizjoterapia Polska 2018; 18(3); 36-44

Streszczenie
Cel pracy. Nadrzędnym celem pracy było porównanie wydolności fizycznej u dzieci pływających i niewykazujących aktywności fizycznej w przedziale wiekowym 10-12 lat.
Materiał i metodyka. Badania przeprowadzono wśród 60 dzieci, spośród których 30 regularnie pływała natomiast druga połowa nie wykazywała jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Materiał badawczy stanowiło 13 dziewczynek i 17 chłopców w przedziale wiekowym 10-12 lat. Do przeprowadzenia badania wykorzystano kwestionariusz ankiety oraz dwie próby wysiłkowe: próbę Ruffiera i test 6-minutowego marszu.
Wyniki. W badanych próbach wydolnościowych zauważono, że osoby pływające uzyskały lepsze wyniki od tych, które nie uprawiają sportów. Próba Ruffiera ukazała, że na niemalże każdym szczeblu, wydolność fizyczna była lepsza u osób pływających. Test 6-minutowego marszu wykazał, że osoby pływające mogły pokonać dłuższy dystans przy niższym nakładzie wydolnościowym aniżeli osoby bierne fizycznie. Analizując wyniki statystyczne zauważyć można zależność pomiędzy regularnością aktywności fizycznej a poziomem wydolności.
Wnioski. Dzieci podejmujące aktywność fizyczną mają większą wydolność niż bierne fizycznie. Na wyniki ma także wpływ sposób spędzania czasu wolnego i ilość czasu poświęcanego dziennie na aktywność.

Słowa kluczowe:
wydolność fizyczna, pływanie, ruch, aktywność fizyczna

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version/下載英文版

Aktywność fizyczna u pacjentów z hemodializą na oddziale dializ w szpitalu w Värnamo

Celina Łupińska

C. Łupińska – Physical activity in hemodialyzed patients of the hospital in Värnamo. Fizjoterapia Polska 2018; 18(2); 12-22

Streszczenie
Wstęp. U pacjentów z niewydolnością nerek dochodzi do obniżenia aktywności fizycznej. W dalszej kolejności prowadzi to do: osłabienia mięśni, pogorszenia tolerancji wysiłku, pogorszenia pracy hemodynamicznej serca i układu krążenia. Ulega obniżeniu samopoczucie chorych. Pacjenci zakwalifikowani do hemodializy (HD) poddawani są zabiegowi od 3-5 dni w tygodniu. Sam zabieg, ze względu na czas jednorazowej hemodializy (od 3-5 h) stanowi znaczne obciążenie dla pacjentów.
Cel. Celem pracy było pokazanie jakie pozytywne efekty można uzyskać u pacjentów z hemodializą poprzez regularną aktywność fizyczną.
Materiał i metody. Badaniem objęto 23 pacjentów powyżej 18 lat. Dwóch pacjentów odmówiło brania udziału w badaniach a u 8 wykonanie wszystkich testów było niemożliwe ze względu na współistniejące choroby: infekcje, arytmię serca, problemy z przetoką, amputacja kończyny dolnej. Pozostali 13 (57%) pacjentów zostało poddanych testom na siłę mięśniową, kondycję oraz na równowagę przed rozpoczęciem regularnego indywidualnego treningu przed/w czasie hemodializy dopasowanego indywidualnie do pacjenta.
Wyniki. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którzy poddawani są regularnemu zabiegowi hemodializy, po zakończeniu 6 miesięcznego regularnego treningu, 3 razy w tygodniu, gdzie długość i intensywność treningu została dobrana indywidualnie, zaobserwowano istotne polepszenie kondycji u 6 (46%) pacjentów siły mięśniowej kończyn dolnych u 8 (61%) pacjentów, siły mięśniowej kończyn górnych u 6 (46%) pacjentów oraz równowagi u 4 (31%) pacjentów.
Wnioski. U pacjentów z niewydolnością nerek na oddziale dializ w szpitalu w Värnamo poddawanym regularnemu zabiegowi hemodializy minimu 3 razy w tygodniu, którzy rozpoczęli regularny trening/aktywność fizycyną przed/w czasie zabiegu hemodializy,zaobserwowano polepszenie ich kondycji fizycznej, siły mieśniowej nóg i ramion oraz równowagi.

Słowa kluczowe:
niewydolność nerek, hemodializa, aktywność fizyczna

Pobierz/Download/下載 Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena skuteczności aktywności fizycznej w łagodzeniu bólu lędźwiowego odcinka kręgosłupa u kobiet w ciąży

Sławomir Motylewski, Dominika Terka, Elżbieta Poziomska-Piątkowska

S. Motylewski, D. Terka, E. Poziomska-Piątkowska – Assessment of physical activity effectiveness in pain alleviating of the lumbar spine pain during pregnancy. FP 2017; 17(4); 34-40

Streszczenie

Częstą dolegliwością kobiet w ciąży są bóle kręgosłupa. Pojawiają się w związku ze wzrostem masy ciała, który stanowi dodatkowe obciążenie struktur odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa i miednicy. Zmienia się położenie środka ciężkości i następuje nowe ustawienie ciała, powodujące zaburzenie dotychczasowej równowagi narządu ruchu. Pojawia się asymetria w ruchomości stawów krzyżowo-biodrowych, a także podrażnienie więzadeł krzyżowo-biodrowych miednicy.
W leczeniu tego problemu proponuje się kobietom stosowanie metod farmakologicznych, zabiegów fizykalnych a przede wszystkim wszelkiego rodzaju ćwiczeń ruchowych.
Celem badań była ocena skuteczności wybranych terapii na dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowego u kobiet w ciąży.
Materiał i metody. Materiał badawczy stanowiła grupa 41 kobiet, które przynajmniej jeden raz urodziły dziecko. W celu zebrania informacji posłużono się kwestionariuszem ankiety.
Wyniki. Do najskuteczniejszych metody zwalczania bólu kręgosłupa według ankietowanych należy aktywność fizyczna 47,4%. Zabiegi w wodzie wybrało 21% a masaż ciążowy i kinesiotaping po 15,8%. W wyniku systematycznego ruchu 15,2% ankietowanych stwierdziło, że dolegliwości bólowe nie powróciły.
Wnioski. Systematyczną aktywność fizyczną przed zajściem w ciążę deklarowała zdecydowana większość respondentek a w trakcie ciąży ponad połowa badanych. Aktywność fizyczna prowadzona przed i w czasie trwania ciąży nie wpływa według respondentek na pojawienie się dolegliwości bólowych dolnego odcinka kręgosłupa.

Słowa kluczowe:
aktywność fizyczna, bóle kręgosłupa, ciąża, fizjoterapia

Pobierz/Download/下載 Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Badanie wpływu masy ciała oraz aktywności fizycznej na jakość życia młodzieży gimnazjalnej / Studying the impact of body weight and physical activity on quality of life of junior high school students

Anna Kogut, Marek Kiljański

FP 2017; 17(1); 14-22

Streszczenie
Wprowadzenie. Nadwaga i otyłość obecnie stanowią poważne zagrożenie zarówno w Polsce, jak i na świecie. Dotykają one nie tylko osób dorosłych. Z roku na rok powiększa się liczba dzieci i młodzieży borykających się z problemem nadwagi lub otyłości. Nieakceptowanie własnego ciała może przyczynić się do obniżenia jakości życia u tych osób. Ważnym aspektem staje się regularnie podejmowana aktywność fizyczna.
Cel pracy. Badanie wpływu masy ciała i aktywności fizycznej na jakość życia młodzieży gimnazjalnej.
Materiał i metoda. Badania wykonano u 57 osób (w tym 29 dziewczynek i 28 chłopców), w wieku od 12-15 lat (średnia 13,75 roku). W badanej grupie przeprowadzono ankietę dotyczącą aktywności fizycznej, Inwentarz poczucia własnej wartości CSEI S. Coopersmitha oraz wykonano cztery testy sprawnościowe.
Wyniki. Po zebraniu danych i analizie wyników nie zaobserwowano obniżenia jakości życia osób, u których BMI przekraczało górną granicę normy.
Wnioski. Nadmierna masa ciała nie powoduje obniżenia jakości życia nastolatków.
Poziom aktywności fizycznej nie wpływa na jakość życia młodzieży.
Częstość aktywności fizycznej znacząco wpływa na samoocenę i poczucie własnej wartości.

Słowa kluczowe:
jakość życia, BMI, otyłość, aktywność fizyczna


Abstract
Introduction. Overweight and obesity presently constitute a serious problem, both in Poland and worldwide. They affect not only adults. Every year, there is a growing number of children and youths, who struggle with overweight and obesity. The fact, that they are not accepting their body may contribute to the lower quality of living. An important issue becomes regular physical activity.
Research Goal. Evaluation of the impact of body weight and physical activity on the quality of living in junior high school students.
Materials and Methods. Examinations were performed in 57 persons (including 29 girls and 28 boys,) 12-15  years old (Mean: 13.75 years.) In the test group, there were conducted: survey regarding physical activity, Coopersmith Self-Esteem Inventory (CSEI) and four physical fitness tests.
Results. After collecting data and the results analysis, there has not been observed deterioration in the quality of living in persons, whose BMI exceed the upper limit of the standard.
Conclusions. Excessive body weight does not reduce the quality of living in teenagers.
Level of physical activity does not affect the quality of living in young people.
Frequency of physical activity has a significant impact on self-esteem and self-assessment.

Key words:
quality of living, BMI, obesity, physical activity

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

Postawa wobec aktywności ruchowej i ocena sprawności fizycznej studentów fizjoterapii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego i Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie / The assessment of the attitude towards physical activity among the Physiotherapy students of Warsaw Medical University (WMU) and the students of Physical Education Academy (PEA)

Edyta Smolis-Bąk, Agnieszka Szymańczuk, Hanna Rymuza,
Ilona Kowalik, Maria Kłoda, Grażyna Brzuszkiewicz-Kuźmicka

FP 2016;16(4);30-39

Streszczenie

Aktywność fizyczna stanowi kluczowy i integrujący element zdrowego stylu życia. Sprawność fizyczna decyduje o zaradności człowieka w różnych sytuacjach życiowych, a jej wysoki poziom może ułatwić wykonywanie pracy, poszerzać możliwości funkcjonalne i współtworzyć prozdrowotny styl życia. Badania wykazują, że fizjoterapeuci są szczególnie predysponowani do promowania zdrowego trybu życia wśród pacjentów. Z drugiej strony, ze względu na charakter wykonywanej pracy, są narażeni na urazy mięśniowo-szkieletowe.
Celem pracy była: ocena postawy wobec aktywności ruchowej oraz ocena sprawności fizycznej studentów fizjoterapii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM) i Akademii Wychowania Fizycznego (AWF) w Warszawie.
Metodyka: Badaną grupę stanowiło 90 osób (37 K, 9 M z WUM oraz 22 K, 22 M z AWF) w średnim wieku 22,7 ±2,0 lat. Do oceny postawy wobec aktywności ruchowej został wykorzystany opracowany samodzielnie kwestionariusz ankiety. Poziom sprawności fizycznej badanych studentów fizjoterapii przebadano Międzynarodowym Testem Sprawności Fizycznej.
Wyniki. Ilość godzin lekcyjnych przeznaczonych na zajęcia ruchowe jest istotnie statystycznie mniejsza na Uniwersytecie Medycznym (1,6 ±1,5) niż w Akademii Wychowania Fizycznego (3,6 ±1,7), p<0,001. Wykazano bardzo duże (80%) zainteresowanie studentów aktywnością fizyczną w czasie wolnym, choć zauważa się większą tendencję do aktywności ruchowej wśród studentów fizjoterapii AWF niż WUM (p=0,07). Zaobserwowano istotnie gorszy poziom sprawności fizycznej studentów WUM w porównaniu z wynikami studentów AWF. Wnioski. 1. Bardzo duże zainteresowanie aktywnością fizyczną w czasie wolnym, w obu badanych grupach, należałoby wykorzystać i rozwinąć w procesie kształcenia. 2. Studenci fizjoterapii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego prezentowali znacznie niższy poziom sprawności niż studenci Akademii Wychowania Fizycznego, co może być skutkiem mniejszej ilości godzin zajęć ruchowych na WUM. 3. Wobec dużych oczekiwań względem fizjoterapeutów w pracy zawodowej, wydaje się, że sprawność fizyczna winna być jednym z elementów doboru studentów w procesie rekrutacji prowadzonej na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym.

Słowa kluczowe:

Aktywność ruchowa, ocena sprawności fizycznej, studenci fizjoterapii


Abstract

Physical activity is a key integrating element of a healthy lifestyle. Physical Fitness determines the resourcefulness in various life situations, its high level may facilitate work, broaden the capabilities and contribute to a healthy lifestyle. Studies show that physical therapists are particularly predisposed to promote a healthy lifestyle among the medical patients. On the other hand, due to the nature of their work, they are at risk of muscular and skeletal injuries.
The objective was to assess the Warsaw Medical University (WMU) and the Academy of Physical Education (APE) Physiotherapy Students’ attitude toward physical activity and physical fitness.
Methodology. Examined was a group of 90 students (37 females, 9 males from WMU and 22 females, 22 males from PEA) of the age 22.7 on average ±2.0 years. Prepared questionnaire designed to assess attitudes toward physical activity was used. The level of physical fitness of the investigated students was examined with International Physical Fitness Test.
Results. The number of physical activity hours is significantly lower at the Medical University (1.6 ±1.5) than PE Academy (3.6 ±1.7), p<0,001. Very high (80%) interest in physical activity during leisure time has been demonstrated, with higher tendency among Physiotherapy PEA students than the WMU students (p = 0.07). A significantly lower level of physical fitness among WMU students, as compared to PEA students, was also found. Conclusions. 1. Very high interest in physical activity during leisure time, in both groups, should be taken advantage of and developed in educational process. 2. Medical University students presented a much lower fitness level than PEA students, which may have resulted from fewer hours of physical activities at the Medical University of Warsaw (WMU). 3. Due to higher expectations in case of physiotherapists, it seems that physical fitness should be one of the recruitment process criteria at Medical University of Warsaw.

Keywords:

physical activity, assessment of physical fitness, physiotherapy students

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

 

Porównanie sprawności fizycznej fizjoterapeutów z 20-letnim stażem pracy ze sprawnością fizyczną studentów fizjoterapii / Comparison of phisical fitness phisiotherapists 20 years of service with phisical fitness phisiotherapist’s students

Anna Stecz, Marek Kiljański

FP 2016;16(4);6-12

Streszczenie

Cel pracy: Celem pracy było porównanie sprawności fizycznej fizjoterapeutów z 20-letnim stażem pracy ze sprawnością fizyczną studentów fizjoterapii. Poddano także analizie wydolność badanych.
Materiał i metodyka: Badania zostały przeprowadzone w terminie od kwietnia 2015 do marca 2016 na grupie 48 zdrowych osób. Badanych podzielono na 2 grupy: 24 studentów fizjoterapii, wśród których było 13 kobiet i 11 mężczyzn i 24 fizjoterapeutów (14 kobiet i 10 mężczyzn). Do analizy materiału badawczego posłużył kwestionariusz ankiety, który zawierał 15 pytań odnośnie aktywności fizycznej i nawyków badanych, a także wybrane próby z Indeksu sprawności fizycznej Zuchory (gibkość, skoczność, szybkość, siła mm. brzucha).
Wyniki: W badanych próbach sprawnościowych nie odnotowano istotnej statystycznie zależności pomiędzy wiekiem badanych a poziomem wykonania poszczególnych prób sprawnościowych. Jednak średnie wyniki badanych uzyskane w każdej z prób podają, iż fizjoterapeuci uzyskali wyższe wyniki w próbie gibkości i siły mm. brzucha natomiast studenci w szybkości i skoczności. Istotna statystycznie okazała się zależność pomiędzy częstością podejmowanej aktywności fizycznej a poziomem wydolności.
Wnioski: Studenci wyższe wyniki uzyskali w próbie szybkości i skoczności, natomiast fizjoterapeuci w próbie siły mm. brzucha i gibkości. Nie ma istotnej statystycznie zależności pomiędzy wiekiem badanych a poziomem sprawności fizycznej. Częstość podejmowania aktywności fizycznej wpływa na poziom wydolności w badanych grupach.

Słowa kluczowe:

ruch, sprawność fizyczna, aktywność fizyczna, wydolność, fizjoterapeuci


Abstract

Aim. The aim of this study was to compare the physical fitness of phisiotherapists from the 20 years of work experience with the physical fitness of physiotherapy’s students. They were also subjected to analysis of the performance of the respondents.
Material and Methods. The study was conducted in the period from April 2015 to March 2016 in a group of 48 healthy people. Patients were divided into 2 groups: 24 physiotherapy students (13 women and 11 men) and 24 physiotherapists (14 women and 10 men). For the analysis of the research material was used a questionnaire, which contained 15 questions about physical activity and habits studied and selected samples from the Zuchora’s Index of physical fitness (agility, jumping, speed, strength of abdomen muscles).
Results. The tested samples of fitness, there were no statistically significant correlation between the subjects’ age and level of implementation of individual skill tests. However, the average results of the respondents obtained in each of the tests say that the physiotherapists scored higher in an attempt flexibility and strength mm. belly while students in speed and jump try. It turned out to be statistically significant correlation between the frequency of physical activity undertaken and the level of efficiency.
Conclusions. The students obtained higher scores in an attempt to speed and jumping, while physiotherapists in an attempt to strength of abdomen muscles and flexibility. There is no statistically significant correlation between the subjects’ age and level of physical fitness. The frequency of physical activity influences the level of efficiency in the study groups.

Keywords:

movement, physical fitness, physical activity, endurance, physiotherapists

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

 

Nordic walking jako forma aktywności fizycznej wpływająca na chód i równowagę osób starszych / Nordic walking as a form of physical activity affecting gait and balance in elderly people

Agnieszka Leszczyńska, Marta Dopierała, Jan W.Raczkowski

FP 2015;15(4);98-107

Streszczenie
Wstęp. W procesie starzenia dochodzi do pogorszenia sprawności ruchowej, na którą wpływ mają między innymi choroby wieku podeszłego. Zachodzące zmiany patofizjologiczne, stosowane leczenie mogą negatywnie wpływać na sprawność ruchową prowadząc do zaburzenia kontroli stabilności postawy i chodu. Chód jest naturalną formą aktywności fizycznej i bierze udział prawie we wszystkich czynnościach dnia codziennego. Dla podtrzymania aktywności ruchowej, minimalizacji zaburzeń równowagi oraz poprawy chodu zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, coraz częściej stosuje się popularną formę aktywności jaką jest Nordic Walking.
Cel pracy.Głównym celem pracy była ocena wpływu treningu Nordic Walking na poprawę chodu i równowagi osób starszych oraz wpływ treningu na subiektywną ocenę stanu samopoczucia.
Materiał i metody.Badania przeprowadzono w grupie 30 osób starszych, w większości aktywnie spędzających czas wolny, nie korzystających z treningów Nordic Walking. W oparciu o indywidualny kwestionariusz badawczy, ocenie poddane zostały wiek i płeć respondentów, formy aktywności fizycznej, trudności podczas chodzenia oraz subiektywna ocena samopoczucia.
W celu szybkiej oceny równowagi i ryzyka upadków zastosowano Functional Reach Test. Do wstępnej oceny chodu i równowagi pacjenta w starszym wieku posłużono się testem Get up and Go oraz test Tinetti Chód i Równowaga. Testy zostały wykonane zarówno przed treningiem jak i po miesięcznym treningu Nordic Walking. Uzyskane wyniki opracowano statystycznie przy pomocy programu PQSTAT.
Wyniki.Analiza wyników uzyskanych przed treningiem oraz po miesięcznym treningu w testach Functional Reach Test oraz Tinetti wykazała znaczną poprawę po treningach, natomiast uzyskane wartości w teście Get up and Go po treningu są znacznie niższe niż przed treningiem. Stan samopoczucia w subiektywnej ocenie badanych uległ poprawie po wdrożonym treningu Nordic Walking.
Wnioski.Miesięczny trening Nordic Walking istotnie wpłynął na poprawę chodu i równowagi osób badanych. Stan samopoczucia w subiektywnej ocenie badanych również uległ poprawie po wdrożonym treningu. Nordic Walking może stać się ważnym elementem w zwiększeniu aktywności ruchowej osób starszych oraz poprawie ich jakości życia.

Słowa kluczowe:
aktywność fizyczna, Nordic Walking, osoby starsze


Abstract
Introduction. In the process of aging there comes to deterioration in mobility which is related to, among others, age-related diseases. The pathophysiological changes, the applied treatment may adversely affect mobility leading to the disorders of postural stability and gait control. Gait/Walking is a natural form of physical activity and is a component of almost all daily activities. To sustain physical activity, minimize imbalance disorders and to improve gait, particularly in elderly people, Nordic Walking – a popular form of activity – is used more and more frequently.
Aim. The main aim of this study was to evaluate the effect of Nordic Walking training on the improvement of gait and balance in elderly people and its impact on subjective assessment of their well-being.
Material and methods. The study included 30 elderly subjects, most of them actively spending their leisure time, not practising Nordic Walking. Age and sex of the respondents, physical activity, difficulty in walking and subjective assessment of well-being were estimated on the basis of individual research questionnaire. The Functional Reach Test was used for quick evaluation of balance and the risk of falls. Get up and Go test and Tinetii Gait and Balance test were used for preliminary evaluation of gait and balance in elderly patients. The tests were performed both before and a month after Nordic Walking training. The results were statistically analyzed applying the PQStat software.
Results. Analysis of the results obtained before and after 1-month training in Functional Reach and Tinetti tests demonstrated significant improvement after the training, whereas the values obtained in the Get up and Go test after the training were much lower than before the training. A state of well-being in the subjective assessment of the respondents improved after Nordic Walking training.
Conclusions. One-month Nordic Walking training improved significantly gait and balance in the investigated subjects. A state of well-being in the subjective assessment of the respondents also improved after the training. Nordic Walking can become an important element in increasing the physical activity of older people and in improving their quality of life.

Key words:
physical activity, Nordic Walking, elderly people

Pobierz/Download/下載 Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version