Streszczenie
Wprowadzenie. Zapalenie rozcięgna podeszwowego (PF) jest częstą przyczyną bólu pięty, wynikającą z powtarzającego się przeciążenia, mikrourazów i stanu zapalnego powięzi podeszwowej. Wpływ związanej z wiekiem utraty grubości mięśnia brzuchatego łydki (GMT) na sprawność funkcjonalną u osób z PF pozostaje słabo zbadany.
Cel. Celem badania była ocena wpływu grubości mięśnia brzuchatego łydki (GMT) na sprawność fizyczną u osób z sarkopenią i bez niej, cierpiących na PF.
Metodyka. Pacjenci z bólem pięty zostali poddani testowi Windlassa w kierunku PF. Osoby z wynikiem dodatnim przeszły badanie przesiewowe w kierunku sarkopenii za pomocą kwestionariusza SARC-CalF, a następnie wykonano pomiar przyśrodkowej GMT metodą ultrasonografii. Szybkość chodu oceniano za pomocą 4-metrowego testu marszu (4MWT), a dane poddano analizie.
Wyniki. Grupa z sarkopenią wykazała istotnie niższą GMT oraz wolniejszą prędkość chodu w porównaniu z grupą bez sarkopenii (p < 0,001). Wystąpiła ujemna korelacja między grubością mięśnia a szybkością chodu, co wskazuje, że zmniejszona GMT negatywnie wpływa na wydolność fizyczną.
Wnioski. Grubość mięśnia brzuchatego łydki wywiera minimalny wpływ na wydolność fizyczną u osób z sarkopenią oraz umiarkowany wpływ u osób bez sarkopenii cierpiących na PF.
Słowa kluczowe
zapalenie rozcięgna podeszwowego, sarkopenia, grubość mięśnia brzuchatego łydki, ultrasonografia, szybkość chodu