Streszczenie:
Niniejsze badanie omawia rolę treningu wykorzystującego modele treningu interwałowego o wysokiej intensywności (HIIT) i treningu ciągłego oraz ich wpływ na zapobieganie przyrostowi masy ciała lub otyłości.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono na samcach szczurów Wistar w wieku od 2 do 3 miesięcy, w sumie 27 osobników podzielono na grupy: HIIT (n = 9), trening ciągły (n = 9) oraz kontrolną (n = 9). Protokół treningowy HIIT wykorzystuje intensywność 90‑100% całkowitej maksymalnej prędkości bazowej z interwałami 1:1 (2 minuty na: 2 minuty przerwy) przez 15 minut. Trening ciągły wykorzystuje intensywność 50‑70% prędkości bazowej przez 30 minut. Grupa kontrolna nie otrzymała żadnego leczenia. Procedura ćwiczeń obejmuje specjalny bieżnik dla szczurów Wistar, a ćwiczenia były przeprowadzane przez 6 tygodni. Masa ciała była mierzona za pomocą wagi typu WRT. Dane przedstawiono opisowo i przetestowano różnice w masie ciała przed i po za pomocą testu T dla prób połączonych oraz masę ciała między grupami za pomocą analizy ANOVA.
Wyniki. Grupa HIIT odnotowała wzrost masy ciała o 49%. W grupie treningu ciągłego różnica między masą ciała przed i po wzrosła o 50%. W grupie kontrolnej również zaobserwowano znaczącą różnicę między masą ciała przed i po, która wzrosła o 70%. Równocześnie, porównując końcową masę ciała między grupami z grupą kontrolną, stwierdzono istotną różnicę między grupą HIIT a kontrolną (P = 0.008) oraz między grupą treningu ciągłego a kontrolną (P = 0.016).
Wnioski. Modele treningowe HIIT i trening ciągły mogą być stosowane jako alternatywy w celu zapobiegania przyrostowi masy ciała. Oba modele ćwiczeń mają taki sam efekt w kontekście zapobiegania przyrostowi masy ciała.

Słowa kluczowe:
HIIT, trening ciągły, otyłość