Streszczenie

Wprowadzenie. Postawa zależy od skoordynowanych interakcji kręgosłupa, obejmujących mechanizmy mięśniowo-szkieletowe i nerwowo-mięśniowe, które warunkują optymalne funkcjonowanie. Chociaż odcinki szyjny i lędźwiowy są ze sobą biomechanicznie powiązane, związek między stabilnością centralną kręgosłupa, jego wytrzymałością a postawą w kontekście bólu szyi pozostaje niejasny.

Cel. Zbadanie zależności między wytrzymałością mięśni głębokich odcinka lędźwiowego, bólem i funkcją szyi, postawą z wysuniętą głową oraz aktywacją i wytrzymałością odcinka szyjnego u pacjentów z przewlekłym nieswoistym bólem szyi (CNSNP).

Metody. Do badania przekrojowego włączono 66 uczestników z CNSNP. Testy plank oceniano pod kątem wytrzymałości mięśni głębokich. Ból szyi i funkcję oceniano za pomocą VAS i Indeksu Niepełnosprawności Szyi (NDI). Postawę z wysuniętą głową oceniano na podstawie kąta czaszkowo-kręgowego (CVA), a wytrzymałość szyi za pomocą testu zgięcia czaszkowo-szyjnego i testów wytrzymałości mięśni zginaczy szyi.

Wyniki. Stwierdzono umiarkowane dodatnie istotne korelacje między wytrzymałością planku na lewą stronę a wytrzymałością zginaczy szyi i kątem CVA (r = 0.441, p < 0.001, r = 0.290, p = 0.018). Słabą, lecz istotną dodatnią korelację odnotowano między wytrzymałością prostowników tułowia a kątem CVA (r = 0.288, p = 0.019).

Wnioski. Wytrzymałość mięśni głębokich bocznych i tylnych odcinka lędźwiowego wydaje się być związana z postawą szyjną i wydolnością mięśni, co wspiera koncepcję regionalnej współzależności. Włączenie ćwiczeń stabilizacji tułowia może poprawić wyniki rehabilitacji u pacjentów z wysuniętą głową i przewlekłym bólem szyi.

Słowa kluczowe

przewlekły ból szyi, stabilność centralna, postawa z wysuniętą głową, kąt czaszkowo-kręgowy, wytrzymałość tułowia