Streszczenie

Cel. Przewlekły ból szyi jest częstym zaburzeniem mięśniowo-szkieletowym, które negatywnie wpływa na jakość życia i zdolność funkcjonalną. Celem badania była ocena dodatkowej skuteczności kinesiotapingu (KT) w połączeniu z konwencjonalnym programem ćwiczeń w zakresie natężenia bólu, świadomości szyi oraz stanu funkcjonalnego u osób z przewlekłym bólem szyi.

Metody. W tym prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z zaślepieniem uczestników i oceniających wzięło udział 36 osób z przewlekłym bólem szyi, które losowo przydzielono do grupy Conventional Exercise + Sham KT (n = 18) lub Conventional Exercise + Real KT (n = 18). Ze względu na charakter interwencji terapeuta aplikujący taśmy nie był zaślepiony. Natężenie bólu, propriocepcję odcinka szyjnego oraz stan funkcjonalny oceniano na początku badania oraz po trzech tygodniach interwencji przez zaślepionego oceniającego.

Wyniki. W obu grupach stwierdzono istotną statystycznie poprawę w zakresie natężenia bólu, propriocepcji odcinka szyjnego oraz stanu funkcjonalnego po zakończeniu interwencji (p < 0,05). Jednak porównania międzygrupowe nie wykazały istotnych statystycznie różnic pomiędzy grupą Real KT i Sham KT ani w wartościach po leczeniu, ani w zmianach wyników.

Wnioski. Dodanie kinesiotapingu do konwencjonalnego programu ćwiczeń szyi nie przyniosło dodatkowych korzyści w porównaniu z ćwiczeniami połączonymi z tapingiem pozorowanym. Zaobserwowane poprawy kliniczne wydają się wynikać głównie z programu ćwiczeń oraz efektu placebo związanego z tapingiem. Wyniki te podważają rutynowe stosowanie kinesiotapingu jako uzupełniającej metody leczenia przewlekłego bólu szyi.

Słowa kluczowe

kinesiotaping, przewlekły ból szyi, propriocepcja, stabilizacja odcinka szyjnego, ćwiczenia rozciągające