Tag: Buvanesh Annadurai

Skuteczność programu wzmacniającego ekscentrycznie i koncentrycznie na ból i wydolność funkcjonalną u sprinterów z zespołem bólu rzepkowo-udowego. Badanie pilotażowe

Buvanesh Annadurai, Vinodhkumar Ramalingam, Devadharshini Balakrishnan, Surya Vishnuram, Shenbaga Sundaram Subramanian, Santhana Lakshmi S, Pavithra Aravind, Pavithra S, Rajesh G, Thamer A. Altaim

Buvanesh Annadurai et al. – Effectiveness of concentric and eccentric strengthening program on pain and functional performance in patellofemoral pain syndrome among sprinters – A pilot study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 288-292

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19JL5P

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół bólu rzepkowo-udowego (PFPS) jest częstym zaburzeniem układu mięśniowo-szkieletowego, które przede wszystkim dotyka sportowców, zwłaszcza wykonujących powtarzające się ruchy zgięcia i wyprostu kolan. Szczególnie narażeni są sprinterzy akademiccy, ponieważ niektóre style biegu, takie jak styl dowolny czy klasyczny, wymagają powtarzalnych ruchów kończyn dolnych. Szacowana częstość występowania PFPS u sportowców wyczynowych wynosi 35,7%, u młodzieży 28,9%, a w wojsku 13,5%. PFPS występuje u osób w różnych grupach wiekowych, a ogólna częstość występowania w populacji wynosi 23%. Nierównowaga mięśniowa wokół stawu kolanowego, zwłaszcza osłabienie mięśnia czworogłowego uda, który odpowiada za stabilizację rzepki, jest często powiązana z PFPS. Ćwiczenia wzmacniające można ogólnie podzielić na koncentryczne i ekscentryczne, chociaż stosowane są różne strategie rehabilitacji. Celem tego badania była ocena wpływu programów wzmacniających koncentrycznie i ekscentrycznie na poziom bólu i wydolność funkcjonalną u akademickich sprinterów z rozpoznanym PFPS.
Cel. Porównanie skuteczności zmian w wydolności funkcjonalnej i bólu po zastosowaniu ćwiczeń koncentrycznych i ekscentrycznych u sprinterów akademickich z PFPS.
Materiały i metody. Łącznie 24 uczestników zostało przydzielonych do dwóch grup metodą doboru wygodnego: grupa A (n = 12) i grupa B (n = 12). Grupa A realizowała ćwiczenia koncentryczne, a grupa B ćwiczenia ekscentryczne przez trzy tygodnie. Do badania użyto krzesła, stopera, wolnej powierzchni oraz taśmy mierniczej, aby zapewnić precyzję wykonywanych ćwiczeń i pomiarów. Do oceny efektów zastosowano Skalę Numeryczną Oceny Bólu (NPRS) oraz test Timed Up and Go (TUG) do oceny mobilności i równowagi funkcjonalnej.
Wyniki. Analiza statystyczna danych ilościowych wykazała brak istotnej różnicy między grupą A a grupą B (p < 0,0001). Obie grupy wykazały znaczną poprawę po interwencji zarówno w zakresie bólu, jak i wydolności funkcjonalnej; nie stwierdzono jednak istotnych różnic pomiędzy grupami. Zarówno programy wzmacniające koncentrycznie, jak i ekscentrycznie wydają się równie skuteczne w leczeniu PFPS u sprinterów akademickich.
Wnioski. Na podstawie wyników badania ćwiczenia koncentryczne z ultradźwiękami terapeutycznymi (grupa A) oraz ćwiczenia ekscentryczne z ultradźwiękami terapeutycznymi (grupa B) są podobnie skuteczne w łagodzeniu bólu i poprawie wydolności funkcjonalnej u sprinterów akademickich z zespołem bólu rzepkowo-udowego.
Słowa kluczowe
przedni ból kolana, ból rzepkowo-udowy, zespół bólu rzepkowo-udowego
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Učinak ranog mobiliziranja na funkcionalni oporavak kod pacijenata s post-COVID ARDS-om u jedinici intenzivne njege

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Effect of early mobilization on functional recovery in ICU patients with post-COVID ARDS –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 402-406

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8B5C1

Sažetak
Pozadina：Pandemija COVID-19 značajno je povećala broj pacijenata kojima je potrebna hospitalizacija u jedinici intenzivne njege (ICU) zbog teških komplikacija poput akutnog respiratornog distres sindroma (ARDS). Dugotrajan boravak u ICU-u, često povezan s nepokretnošću, dovodi do slabosti mišića, ICU stečene slabosti (ICU-AW) i smanjene funkcionalne sposobnosti, što otežava oporavak. Rano mobiliziranje u ICU-u predloženo je kao korisna intervencija za ublažavanje ovih učinaka, ali njegov utjecaj na pacijente s post-COVID ARDS-om još nije dovoljno istražen.
Cilj：Ova studija imala je za cilj procijeniti učinak ranog mobiliziranja na funkcionalni oporavak kod pacijenata u ICU-u s post-COVID ARDS-om.
Metode：Provedeno je prospektivno randomizirano kontrolirano istraživanje na Medicinskom fakultetu i bolnici Saveetha, Chennai, od kolovoza 2021. do kolovoza 2024. Dvjesto pacijenata s post-COVID ARDS-om nasumično je raspoređeno u grupu ranog mobiliziranja ili grupu standardne njege. Grupa ranog mobiliziranja primala je strukturirane fizioterapijske intervencije unutar 48 sati od prijema u ICU. Funkcionalni status mjerio se pomoću ljestvice mobilnosti ICU (IMS) i ljestvice funkcionalnog statusa ICU (FSS ICU) na početku, tjedno i pri otpustu. Sekundarni ishodi uključivali su trajanje boravka u ICU-u, trajanje mehaničke ventilacije i učestalost ICU-AW-a.
Rezultati：Pacijenti u grupi ranog mobiliziranja pokazali su značajno bolji funkcionalni oporavak, s prosječnim IMS rezultatom od 7,8 ± 1,2 u usporedbi s 4,3 ± 1,5 u grupi standardne njege (p < 0,001). FSS ICU rezultat također je bio značajno viši u grupi ranog mobiliziranja (90,6 ± 8,3) nego u grupi standardne njege (65,4 ± 10,7; p < 0,001). Osim toga, rano mobiliziranje smanjilo je prosječno trajanje boravka u ICU-u (14,5 ± 3,2 naspram 19,8 ± 4,1 dana, p < 0,001), skratilo trajanje mehaničke ventilacije (10,1 ± 2,9 naspram 13,7 ± 3,6 dana, p < 0,001) i smanjilo učestalost ICU-AW-a (20% naspram 45%, p = 0,002).
Zaključak：Rano mobiliziranje značajno poboljšava funkcionalni oporavak, skraćuje boravak u ICU-u i trajanje mehaničke ventilacije te smanjuje rizik ICU-AW kod pacijenata s post-COVID ARDS-om. Ovi nalazi ističu važnost integriranja ranog mobiliziranja u standardnu njegu ICU-a radi poboljšanja ishoda pacijenata.

Ključne riječi：rano mobiliziranje, funkcionalni oporavak, post-COVID ARDS, jedinica intenzivne njege (ICU), COVID-19

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku

Rana mobilizacija i njen učinak na oporavak pacijenata s teškim COVID-19 na intenzivnoj njezi: randomizirano kontrolirano ispitivanje

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Early mobilization and its impact on recovery in ICU patients with severe COVID-19: A randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 222-225

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8W1X6

Sažetak

Uvod: Pandemija COVID-19 teško je pogodila kritično bolesne pacijente, često uzrokujući dugotrajnu nepokretnost u jedinicama intenzivne njege (ICU), što može rezultirati slabosti stečenoj u ICU-u (ICUAW) i odgođenim oporavkom. Rana mobilizacija istaknula se kao obećavajuća intervencija za poticanje bržeg oporavka i smanjenje komplikacija. Ova studija ima za cilj istražiti učinke rane mobilizacije na fizičku funkciju, snagu mišića i ishode oporavka kod ICU pacijenata s teškim COVID-19.

Metode: Ovo randomizirano kontrolirano ispitivanje (RCT) uključivalo je 100 ICU pacijenata (50 u grupi rane mobilizacije, 50 u kontrolnoj grupi) s teškim COVID-19. Rana mobilizacija započela je unutar 48 do 72 sata od prijema u ICU i provodila se postupnim napretkom kroz četiri razine mobilnosti. Ishodi su uključivali fizički test funkcije ICU-a (PFIT), zbrojni rezultat Medicinskog istraživačkog vijeća (MRC), učestalost delirija, trajanje boravka u ICU i bolnici, broj dana bez respiratora, stopu smrtnosti i stopu ponovnog prijema. Statistička analiza koristila je metode namjere za liječenje, testirajući kontinuirane i kategorijalne varijable prema potrebi.

Rezultati: Grupa s ranom mobilizacijom imala je znatno kraće vrijeme do prve mobilizacije (2,3 dana naspram 5,8 dana, p < 0,001), više PFIT rezultate pri otpustu iz ICU-a (25,4 naspram 18,2, p < 0,001) i poboljšane MRC rezultate (48,6 naspram 35,4, p < 0,001). Učestalost delirija bila je značajno niža u grupi s ranom mobilizacijom (20 % naspram 38 %, p = 0,03). Boravak u ICU-u i bolnici bio je kraći u grupi s ranom mobilizacijom (ICU: 10,4 naspram 14,2 dana, p < 0,001; bolnica: 18,5 naspram 24,1 dana, p < 0,001). Grupa s ranom mobilizacijom imala je više dana bez respiratora (20,3 naspram 14,7, p < 0,001). Stope smrtnosti i ponovnog prijema bile su slične između grupa.

Zaključak: Rana mobilizacija značajno poboljšava funkcionalne ishode, skraćuje trajanje boravka u ICU-u i bolnici te smanjuje učestalost delirija kod ICU pacijenata s teškim COVID-19. Ovi nalazi podržavaju uključivanje rane mobilizacije kao standardnu praksu u ICU-u radi poboljšanja ishoda oporavka.

Ključne riječi

COVID-19, ICU, rana mobilizacija, funkcionalni oporavak, slabost stečena u ICU-u

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku