Tag: depression

Związek między natężeniem bólu a ograniczeniem sprawności u pacjentów z przewlekłym bólem szyi oraz współistniejącą depresją i lękiem – badanie przekrojowe

Vidhya Krishna P, Ezmath S, Tamilalagan M, Aswathi TP, Amin Divya Padmanabha

Vidhya Krishna P, Ezmath S, Tamilalagan M, Aswathi TP, Amin Divya Padmanabha – Association between pain intensity and disability in patients with chronic neck pain and comorbid depression and anxiety: a cross-sectional study –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(3); 21-26

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D1A7D1A

Streszczenie
Wprowadzenie. Przewlekłemu bólowi szyi często towarzyszą depresja i lęk, tworząc wzajemnie napędzający się mechanizm nasilający objawy. Wyjaśnienie tej zależności jest niezbędne do optymalizacji postępowania terapeutycznego.
Cel. Celem badania była ocena związku między przewlekłym bólem szyi a współistniejącymi objawami depresyjnymi i lękowymi, ze szczególnym uwzględnieniem wzajemnego oddziaływania tych stanów. Natężenie bólu, ograniczenie sprawności związane z dolegliwościami szyi oraz stan psychiczny oceniono za pomocą numerycznej skali oceny bólu (NPRS), wskaźnika niepełnosprawności szyi (NDI) oraz Szpitalnej Skali Lęku i Depresji (HADS).
Materiał i metody. W trwającym siedem miesięcy badaniu przekrojowym uczestniczyło 80 osób z przewlekłym bólem szyi. Dane zebrano za pomocą standaryzowanych kwestionariuszy służących do oceny natężenia bólu, ograniczenia sprawności oraz stanu zdrowia psychicznego. W analizie statystycznej zastosowano współczynnik korelacji rang Spearmana.
Wyniki. Wyższy wskaźnik masy ciała (BMI), większe natężenie bólu oraz większe ograniczenie sprawności związane z dolegliwościami szyi były istotnie związane z większym nasileniem depresji i lęku. Zaobserwowano słabe dodatnie korelacje pomiędzy BMI, natężeniem bólu i miarami ograniczenia sprawności, natomiast pomiędzy depresją a lękiem u osób z przewlekłym bólem szyi stwierdzono umiarkowaną dodatnią korelację.
Słowa kluczowe
przewlekły ból szyi, depresja, lęk, ograniczenie sprawności związane z dolegliwościami szyi, NPRS, NDI, HADS
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Badanie związku między poziomami hemoglobiny glikowanej a zespołami geriatrycznymi u starszych pacjentów z cukrzycą (badanie przekrojowe)

Diovin Derose Vianni, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Hazliza Razali, Madhanraj Sekar, Naseem Alyahyawi, Hana K Almufadda, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh, Fadwa Alhalaiqa

Diovin Derose Vianni et al. – Exploring the relationship between glycated haemoglobin levels and geriatric syndromes in elderly patients with diabetes (a cross-sectional study) –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 293-299

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CN4TC

Streszczenie Wstęp. Jedną z powszechnych przewlekłych chorób jest cukrzyca (DM), która częściej występuje u osób starszych i często wiąże się z różnorodnymi problemami i chorobami współistniejącymi. Objawy geriatryczne, takie jak depresja, osłabienie, zmęczenie i bezsenność, znacząco wpływają na wyniki zdrowotne tej grupy demograficznej. Cel. Badanie to badało związek między poziomami hemoglobiny glikowanej (HbA1c) a objawami geriatrycznymi u seniorów z cukrzycą. Metody. Wybrano odpowiednią próbkę pięćdziesięciu seniorów (w wieku 60–85 lat) z cukrzycą z ambulatorium Szpitala Saveetha. Oceniano wartości HbA1c oraz przeprowadzono badania objawów geriatrycznych przy użyciu uznanych metod. Możliwe korelacje między poziomami HbA1c a zespołami geriatrycznymi badano za pomocą analizy statystycznej. Wyniki: Następujące zmienne wykazały znaczące dodatnie związki z poziomami HbA1c: słabość (r = 0.571, p < 0.000), zmęczenie (r = 0.725, p < 0.000), bezsenność (r = 0.631, p < 0.000) oraz depresja geriatryczna (r = 0.529, p < 0.000). Wnioski. U starszych pacjentów z cukrzycą wyższe poziomy HbA1c były związane z wyższym występowaniem zmęczenia, bezsenności, słabości i depresji. Wyniki te podkreślają potrzebę kontroli glikemii w leczeniu chorób geriatrycznych w tej populacji.
Słowa kluczowe cukrzyca, zespoły geriatryczne, hemoglobina glikowana, depresja, słabość, zmęczenie, bezsenność, starsi pacjenci
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Učinkovitost standardne neurofizioterapije i grupnih vježbi na depresiju i anksioznost nakon moždanog udara

Zdravko Maček, Gordana Grozdek Čovčić, Mario Mandić

Zdravko Maček, Gordana Grozdek Čovčić, Mario Mandić Mandić – Effectiveness of standard neurophysiotherapy and group exercise on depression and anxiety after stroke – Fizjoterapia Polska 2024; 24(2); 150-156

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG5608DX2

Abstract

Pozadina: Terapijska tjelovježba učinkovita je za poboljšanje depresije i anksioznosti nakon moždanog udara. Potrebno je istražiti metode koje će biti najučinkovitije u odgovarajućim kliničkim uvjetima. Ova studija ima za cilj utvrditi učinke integracije standardnog programa neurofizioterapije s dodatnim grupnim vježbama tijekom 3 tjedna na poboljšanje depresije i anksioznosti.

Metode: Provedena je randomizirana kvazi-eksperimentalna studija na odgovarajućem uzorku sudionika u kontrolnoj (n = 51) i eksperimentalnoj (n = 51) skupini. Kontrolna skupina je primala standardnu neurofizioterapiju, a terapijska skupina je primala standardnu neurofizioterapiju plus dodatne grupne vježbe tri puta tjedno. Mjere ishoda procijenjene su na početku i nakon 3 tjedna. Razlike između eksperimentalne i kontrolne skupine analizirane su Mann-Whitney U testom, a razina značajnosti prihvaćena je na p < 0,05.

Rezultati: Rezultati studije pokazali su pozitivne učinke u obje skupine. Međutim, rezultati svih ispitivanih varijabli bili su statistički značajno bolji u eksperimentalnoj skupini: depresija (Z = −4,647, p = 0,000), anksioznost (Z = −5,463, p = 0,000).

Zaključak: Standardna neurofizioterapija s dodatnim vježbanjem tri puta tjedno dovela je do značajnog poboljšanja depresije i anksioznosti, i može se preporučiti za kliničku primjenu kod pacijenata s moždanim udarom tijekom bolničke rehabilitacije.

Keywords

anksioznost, depresija, neurofizioterapija

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim i j. polskim

Występowanie objawów zaburzeń stawów skroniowo­ – żuchwowych (TMDs) i depresji oraz odczuwanie stresu u studentów fizjoterapii z osobowością typu D

Magdalena Gębska, Sylwia Mielcarska, Bartosz Dalewski, Łukasz Pałka, Katarzyna Weber-Nowakowska, Łukasz Kołodziej

Magdalena Gębska, Sylwia Mielcarska, Bartosz Dalewski, Łukasz Pałka, Katarzyna Weber-Nowakowska, Łukasz Kołodziej – Prevelence of temporomandibular joint dysfunctions (TMDs) and depressive symptoms and feelings of stress in physiotherapy students with type D personality. Fizjoterapia Polska 2023; 23(5); 145-156

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20BZsV

Streszczenie
Wprowadzenie. Doniesienia naukowe z zakresu stomatologii i psychologii podkreślają rolę cech osobowości w etiologii dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych (TMDs). Osobowość typu D jest stosunkowo nowym konstruktem, w związku z czym nie ma jeszcze zbyt wielu badań na ten temat. Obejmuje ona zarówno skłonność do doświadczania negatywnych emocji, jak i tendencję do powstrzymywania się od ich wyrażania. Wyraźnie podkreśla się wpływ tego połączonego efektu na wzrost natężenia stresu oraz rozwój chorób somatycznych i psychicznych. Przedstawione w doniesieniu naukowym dane stanowią uzupełnienie wcześniejszych spostrzeżeń podczas realizowanych badań dotyczących osobowości typu D u osób z TMDs.
Cel. Ocena wpływu osobowości typu D oraz jej dwóch wymiarów na występowanie TMDs i czynników predysponujących, depresji i poziom nasilenia odczuwanego stresu.
Materiał i metody. Badania przeprowadzono na grupie 240 studentów fizjoterapii. Grupę badaną (G1) stanowiło 120 studentów ze stwierdzoną na podstawie kwestionariusza DS14 osobowością typu D. Grupę kontrolną (G2) stanowiła taka sama liczba osób bez osobowości typu D. Dane zebrano za pomocą opracowanego na potrzeby badania formularza występowania objawów zaburzeń TMDs i czynników predysponujących , kwestionariusza oceny nasilenia stresu PSS10 oraz kwestionariusza depresji Becka (BDI).
Wyniki. W badanej grupie ilość objawów TMDs istotnie dodatnio koreluje z osobowością typu D (z NE mocniejsza korelacja niż z SI), PSS10 oraz BDI oraz ujemnie koreluje z wiekiem. U studentów z osobowością typu D istotnie częściej oraz w większej ilości występowały objawy TMDs niż u osób bez osobowości stresowej (p = 0,00). Wyjątek stanowił objaw wzmożonego napięcia mięśniowego, który nie wykazał różnicy statystycznej (p = 0,22). Osoby z osobowością typu D są ponad 6 razy częściej narażone są na zaciskanie zębów (OR = 6,76) oraz 3 razy częściej na objawy akustyczne TMJ (OR = 3,35) i zgrzytanie zębami (OR = 3,27). W grupie badanej wraz ze wzrostem poziomu odczuwanego stresu i stopnia depresji wzrasta też ilość zgłaszanych objawów TMDs. W grupie studentów z osobowością typu D depresja występowała istotnie częściej niż w grupie bez osobowości stresowej (p = 0,00).
Wniosek. Studenci z osobowością typu D są narażeni na występowanie większej ilości objawów TMDs oraz silniejsze odczuwanie stresu i depresji.

Słowa kluczowe:
osobowość D, stres, depresja, dysfunkcja stawu skroniowo-żuchwowego, studenci

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

The relationship of anthropometric measurement, physical activity, psychosocial aspects and endometriosis

Shyamrani.Y, B.Sathya Prabha


Shyamrani.Y, B.Sathya Prabha – The relationship of anthropometric measurement, physical activity, psychosocial aspects and endometriosis. Fizjoterapia Polska 2022; 22(2); 50-53

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG0DEHN3

Abstract
Aim. To find out the association between the anthropometric measurement, the physical activity, psychosocial level and endometriosis. Materials and Methods. Thirty women diagnosed as endometriosis and 30 age matched non endometriosis women were recruited. Anthropometric measurement – Body Mass Index (BMI) and Waist hip ratio (WHR) was measured. International Physical Activity Questionnaire (IPAQ) and Beck Depression Inventory scale (BDI) were used to measure the physical activity level and the psychosocial level respectively. Results. There was a significant difference in BMI between the groups. The odds ratio and relative risk analysis of endometriosis showed that there is an association between increased BMI, WHR, BDI and the risk of endometriosis (p < 0.05). Conclusion. Increased Body mass index, Waist Hip Ratio and Beck depression score (BMI > 30, WHR > 0.85 and BDI > 16) are associated with increased risk of endometriosis.
Key words:
endometriosis, body mass index, physical activity, waist hip ratio, depression
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Besplatno preuzmi članak na engleskom jeziku

Attitude of physiotherapists towards elderly patients with mental and behavioural disorders

Joanna Szczepańska, Joanna Kowalska, Grażyna Greń, Marek Woźniewski

Joanna Szczepańska, Joanna Kowalska, Grażyna Greń, Marek Woźniewski – Attitude of physiotherapists towards elderly patients with mental and behavioural disorders. Fizjoterapia Polska 2006; 6(3); 216-221

Abstract
Background. To verify whether cognitive deficits and mood disorders of older inpatients negatively influence the attitudes of physiotherapists towards them. Material and methods. Examination in Geriatric Rehabilitation Unit. 52 patients (78± ,4 years) and 7 physiotherapists. Cognitive status and mood of the patients were examined using the Mini Mental State Examination (MMSE) and the Geriatric Depression Scale (GDS) respectively. GDS was performed only in patients with MMSE 15. The therapists filled an anonymous questionnaire concerning the quality of working with particular patients. This enabled the following division: group (P+) patients working with whom the physiotherapists evaluated as pleasant, group (P-) patients who were negatively evaluated by the physiotherapists as working with them was difficult and tiresome. Results. In group (P-) MMSE values were significantly lower than in group (P+), and they were 15,2±7,5 vs. 23,1±3,7 respectively (p=0,0) and GDS values were significantly higher in comparison with group (P+), and they were 21,3±4,8 vs. 14,6±5,9 respectively (p=0,0). Conclusions. The patients evoking negative attitudes of physiotherapists (impatience, irritability, aversion) had mainly severe cognitive deficits (MMSE<19) and severe depressive symptoms (GDS>20). This may be an additional factor decreasing effectiveness of physiotherapy in this group of patients.

Key words:
cognitive impairment, depression, elderly persons, physiotherapy

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Mood disorders – significant factor in physiotherapy of elderly patients

Joanna Szczepańska, Grażyna Greń, Marek Woźniewski

Joanna Szczepańska, Grażyna Greń, Marek Woźniewski – Mood disorders – significant factor in physiotherapy of elderly patients. Fizjoterapia Polska 2008; 8(2); 170-178

Abstract
Background. Assessment of the prevalence of signs and symptoms of depressions among patients in a geriatric rehabilitation ward as well as an analysis of the physiotherapist-patient relationship where the patient suffers from a mood disorder. Material and methods. 15-item Geriatric Depression Scale (GDS), Mini Mental State Examination (MMSE), a questionnaire assessing the attitude of physiotherapists to working with specific patients. Results. 67.7% of the patients suffered from depression-type mood disorders. The presence of a mood disorder in chronically hospitalised elderly patients had a negative influence on the attitude of physiotherapists to those patients. Conclusions. Mood disorders are common in patients of long-term care institutions. Depression has a negative influence on the course of rehabilitation and the relationship between the physiotherapists and the patient. In order to increase the effectiveness of physiotherapy in geriatric rehabilitation wards, action must be taken to improve the emoctional health of elderly patients (diagnosis and treatment of depression).
Key words:
depression, rehabilitation, physiotherapist-patient relationship, long-term hospitalization
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

The role of psychological factors in chronic cervical spine pain syndromes

Elżbieta Szczygieł, Bożena Krzanik, Joanna Golec, Paweł Szot

Elżbieta Szczygieł, Bożena Krzanik, Joanna Golec, Paweł Szot – The role of psychological factors in chronic cervical spine pain syndromes. Fizjoterapia Polska 2009; 9(4); 312-320

Abstract
Background. Spinal pain is one of the most freąuent musculoskeletal complaints, and is considered a major ąuantitative, social and therapeutic problem. Despite the many studies on the subject conducted so far, the aetiology of spinał pain seems very diverse and treatment is often ineffective. The present paper aims to analyse the relationship between chronic cervical spine pain and selected psychological factors such as depression and the most freauently experienced emotions of joy, satisfaction, tenderness, anxiety fear, apprehension, anger, indignation, irritation, feeling ofguilt, feeling of shame, grief, humiliation, or sadness. Material and methods. We analysed data provided by 45 subjects, who were enrolled on account of chronic cervical spine pain of more than 3 months duration. The study used a survey the Beck Depression lnventory and an Emotion Questionnaire. Results and Conclusions. The average reported duration ofthe pain was 13.2 years. Average self-rated pain intensity was 5.9 on a 10-point scalę and the average duration of treatment before entering the study was 11.6 years. The results indicate that there is a relationship between the occurrence of chronic cervical spine pain and depression, as well as the most freauently experienced emotions, such as fear, anxiety apprehension, and humiliation.
Key words:
chronic cervical spine pain syndrome, depression, emotional factors
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Lęk i depresja a samoocena zdrowia u pacjentów kardiologicznych – spojrzenie z perspektywy fizjoterapii

Andrzej Knapik, Janusz Kocjan

Andrzej Knapik, Janusz Kocjan – Lęk i depresja a samoocena zdrowia u pacjentów kardiologicznych – spojrzenie z perspektywy fizjoterapii. FP 2013; 13(2); 28-32

Streszczenie

Lęk i depresja coraz częściej biorą udział w rozwoju choroby oraz mogą mieć istotny wpływ na przebieg i wyniki leczenia. Przyczyną ich występowania może być stres związany z rozpoznaniem choroby, niepewnością rokowania oraz dolegliwościami fizycznymi towarzyszącymi chorobie i jej leczeniu. Celem pracy była ocena poziomu lęku i depresji u pacjentów kardiologicznych oraz określeniu ich poziomu samooceny zdrowia zbadać czy lęk i depresja mają związek z samooceną zdrowia oraz określić ewentualne różnice dymorficzne.

Słowo kluczowe
lęk, depresja, samoocena zdrowia

Trening aerobowy poprawia funkcje poznawcze i funkcjonalne u pacjentów z depresją w stwardnieniu rozsianym. Badanie pilotażowe na podstawie studium przypadku

Marta Niwald, Justyna Redlicka, Elżbieta Miller

M. Niwald, J. Redlicka, E. Miller – Aerobic training enhances cognition and functional status in depressive multiple sclerosis patients. A case-control study-pilot study. Fizjoterapia Polska 2018; 18(2); 96-102

Streszczenie
Celem badania była ocena wpływu treningu aerobowego (AT) na depresję, funkcje poznawcze i status funkcjonalny w 2 grupach pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (MS): z zespołem depresyjnym (MS-D) i bez depresji (MS).
Materiał i metody. 31 pacjentów z MS i 28 MS-D wykonywało 30 minut AT przy użyciu ergometru kończyn dolnych 3×10 min każdego dnia, z 60-minutową przerwą, przez 6 tygodni. Obie grupy były dopasowane pod względem wieku i płci. Wszystkie badane parametry oceniano przed i po serii AT za pomocą Montreal CognitiveAssessment (MoCA), Beck Depression Inventory (BDI), skali aktywności dziennej (ADL) i rozszerzonej skali stanu niepełnosprawności (EDSS). Przeanalizowaliśmy wskaźnik rezygnacji jako miarę wykonalności.
Wyniki. W obu grupach sesja AT wywołała istotną poprawę w zmniejszaniu depresji (BDI) i zaburzeniach funkcji poznawczych (MoCA). Jednak zmiany obserwowane u pacjentów z MS-D były znacznie większe niż obserwowane u pacjentów z SM, szczególnie w BDI i MoCA. Nie stwierdzono statystycznie istotnych korelacji między EDSS, MOCCA, BDI, ADL, wiekiem lub płcią.
Wnioski. AT wydaje się być skutecznym i prostym narzędziem do poprawy funkcji poznawczych i funkcjonalnych u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Badanie to wskazuje, że trening aerobowy jest wykonalny i może być korzystny dla pacjentów z postępującym SM.

Słowa kluczowe:
Trening aerobowy, stwardnienie rozsiane (SM), funkcje poznawcze, depresja

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

1 2