Wpływ lecznictwa uzdrowiskowego na funkcję ręki u kobiet z reumatoidalnym zapaleniem stawów

Ewa Puszczałowska-Lizis, Paulina Murdzyk, Sławomir Jandziś, Marek Kiljański

E. Puszczałowska-Lizis, P. Murdzyk, S. Jandziś, M. Kiljański – The effects of health resort treatment on hand function in female rheumatoid arthritis patients; Fizjoterapia Polska 2018; 18(1); 74-82

Streszczenie

Wstęp. Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), to ogólnoustrojowa, przewlekła choroba tkanki łącznej o podłożu immunologicznym. Typowe dla schorzenia zapalenia stawów, głównie rąk prowadzą do osłabienia chwytu i ubytków funkcji manipulacyjnej, co w wielu przypadkach utrudnia codzienne funkcjonowanie i powoduje zależność od otoczenia. Celem pracy była ocena efektów terapii uzdrowiskowej w aspekcie poprawy funkcji ręki u kobiet z RZS na tle grupy porównawczej pacjentek usprawnianych w warunkach ambulatoryjnych.
Materiał i metody. Dwukrotnym badaniem objęto 120 kobiet z RZS w wieku 35-45 lat, w tym 60 pacjentek usprawnianych w Szpitalu Uzdrowiskowym „Ziemowit” w Rymanowie-Zdroju i 60 pacjentek poddanych terapii w warunkach ambulatoryjnych w Zakładzie Medycyny Pracy NZOZ w Sanoku. Przeprowadzono badanie chwytu szczypcowego i chwytu klucza oraz test Grinda. Do analiz wykorzystano test Wilcoxona i nieparametryczny test niezależności Chi-kwadrat Pearsona.
Wyniki. Po zakończeniu terapii w obu grupach uległa zwiększeniu liczba kobiet, które były w stanie poprawnie wykonać chwyt szczypcowy i chwyt klucza a w teście Grinda nie odczuwały bólu w okolicy stawu nadgarstkowo-śródręcznego kciuka. Stwierdzono również statystycznie istotny, wskazujący na poprawę wzrost wartości punktowych (zgodnie z przyjętym systemem „0-1”) odnoszących się do poszczególnych testów.
Wnioski. Kompleksowe postępowanie w leczeniu uzdrowiskowym i terapia w warunkach ambulatoryjnych w podobnym stopniu wpływają na poprawę parametrów funkcjonalnych ręki u pacjentek z RZS.

Słowa kluczowe:

choroby reumatyczne, ograniczenia funkcjonalne, rehabilitacja

Abstract

Introduction. Rheumatoid arthritis (RA) is a systemic, chronic, immune-mediated disease of connective tissue. The disease mostly affects the hand joints, leading to weaker hand grip and functional limitations, which in many cases hinders everyday functioning and makes the patients dependent on the assistance of others. The aim of this study was to evaluate the effects of health resort treatment on improving hand function in female RA patients in comparison with a group of female patients receiving ambulatory treatment.
Materials and methods. The study included a group of 120 women between 35 and 45 years of age suffering from RA, 60 of which were rehabilitated in the “Ziemowit” Health Resort in Rymanów-Zdrój. The other 60 female patients received ambulatory care in the Occupational Health Center in Sanok. Both pinch grip and key grip tests were performed as well as the Grind test. The analyses were conducted with the aid of the Wilcoxon test and the Pearson non-parametric chi-square test of independence.
Results. After the treatment was completed, the number of women who were capable of correctly performing the pinch and key grips and did not feel pain in the carpometacarpal joint of thumb in the Grind test increased in both groups. A statistically significant increase in the scores (in accordance with the adopted binary system) of the respective tests, which indicates an improvement in the outcome measures, was also observed.
Conclusions. The comprehensive health resort treatment and ambulatory care have similar effects on the improvement of hand function parameters in female RA patients.

Key words:

rheumatic diseases, functional limitations, rehabilitation

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim / Available only English version

Dr Teodor Bakody prekursorem szwedzkiej gimnastyki leczniczej w Polsce / Precursory activity of Teodor Bakode, PhD on the field of Swedish remedial gymnastics in Lvov within (1856-1861)

Sławomir Jandziś, Ewa Puszczałowska-Lizis, Marek Kiljański,
Maciej Łuczak

FP 2017; 17(3); 104-111

Streszczenie

Autor na podstawie analizy materiałów źródłowych zawartych w XIX-wiecznych czasopismach medycznych i prasie codziennej oraz w oparciu o nieliczne opracowania przedstawił działalność w zakresie fizjoterapii jaką prowadził dr med. Teodor Bakody we Lwowie w latach 1856-1861. Z wniosków wynikających z dokonanej analizy wynika jednoznacznie, że w założonych przez siebie zakładach gimnastycznych jako pierwszy na ziemiach polskich wprowadził szwedzki system gimnastyczny opracowany przez P. Linga. Zastosował go również w leczeniu pacjentów w Zakładzie Wodoleczniczym Kisielka we Lwowie. W opracowaniu przedstawiono publikacje dr. T. Bakody, w których przybliżał społeczeństwu korzyści wynikające z zastosowania gimnastyki szwedzkiej w leczeniu i profilaktyce wielu chorób. Pochodzący z Węgier dr Teodor Bakody jest prekursorem szwedzkiej gimnastyki leczniczej w Polsce. Wprowadził ją bowiem 36 lat wcześniej, niż uznawana powszechnie za założycielkę pierwszego zakładu gimnastyki szwedzkiej Helena Kuczalska.

Słowa kluczowe:
Szwedzka gimnastyka lecznicza, Teodor Bakody, historia fizjoterapii w Polsce

Abstract

On the base of source materials included in XIX century professional medical journals and daily press as well as few elaborations, the author presented the activity of Teodor Bakode, PhD on the field of physiotherapy in Lvov within 1856-1861. From conducted analysis it results unequivocally that he was a precursor of Swedish gymnastics system (elaborated by P. Ling) introduced on Polish land. He also used the system during treatment of patients in “Kisielka” Hydropathic Institute in Lvov. In the paper, there are presented publications of T. Bakode, in which he underlined all the profits resulting from using Swedish gymnastics in treatment and prevention activities. Teodor Bakode coming from Hungary, is a precursor of Swedish remedial gymnastics in Poland. He introduced it 36 years earlier than Helena Kuczalska who is popularly seen as initiator of the first institute of Swedish gymnastics in Poland.

Key words:

Swedish medical gymnastics, Teodor Bakody, history of Polish physiotherapy

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version

Analiza potencjalnych czynników ryzyka syndromu wypalenia zawodowego u fizjoterapeutów / The Analysis of Potential Risks Factors for Professional Burnout Syndrome in Physiotherapists

Ewa Puszczałowska-Lizis, Monika Niebieszczańska, Sławomir Jandziś, Marek Kiljański

FP 2015; 15(2); 68-80

Streszczenie
Cel pracy. Wypalenie zawodowe, określane jako psychiczne i emocjonalne wyczerpanie, charakteryzuje się utratą energii, zaangażowania w pracę, brakiem planów do realizacji na przyszłość. Celem pracy była analiza potencjalnych czynników warunkujących wypalenie zawodowe fizjoterapeutów.
Materiał i metody. Badaniami objęto 102 fizjoterapeutów zatrudnionych w placówkach leczniczych na terenie województwa podkarpackiego. Narzędzie badawcze stanowił Kwestionariusz Wypalenia Zawodowego Christiny Maslach według polskiej adaptacji Pasikowskiego. Obliczono podstawowe miary statystyki opisowej. Do oceny różnic w przeciętnym poziomie cechy liczbowej w więcej niż dwóch populacjach zastosowano analizę wariancji ANOVA Kruskala-Wallisa. W przypadku stwierdzenia statystycznie istotnych różnic wykonano test post-hoc porównań wielokrotnych. Do oceny różnic w przeciętnym poziomie cechy liczbowej w dwóch populacjach zastosowano test U Manna-Whitney’a.
Wyniki. Stwierdzono istotnie wyższe wartości ogólnego wskaźnika wypalenia zawodowego u fizjoterapeutów w wieku 35-40 lat (p=0,0078), aktywnych zawodowo ponad 10 lat (p=0,0026) i nie podejmujących aktywności fizycznej pozazawodowej (p=0,0004). Wartości wskaźnika określającego poziom satysfakcji zawodowej były istotnie niższe u fizjoterapeutów nie uczestniczących w kształceniu podyplomowym (p=0,0388).
Wnioski. Istnieje potrzeba podejmowania działań ukierunkowanych na wsparcie emocjonalne pracowników i pomoc w rozwiązywaniu problemów. Należy zachęcać fizjoterapeutów do systematycznego podnoszenia kwalifikacji oraz propagować zasadę dbałości o własną kondycję psychofizyczną poprzez podejmowanie aktywności fizycznej pozazawodowej.

Słowa kluczowe:
wyczerpanie emocjonalne, depersonalizacja, satysfakcja zawodowa,  fizjoterapeuci


Abstract

Aim. Burnout, defined as mental and emotional exhaustion, is characterized by the loss of energy, commitment to work and the lack of plans for  the future. The aim of the study was to analyze the potential determinants of professional burnout in the physiotherapists.
Material and methods. The study included 102 physiotherapists employed at the health-care centers in Podkarpacie Region. The research tool was a Maslach Burnout Inventory (MBI) adapted in Polish by Pasikowski. Basic measures of descriptive statistics were calculated. Kruskal-Wallis’s ANOVA analysis of variance was applied to evaluate differences in average numerical properties in more than two populations. In case of statistically significant differences were found in several groups, post-hoc test of multiple comparisons was performed. The differences in average numerical properties in two populations test were evaluated by means of Mann-Whitney U test.
Results. A significantly higher overall rate of burnout in the physiotherapists at the age of 35-40 years old was found  (p=0.0078), who were professionally active for over 10 years (p=0.0026), and did not take non-professional physical activity (p=0.0004). The determination of the value of the indicator of job satisfaction was significantly lower in physiotherapists not participating in postgraduate education (p=0.0388).
Conclusions. There is a need to take action aimed at emotional support of the workers and help to solve problems. Physio-therapists should be encouraged to improve systematically their skills and to promote the principle of caring for their physical fitness through physical activity  and activities not connected with their profession.

Key words:
emotional exhaustion, depersonalization, job satisfaction, physiotherapists

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

Dymorfizm płciowy cech morfologicznych stóp kobiet i mężczyzn po 60 roku życia / Sexual dimorphism in foot morphology in women and men over 60

Ewa Puszczałowska-Lizis, Przemysław Bujas, Jarosław Omorczyk, Leszek Nosiadek

FP 2016; 16(3); 88-94

Streszczenie
Wstęp. Stopa ludzka, będąca elementem podporowo-nośnym, kształtuje się przez całe życie, w indywidualny dla każdego człowieka sposób. W wieku podeszłym jest szczególnie narażona zmiany inwolucyjne. Celem pracy jest określenie różnic dymorficznych w wybranych cechach budowy stóp między kobietami a mężczyznami po 60 roku życia.
Materiał i metody. Badaniami metodą podoskopową objęto seniorów z województwa podkarpackiego i małopolskiego, w tym 116 kobiet i 82 mężczyzn. Badanych kwalifikowano do 3 przedziałów wieku: 60-69 lat, 70-79 lat, 80-90 lat. W analizach uwzględniono następujące wskaźniki: kąt Clarke’a, kąt piętowy (γ), kąt koślawości palucha (α), kąt szpotawości V palca (β). Obliczono podstawowe miary statystyki opisowej. Istotność różnic cech morfologicznych stóp między kobietami a mężczyznami oceniono testem U Manna-Whitney’a.
Wyniki. U obu płci stwierdzono pogorszenie się analizowanych wskaźników w stosunku do wartości normatywnych. Statystycznie istotne międzypłciowe różnice dotyczyły wartości kąta Clarke’a i kąta koślawości palucha (α).
Wnioski. Cechami znamiennie różnicującymi stopy kobiet i mężczyzn po 60 roku życia są: kąt Clarke’a i kąt koślawości palucha (α). Upowszechnianie kinezyprofilaktyki gerontologicznej powinno stanowić nieodzowny element w działaniach ukierunkowanych na opóźnianie procesów inwolucyjnych, w celu utrzymania na optymalnym – w stosunku do wieku – poziomie sprawności statyczno-dynamicznej narządu ruchu.

Słowa kluczowe:
starzenie się, stopa, wysklepienie podłużne, wysklepienie poprzeczne, ustawienie palucha, ustawienie V palca


Abstract
Background. The human foot is a supportive and locomotive element, which forms during a whole life in individual manner for every person. In advanced age, the foot is particularly exposed to involutionary changes. The aim of this study was to determine the dimorphic differences in the selected morphological features of the feet in women and men aged over 60.
Material and methods. The research conducted by podoscopic method involved seniors from the Podkarpackie and the Małopolskie voivodeships, including 116 females and 82 males. Tested persons were divided into three age groups (60-69 years, 70-79 years, 80-90 years). The following indices were analyzed: the Clarke’s angle, heel angle (γ), hallux valgus angle (α), and the V toe varus deformity angle (β). Basic descriptive statistics were calculated. The Mann-Whitney U test was used to assess significance of the differences in morphological features of the feet between the women and men.
Results. In both sexes the analysed indices worsened in comparison to the normative values. Statistically significant differences between woman and man concern the Clarke’s angle and the hallux valgus angle (α).
Conclusions. The most important plantographic features which differentiate the feet structure of women and men aged over 60 are Clark’s angle and the hallux valgus angle (α). The popularisation of preventative kinesiotherapy for the elderly should constitute an indispensable element of action aimed at slowing down involution processes to maintain the optimal – according to age – static and dynamic conditions of the locomotion system.

Key words:
ageing, foot, longitudinal arch, transverse arch, arrangement of the hallux, arrangement of the fifth toe

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version