Tag: Delphin Kavya D

Związek między zakresem rotacji zewnętrznej barku a wynikami Testu Równowagi Y u młodych zawodników krykieta

Karthika Ramalingam, Kamalakannan M,Karthik Tamildasan, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Priyadharshini V, Thiagarajan D, Delphin Kavya D

Karthika Ramalingam et al. – Exploring the link between shoulder external rotation range and Y-Balance Test performance in young cricketers –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 313-316

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1LTAJ

Streszczenie
Cel. Celem badania jest ocena związku między zakresem rotacji zewnętrznej barku (ER ROM) a wynikami Testu Równowagi Y u młodych zawodników krykieta. W szczególności badanie ma na celu sprawdzenie, czy większy zakres rotacji zewnętrznej barku wiąże się z lepszą równowagą dynamiczną, co ma kluczowe znaczenie w grze w krykieta, zwłaszcza w takich ruchach jak rzucanie i bowling. Badanie ma dostarczyć informacji, które mogą wspomóc strategie treningowe i zapobiegania urazom u młodych sportowców.
Metody. Do badania zakwalifikowano 50 zawodników na podstawie określonych kryteriów włączenia i wykluczenia. Aktywny zakres rotacji zewnętrznej barku po stronie dominującej mierzono za pomocą goniometru. Uczestnicy wykonali trzy kierunkowe ruchy w Teście Równowagi Y (YBT) z wykorzystaniem oznaczeń na podłodze, bez zastosowania instrumentów.
Wyniki. Badanie analizowało związek między wynikami Testu Równowagi Y (YBT) a zakresem rotacji zewnętrznej barku (ROM) u młodych zawodników krykieta. Średnia wartość komponentu przyśrodkowego YBT wyniosła 80,42, przy słabej dodatniej korelacji (r = 0,048, p = 0,82). Komponent superoboczny miał średnią 59,18 i słabą ujemną korelację (r = −0,284, p = 0,16). Komponent inferoboczny wykazał umiarkowaną ujemną korelację (r = −0,365, p = 0,073), przy średniej 74,98. Średnia wartość zakresu rotacji zewnętrznej barku wyniosła 88,12, jednak nie stwierdzono istotnych korelacji.
Wnioski. Spośród trzech komponentów YBT jedynie komponent przyśrodkowy wykazuje dodatnią korelację z rotacją zewnętrzną barku zarówno po stronie dominującej, jak i niedominującej. Natomiast komponenty superoboczny i inferoboczny wykazują korelację ujemną.
Słowa kluczowe
rotacja zewnętrzna barku, zakres ruchu (ROM), goniometr, test równowagi Y
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność rozciągania i wzmacniania prostowników szyi w zespole szyi rowerzysty. Randomizowane badanie kontrolowane z wykorzystaniem Kinovea i NPRS

Nirmal Khanna R, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Priyadharshini V, Thiagarajan D, Durga N, Delphin Kavya D

 

Nirmal Khanna R et al. – Effectiveness of neck extensor stretching and strengthening in cyclist neck syndrome: a randomized controlled study utilizing Kinovea and NPRS –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 238-244

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1150

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół szyi rowerzysty to stan charakteryzujący się zmęczeniem i niewydolnością mięśni szyi w utrzymaniu głowy, spowodowany długotrwałą jazdą na rowerze w niewłaściwej pozycji. Powtarzające się przeciążenia prostowników szyi często prowadzą do ograniczenia zakresu ruchu, bólu i obniżenia wydolności funkcjonalnej.
Cel badania. Ocena skuteczności ćwiczeń rozciągających i wzmacniających prostowniki szyi w redukcji objawów zespołu szyi rowerzysty, poprawie zakresu ruchu oraz ogólnej funkcjonalności odcinka szyjnego.
Materiał i metody. Do badania losowo zakwalifikowano 50 osób z rozpoznanym zespołem szyi rowerzysty. Kryteriami włączenia były wiek 20–50 lat, jazda na rowerze co najmniej pięć razy w tygodniu oraz pokonywanie minimum 75 km w jednym treningu. Kryteria wykluczenia obejmowały przebyte operacje szyi, pourazowy ból szyi, niestabilność kręgosłupa, choroby reumatologiczne oraz niedawne interwencje w obrębie szyi. Uczestników podzielono na dwie grupy po 25 osób: grupa A otrzymała leczenie konwencjonalne oraz dodatkowo ćwiczenia rozciągające i oporowe prostowników szyi, natomiast grupa B jedynie leczenie konwencjonalne. Przed interwencją oceniano poziom bólu (Numerical Pain Rating Scale – NPRS) oraz zakres ruchu w zgięciu i wyproście szyi (ROM) przy użyciu oprogramowania Kinovea. Interwencja trwała 4 tygodnie i obejmowała 4 serie po 15 powtórzeń, 3 razy w tygodniu.
Wyniki. Średni wynik NPRS po leczeniu w grupie A wyniósł 2,16, natomiast w grupie B – 5,2. ROM w zgięciu i wyproście w grupie A wyniósł odpowiednio 67,04 i 53,4, natomiast w grupie B – 46 i 47,4. Wyniki wskazują, że interwencja zastosowana w grupie A była skuteczniejsza w redukcji bólu i poprawie funkcji szyi.
Wniosek. Badanie potwierdziło, że rozciąganie i wzmacnianie prostowników szyi istotnie poprawia funkcję odcinka szyjnego oraz łagodzi objawy zespołu szyi rowerzysty.
Słowa kluczowe
zespół szyi, rozciąganie prostowników, trening oporowy, zakres ruchu
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera w poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z zespołem zamrożonego barku (capsulitis adhaesiva stawu ramiennego)

Sundar Rajan M S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Delphin Kavya D, Dinesh S, Koteeswari Arumugam

 

Sundar Rajan M S et al. – Effectiveness of Mulligan “MWM” versus Spencer technique on functional ability in subjects with adhesive capsulitis of the shoulder joint –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 54-59

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19F64U

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół zamrożonego barku, znany również jako capsulitis adhaesiva, charakteryzuje się bólem i postępującą utratą czynnego oraz biernego zakresu ruchu w stawie ramiennym, spowodowaną przykurczem torebki stawowej i włóknieniem. Technika Spencera koncentruje się na mobilizacji stawu ramiennego i stawu łopatkowo-żebrowego. Technika Mulligana łączy aktywny ruch z bierną mobilizacją towarzyszącą w celu uzyskania bezbolesnego zakresu ruchu poprzez przywrócenie ograniczonego ślizgu towarzyszącego.
Cel. Ocena skuteczności techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera u pacjentów z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego przy użyciu pomiarów zakresu ruchu (ROM) oraz wskaźnika bólu i niesprawności barku (SPADI).
Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 40 osób spełniających kryteria włączenia i wykluczenia. Przed rozpoczęciem badania dokładnie wyjaśniono procedurę i uzyskano świadomą zgodę. Wartości przed i po interwencji oceniano przy użyciu pomiaru ROM i skali SPADI. Uczestników podzielono na dwie grupy: technika Mulligana „MWM” z ćwiczeniami (n = 20) oraz technika Spencera z ćwiczeniami (n = 20). Obie grupy wykonywały krążenia ramion, wahadłowe rozciąganie, rozciąganie z ręcznikiem, ćwiczenia z kijem, wspinaczkę po ścianie oraz rozciąganie górnej części ciała trzy razy w tygodniu przez sześć tygodni (2 serie po 10 powtórzeń z 10-sekundowym przytrzymaniem).
Wyniki. Dane poddano analizie statystycznej z użyciem testu t dla prób niezależnych. Grupa stosująca technikę Mulligana „MWM” wykazała istotnie większą poprawę (p < 0,01) w zakresie redukcji bólu i poprawy sprawności funkcjonalnej w porównaniu z techniką Spencera, co potwierdzają wyniki ROM i SPADI.
Wnioski. Technika Mulligana „MWM” w połączeniu z ćwiczeniami jest skuteczniejsza niż technika Spencera w zmniejszaniu bólu i poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego.

Słowa kluczowe
capsulitis adhaesiva, zakres ruchu, spadi, technika mulligana „mwm”, technika spencera

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim