Streszczenie

Wprowadzenie. Osoby po udarze obciążają jedynie 25–43% masy ciała na stronie zajętej podczas stania. Ograniczona aktywność mięśni biodrowych może negatywnie wpływać na zdolność obciążania, efektywność ruchu oraz sprawność funkcjonalną. Mięśnie odwodziciele biodra są szeroko badane, natomiast przywodziciele – znacznie rzadziej.

Cel. Ocena skuteczności ukierunkowanego treningu przywodzicieli stawu biodrowego w poprawie przenoszenia ciężaru ciała i ruchu wstawania z pozycji siedzącej u pacjentów z niedowładem połowiczym.

Metodyka. Do badania włączono 40 pacjentów z niedowładem połowiczym, wykazujących asymetryczne przenoszenie ciężaru oraz zaburzone wykonywanie ruchu wstawania z pozycji siedzącej (ocena w skali MAS, komponent „wstawanie z pozycji siedzącej” ≤ 2). Uczestnicy zostali przypisani do grupy kontrolnej lub interwencyjnej. Obie grupy realizowały konwencjonalną fizjoterapię, natomiast grupa interwencyjna wykonywała dodatkowo ćwiczenia ukierunkowane na przywodziciele stawu biodrowego. Przenoszenie ciężaru oraz ruch wstawania oceniano przed i po 10 dniach interwencji, wykorzystując dwie wagi oraz komponent 4 skali MAS.

Wyniki. W obu grupach odnotowano istotną poprawę w zakresie przenoszenia ciężaru ciała i ruchu wstawania z pozycji siedzącej, przy czym grupa interwencyjna uzyskała zdecydowanie lepsze wyniki w porównaniu z grupą kontrolną (p < 0,05).

Wnioski. Skoncentrowany trening przywodzicieli stawu biodrowego jest skuteczny w poprawie przenoszenia ciężaru na stronie zajętej oraz wykonywania ruchu wstawania z pozycji siedzącej, wspierając reedukację motoryczną u pacjentów z niedowładem połowiczym.

Słowa kluczowe

pacjenci z niedowładem połowiczym, ukierunkowany trening przywodzicieli stawu biodrowego, przenoszenie ciężaru ciała, ruch wstawania z pozycji siedzącej