Streszczenie

Wprowadzenie. Świadoma aktywacja mięśni głębokich tułowia jest kluczowym elementem treningu kontroli motorycznej i rehabilitacji dysfunkcji kręgosłupa. Może przyczynić się do poprawy postawy i zapobiegania kontuzjom.

Cel pracy. Celem pracy było sprawdzenie potencjału aktywacyjnego niektórych mięśni stabilizujących – długiego szyi, zębatego przedniego, poprzecznego brzucha i wielodzielnego – poprzez porównanie ich grubości w fazie spoczynku i skurczu za pomocą obrazowania ultradźwiękowego.

Materiał i metoda. W eksperymencie wzięło udział 109 zdrowych młodych dorosłych (42 mężczyzn i 67 kobiet w wieku 19–25 lat). Grubość mięśni podczas spoczynku i skurczu izometrycznego mierzono za pomocą ultradźwięków. Obliczono sparowane testy t i wielkości efektu (d Cohena).

Wyniki. Statystycznie istotny wzrost grubości zaobserwowano tylko w mięśniu poprzecznym brzucha (p = 0,0012; d = 1,48), co sugeruje skuteczną, dobrowolną aktywację. Pozostałe mięśnie nie wykazały istotnych zmian, przy niewielkich rozmiarach efektu.

Wnioski. Spośród testowanych mięśni tylko mięsień poprzeczny brzucha wykazywał wyraźną odpowiedź na próbę dobrowolnej aktywacji, co podkreśla jego znaczenie w treningu stabilności kręgosłupa. Inne mięśnie mogą wymagać bardziej ukierunkowanych podejść, takich jak trening nerwowo-mięśniowy lub biofeedback. Ultradźwięki okazały się niezawodnym narzędziem do oceny zaangażowania głębokich mięśni.

Słowa kluczowe

ultrasonografia mięśni, stabilizacja centralna, transversus abdominis, multifidus, aktywacja mięśni, kontrola motoryczna