Streszczenie

Cel. Celem badania była ocena wpływu technik uwalniania przepony oraz mobilizacji wisceralnej (VM) na ruchomość odcinka lędźwiowego kręgosłupa i poziom niepełnosprawności funkcjonalnej u młodych kobiet w wieku 18–30 lat z zaparciową postacią zespołu jelita drażliwego (IBS-C).

Materiał i metody. W badaniu uczestniczyło dziewięćdziesiąt kobiet z rozpoznanym IBS-C od co najmniej roku, o średnim wskaźniku masy ciała (BMI) wynoszącym 27 kg/m². Uczestniczki zostały losowo przydzielone do trzech grup. Grupa A otrzymywała ćwiczenia oddechowe przeponowe, techniki uwalniania przepony, VM oraz leczenie spazmolityczne. Grupa B poddawana była VM i otrzymywała leki, natomiast grupa C przyjmowała jedynie leki. Główne mierniki wyników obejmowały poziom niepełnosprawności oceniany za pomocą wskaźnika Oswestry (ODI) oraz ruchomość odcinka lędźwiowego ocenianą testem Schöbera. Pomiary wykonano na początku badania oraz po dwóch i czterech tygodniach.

Wyniki. W grupie A odnotowano statystycznie istotną poprawę poziomu niepełnosprawności (spadek wartości ODI o 25,72%) oraz ruchomości odcinka lędźwiowego (wzrost wyników testu Schöbera o 6,09%) po czterech tygodniach (p = 0,001 dla obu parametrów). Analiza MANOVA wykazała istotne różnice zarówno wewnątrz grup, jak i między grupami, przy czym grupa A uzyskała lepsze wyniki w porównaniu z grupami B i C.

Wnioski. Połączenie technik uwalniania przepony, VM i leczenia spazmolitycznego istotnie poprawiało ruchomość odcinka lędźwiowego kręgosłupa oraz redukowało poziom niepełnosprawności funkcjonalnej skuteczniej niż VM z leczeniem farmakologicznym lub samo leczenie farmakologiczne u młodych kobiet z IBS-C.

Słowa kluczowe

zespół jelita drażliwego, techniki uwalniania przepony, mobilizacja wisceralna, ruchomość odcinka lędźwiowego kręgosłupa, poziom niepełnosprawności