Tag: Jeslin G N

Wpływ laseroterapii niskoenergetycznej na tolerancję siedzenia i aktywności dnia codziennego u osób z kokcygodynią

Jeniffer A, N Senthil Kumar, Jeslin G N, Ramya S, Pooja S, Surya V, Aravindh B, Karthick K

Jeniffer A, N Senthil Kumar, Jeslin G N, Ramya S, Pooja S, Surya V et al. – Effect of low-level laser therapy on sitting tolerance and activities of daily living in individuals with coccydynia –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 428-431

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19O1M3

Streszczenie
Wprowadzenie. Kokcygodynia to ból rozwijający się w okolicy kości guzicznej. Trzykrotnie częściej dotyczy kobiet i osób z otyłością. Wśród standardowych metod leczenia wymienia się iniekcje steroidowe, terapię manualną i zabiegi fizykalne. Jednak skuteczność interwencji fizjoterapeutycznych, zwłaszcza laseroterapii niskoenergetycznej, w leczeniu kokcygodynii jest słabo udokumentowana.
Cel badania. Określenie skuteczności laseroterapii niskoenergetycznej w poprawie tolerancji siedzenia i funkcjonowania w codziennych czynnościach u pacjentów z kokcygodynią.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono w prywatnym szpitalu w Chennai, w grupie 30 uczestników wybranych spośród 50 zgłaszających się losowo. Uczestników losowo przydzielono do dwóch grup: grupa LLLT (n = 15) otrzymywała laseroterapię niskoenergetyczną, a grupa US (n = 15) terapię ultradźwiękową. Obie grupy wykonywały również ćwiczenia mostkowania miednicy przez 2 tygodnie. Wyniki oceniano za pomocą Dallas Pain Questionnaire (DPQ) oraz skali bezbólowego czasu siedzenia (PFSD).
Wyniki. W obu grupach zaobserwowano istotną poprawę w zakresie DPQ i PFSD (p < 0,0001). Grupa LLLT wykazała spadek DPQ z 71,60 do 39,40 oraz wzrost PFSD z 7,30 do 11,10. W grupie US zaobserwowano większą redukcję DPQ (z 68,60 do 27,30) i większą poprawę PFSD (z 7,20 do 15,60). Wyniki te wskazują, że obie terapie są skuteczne, jednak terapia ultradźwiękowa przynosi wyraźniejsze zmniejszenie bólu i lepszą funkcję w porównaniu z laseroterapią niskoenergetyczną.
Wnioski. Zarówno laseroterapia niskoenergetyczna, jak i terapia ultradźwiękowa skutecznie zmniejszają ból i poprawiają tolerancję siedzenia u osób z kokcygodynią. Terapia ultradźwiękowa okazała się jednak skuteczniejszą opcją zachowawczą w tej populacji.
Słowa kluczowe
kokcygodynia, dno miednicy, terapia ćwiczeniowa, laseroterapia, ultradźwięki lecznicze, kość guziczna
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Postępowanie w zespole przekrwienia miednicy: badanie porównawcze ukierunkowanych interwencji fizjoterapeutycznych

Ramya.S, Jeslin.G. N, Harini PS, Pooja.S, Neha Lakshmanan, Mythri Jain, Vaheedha S, Simran Sharma

Ramya.S, Jeslin.G. N, Harini PS, Pooja.S, Neha Lakshmanan, Mythri Jain et al. – Pelvic congestion syndrome management: a comparative study of targeted physiotherapy interventions –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 412-415

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19GXVH

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół przekrwienia miednicy (PCS) jest przewlekłym schorzeniem powodującym ból w obrębie miednicy na skutek niewydolności żylnej. Pomimo dostępności metod farmakologicznych, rola fizjoterapii jest słabo udokumentowana w badaniach naukowych.
Cel badania. Porównanie skuteczności dwóch protokołów fizjoterapeutycznych w łagodzeniu objawów PCS, ze szczególnym uwzględnieniem bólu, siły mięśni dna miednicy oraz przepływu krwi w obrębie miednicy.
Materiał i metody. Przeprowadzono randomizowane badanie kontrolowane z udziałem 56 kobiet z rozpoznanym PCS w Szpitalu Saveetha, SIMATS, Indie. Uczestniczki losowo przydzielono do grupy MLP (n = 28; drenaż limfatyczny, terapia powięziowa oraz ćwiczenia dna miednicy) lub grupy MP (n = 28; terapia powięziowa i ćwiczenia dna miednicy). Interwencje realizowano trzy razy w tygodniu przez osiem tygodni. Oceniano: ból (wizualna skala analogowa), siłę mięśni (elektromiografia) oraz przepływ krwi (ultrasonografia przezbrzuszna) – przed i po terapii.
Wyniki. W grupie MLP uzyskano istotną poprawę w zakresie bólu (VAS: 6,7 ± 1,11 do 3,8 ± 1,5), siły mięśni (EMG: 10,2 ± 3,5 do 17,7 ± 3,17) i przepływu krwi (USG: 8,5 ± 1,2 do 4,7 ± 1,5) (p < 0,05). Grupa MP również wykazała poprawę, choć o mniejszym nasileniu we wszystkich ocenianych parametrach.
Wnioski. Połączenie drenażu limfatycznego, terapii powięziowej oraz ćwiczeń dna miednicy jest skuteczniejsze niż sama terapia powięziowa z ćwiczeniami, jeśli chodzi o redukcję bólu, poprawę siły mięśni dna miednicy oraz usprawnienie przepływu krwi w miednicy u kobiet z PCS.
Słowa kluczowe
niewydolność żylna, przepona miednicy, biofeedback elektromiograficzny, przepływ krwi
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ indywidualizowanego programu ćwiczeń na skład ciała, profil lipidowy, zdrowie psychiczne i torbiele jajników u młodej kobiety z zespołem policystycznych jajników – studium przypadku

Jeslin G N, Vasugi Suresh, Muthukumaran Jothilingam, Prathap Suganthirababu, Jeevarathinam Thirumalai, Sundareswaran R, Karthick K, Sanjana Venkataraman

Jeslin G N, Vasugi Suresh, Muthukumaran Jothilingam, Prathap Suganthirababu, Jeevarathinam Thirumalai et al. – Effects of individualized exercise on body composition, lipid profile, mental health, and ovarian cysts in a young woman with polycystic ovarian syndrome – case study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 339-341

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D197ZP4

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest zaburzeniem endokrynologicznym występującym u kobiet w wieku rozrodczym, charakteryzującym się hiperandrogenizmem, otyłością, dyslipidemią, nieregularnymi cyklami miesiączkowymi oraz zmianami morfologii jajników. Z tego powodu istotne jest zbadanie, czy indywidualizowany program ćwiczeń wpływa na skład ciała, profil lipidowy, zdrowie psychiczne i torbiele jajników.
Metody. Osiemnastoletnia kobieta z rozpoznaniem klasycznego PCOS typu 1 uczestniczyła w 9-tygodniowym (1 tydzień adaptacji i 8 tygodni interwencji) indywidualizowanym programie ćwiczeń obejmującym trening oporowy (3 razy w tygodniu) oraz ćwiczenia aerobowe (3 razy w tygodniu). Mierzone wskaźniki obejmowały BMI, stosunek obwodu talii do bioder, procentową zawartość tkanki tłuszczowej, profil lipidowy, Szpitalną Skalę Lęku i Depresji oraz rozmiar jajników przed i po interwencji.
Wyniki. Zaobserwowano wyraźną poprawę we wszystkich badanych parametrach: BMI zmniejszyło się z 28,1 kg/m² do 24,6 kg/m²; stosunek talii do bioder spadł z 0,88 do 0,81; procent tkanki tłuszczowej zmniejszył się z 34,1% do 29,1%; całkowity cholesterol obniżył się ze 174 mg/dl do 152 mg/dl; trójglicerydy spadły ze 167 mg/dl do 154 mg/dl; LDL obniżyło się z 91 mg/dl do 82 mg/dl; HDL spadło z 67 mg/dl do 59 mg/dl. Wyniki w skali lęku i depresji również uległy poprawie. Rozmiar lewego jajnika zmniejszył się z 2,75 × 1,58 cm do 2,1 × 1,2 cm, a prawego z 3,55 × 2,33 cm do 2,9 × 1,9 cm.
Wnioski. Wyniki wskazują, że indywidualizowany program ćwiczeń może skutecznie poprawiać skład ciała, profil lipidowy, zdrowie psychiczne oraz morfologię jajników u młodych kobiet z PCOS. Jednak w celu potwierdzenia tych obserwacji konieczne są dalsze badania na większej populacji.
Słowa kluczowe
zespół policystycznych jajników, ćwiczenia aerobowe, trening oporowy, skład ciała, dyslipidemia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ćwiczeń mobilizujących kręgosłup na funkcjonalną mobilność ocenianą przy użyciu oprogramowania opartego na sztucznej inteligencji u młodych dorosłych z postawą sway back

S. Jesvin Bose, N Senthil Kumar, Jeslin G N, Pooja S, Sundareswaran R, Karthick K, Neha Lakshmanan

S. Jesvin Bose, N Senthil Kumar, Jeslin G N, Pooja S, Sundareswaran R, Karthick K et al. – Effect of spinal mobility exercises on functional mobility using AI technology powered software on lumbothorax of young adults with sway back posture –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 298-301

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19FU69

Streszczenie
Wprowadzenie. Postawa sway back to najczęstsze odchylenie w płaszczyźnie strzałkowej, charakteryzujące się licznymi zmianami kompensacyjnymi, które mogą być wywołane różnymi czynnikami i wpływać na codzienne funkcjonowanie. Celem badania była ocena skuteczności ćwiczeń mobilizujących kręgosłup u osób z postawą sway back.
Materiały i metody. W quasi-eksperymentalnym badaniu uczestniczyło 30 osób w wieku 18–25 lat obu płci z przynajmniej 10-stopniowym przodopochyleniem miednicy. Analizę postawy przeprowadzono przed i po treningu przy użyciu systemu APECS (AI Posture Evaluation and Correction System) po 8 tygodniach ćwiczeń mobilizujących kręgosłup.
Wyniki. Analiza testem t dla prób połączonych wykazała istotną statystycznie poprawę kąta ASIS (t = 9,23, p < 0,001, d = 1,83), redukcję kąta PSIS po interwencji (t = 10,12, p < 0,001, d = 2,00) oraz nachylenia miednicy (t = 11,45, p < 0,001, d = 2,25). Wyniki wskazują na istotną statystycznie poprawę wszystkich analizowanych zmiennych postawy mierzonych za pomocą oprogramowania AI.
Wnioski. Ćwiczenia mobilizujące kręgosłup poprawiają funkcjonalną mobilność i stanowią skuteczne leczenie postawy sway back. Niniejsze badanie przedstawia pozytywne wyniki na etapie wstępnym, jednak pełna walidacja wymaga dalszych badań.
Słowa kluczowe
technologia, kręgosłup, postawa, odcinek lędźwiowo-krzyżowy, zdrowie i dobre samopoczucie
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność techniki energii mięśniowej w połączeniu z ćwiczeniami wzmacniającymi u studentów z zespołem skrzyżowania dolnego

Ranjani Shree.K, Jagatheesan Alagesan, Jeslin.G. N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Karthick.K, Neha Lakshmanan, Praveen Kumar.R, Pavithra.S

Ranjani Shree.K et al. – Effects of EMG Biofeedback and active exercises with Integrated neuromuscular inhibition technique on students with Trapezius myalgia –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 370-373

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1O8LL

Streszczenie
Cel. Zespół bólowy mięśnia czworobocznego jest częstym schorzeniem układu mięśniowo-szkieletowego, charakteryzującym się bólem i punktami spustowymi. Biofeedback elektromiograficzny (EMG) wspomaga aktywację mięśni, a ćwiczenia czynne skutecznie redukują ból i sztywność. Celem badania była ocena wpływu treningu ćwiczeń z biofeedbackiem EMG oraz ćwiczeń czynnych, w połączeniu z techniką zintegrowanej inhibicji nerwowo-mięśniowej (INIT), u osób z zespołem bólowym mięśnia czworobocznego. Materiał i metody. Badanie z podwójnie ślepą próbą objęło siedemdziesięciu uczestników z zespołem bólowym mięśnia czworobocznego, losowo przydzielonych do dwóch grup po uzyskaniu świadomej zgody. Obie grupy otrzymywały 10 minut zabiegu INIT. Grupa z biofeedbackiem EMG (n=35) wykonywała ćwiczenia z elektrodami na górnej części mięśnia czworobocznego, natomiast grupa ćwiczeń czynnych (n=35) wykonywała ćwiczenia bez elektrod. Oba protokoły obejmowały 15 sesji w ciągu 3 tygodni. Wyniki. Po interwencji w grupie EMG biofeedback zaobserwowano spadek wskaźnika Neck Disability Index (NDI) do 12,71 ± 1,67, podczas gdy w grupie ćwiczeń czynnych nie odnotowano istotnej poprawy (24,17 ± 3,13). Wyniki pomiaru algometrem uciskowym po terapii były wyższe w grupie biofeedbacku EMG (136,05 ± 5,35) niż w grupie ćwiczeń czynnych (119,68 ± 3,01). Analiza statystyczna wykazała istotne wartości t: 19,057 (p < 0,0001) dla NDI oraz 15,752 (p < 0,0001) dla pomiaru algometrem, co potwierdza skuteczność biofeedbacku EMG w redukcji bólu szyi i zwiększaniu wrażliwości na ucisk. Wnioski. Wyniki wskazują, że zastosowanie biofeedbacku EMG jest skuteczniejsze od samych ćwiczeń czynnych w redukcji bólu i poprawie funkcji u osób z zespołem bólowym mięśnia czworobocznego.
Słowa kluczowe
zespół bólowy mięśnia czworobocznego, biofeedback emg, technika zintegrowanej inhibicji nerwowo-mięśniowej, ćwiczenia czynne, neck disability index
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność techniki energii mięśniowej w połączeniu z ćwiczeniami wzmacniającymi u studentów z zespołem skrzyżowania dolnego

Aswin Kumaraguru, Anitha.A, Shenbaga Sundaram Subramanian, Karthick.K, Jeslin. G.N, Neha Lakshmanan, Dinesh Sampath Kumar, Sivaraghav Sathish Kumar

Aswin Kumaraguru et al. – Effectiveness of muscle energy technique along with strengthening exercise among college students with lower cross syndrome –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 290-293

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1MU5D

Streszczenie
Cel. Zła postawa, długotrwałe siedzenie i siedzący tryb życia są powszechne wśród studentów, powodując zaburzenia równowagi mięśniowej, zwiększoną lordozę i boczne przesunięcie środka ciężkości. Warunki te wpływają na siłę mięśni i mogą prowadzić do zespołu skrzyżowania dolnego. Celem badania jest ocena skuteczności techniki energii mięśniowej (MET) i ćwiczeń wzmacniających u studentów z zespołem skrzyżowania dolnego.
Materiał i metody. Jest to badanie z podwójnie ślepą próbą, w którym uczestnicy zdiagnozowani z zespołem skrzyżowania dolnego zostali włączeni po uzyskaniu zgody. Podzielono ich na grupę MET (n = 20) i grupę konwencjonalną (n = 20). Ocena wyjściowa przodopochylenia miednicy została przeprowadzona przy użyciu oprogramowania Kinovea. Zarejestrowano wyniki testu „curl-up” i przysiadów dla oceny siły mięśni brzucha i pośladków.
Wyniki. Analizy statystyczne, oparte na średnich i odchyleniach standardowych, wykazały istotną poprawę w zakresie przodopochylenia miednicy, „curl-up” i przysiadów po interwencji w grupie MET w porównaniu do grupy konwencjonalnej (p < 0,0001 dla wszystkich). Wartości po interwencji wynosiły odpowiednio 10,30 ± 1,45, 42,05 ± 2,44 i 36,70 ± 3,23.
Wnioski. Wyniki potwierdzają, że uczestnicy z grupy MET poprawili przodopochylenie miednicy, siłę mięśni brzucha i pośladków bardziej niż uczestnicy grupy konwencjonalnej.
Słowa kluczowe
ból dolnego odcinka kręgosłupa, przodopochylenie miednicy, technika energii mięśniowej, ćwiczenia wzmacniające, test Thomasa, oprogramowanie Kinovea, test curl-up
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Učinak ranog mobiliziranja na funkcionalni oporavak kod pacijenata s post-COVID ARDS-om u jedinici intenzivne njege

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Effect of early mobilization on functional recovery in ICU patients with post-COVID ARDS –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 402-406

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8B5C1

Sažetak
Pozadina：Pandemija COVID-19 značajno je povećala broj pacijenata kojima je potrebna hospitalizacija u jedinici intenzivne njege (ICU) zbog teških komplikacija poput akutnog respiratornog distres sindroma (ARDS). Dugotrajan boravak u ICU-u, često povezan s nepokretnošću, dovodi do slabosti mišića, ICU stečene slabosti (ICU-AW) i smanjene funkcionalne sposobnosti, što otežava oporavak. Rano mobiliziranje u ICU-u predloženo je kao korisna intervencija za ublažavanje ovih učinaka, ali njegov utjecaj na pacijente s post-COVID ARDS-om još nije dovoljno istražen.
Cilj：Ova studija imala je za cilj procijeniti učinak ranog mobiliziranja na funkcionalni oporavak kod pacijenata u ICU-u s post-COVID ARDS-om.
Metode：Provedeno je prospektivno randomizirano kontrolirano istraživanje na Medicinskom fakultetu i bolnici Saveetha, Chennai, od kolovoza 2021. do kolovoza 2024. Dvjesto pacijenata s post-COVID ARDS-om nasumično je raspoređeno u grupu ranog mobiliziranja ili grupu standardne njege. Grupa ranog mobiliziranja primala je strukturirane fizioterapijske intervencije unutar 48 sati od prijema u ICU. Funkcionalni status mjerio se pomoću ljestvice mobilnosti ICU (IMS) i ljestvice funkcionalnog statusa ICU (FSS ICU) na početku, tjedno i pri otpustu. Sekundarni ishodi uključivali su trajanje boravka u ICU-u, trajanje mehaničke ventilacije i učestalost ICU-AW-a.
Rezultati：Pacijenti u grupi ranog mobiliziranja pokazali su značajno bolji funkcionalni oporavak, s prosječnim IMS rezultatom od 7,8 ± 1,2 u usporedbi s 4,3 ± 1,5 u grupi standardne njege (p < 0,001). FSS ICU rezultat također je bio značajno viši u grupi ranog mobiliziranja (90,6 ± 8,3) nego u grupi standardne njege (65,4 ± 10,7; p < 0,001). Osim toga, rano mobiliziranje smanjilo je prosječno trajanje boravka u ICU-u (14,5 ± 3,2 naspram 19,8 ± 4,1 dana, p < 0,001), skratilo trajanje mehaničke ventilacije (10,1 ± 2,9 naspram 13,7 ± 3,6 dana, p < 0,001) i smanjilo učestalost ICU-AW-a (20% naspram 45%, p = 0,002).
Zaključak：Rano mobiliziranje značajno poboljšava funkcionalni oporavak, skraćuje boravak u ICU-u i trajanje mehaničke ventilacije te smanjuje rizik ICU-AW kod pacijenata s post-COVID ARDS-om. Ovi nalazi ističu važnost integriranja ranog mobiliziranja u standardnu njegu ICU-a radi poboljšanja ishoda pacijenata.

Ključne riječi：rano mobiliziranje, funkcionalni oporavak, post-COVID ARDS, jedinica intenzivne njege (ICU), COVID-19

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku

Rana mobilizacija i njen učinak na oporavak pacijenata s teškim COVID-19 na intenzivnoj njezi: randomizirano kontrolirano ispitivanje

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Early mobilization and its impact on recovery in ICU patients with severe COVID-19: A randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 222-225

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8W1X6

Sažetak

Uvod: Pandemija COVID-19 teško je pogodila kritično bolesne pacijente, često uzrokujući dugotrajnu nepokretnost u jedinicama intenzivne njege (ICU), što može rezultirati slabosti stečenoj u ICU-u (ICUAW) i odgođenim oporavkom. Rana mobilizacija istaknula se kao obećavajuća intervencija za poticanje bržeg oporavka i smanjenje komplikacija. Ova studija ima za cilj istražiti učinke rane mobilizacije na fizičku funkciju, snagu mišića i ishode oporavka kod ICU pacijenata s teškim COVID-19.

Metode: Ovo randomizirano kontrolirano ispitivanje (RCT) uključivalo je 100 ICU pacijenata (50 u grupi rane mobilizacije, 50 u kontrolnoj grupi) s teškim COVID-19. Rana mobilizacija započela je unutar 48 do 72 sata od prijema u ICU i provodila se postupnim napretkom kroz četiri razine mobilnosti. Ishodi su uključivali fizički test funkcije ICU-a (PFIT), zbrojni rezultat Medicinskog istraživačkog vijeća (MRC), učestalost delirija, trajanje boravka u ICU i bolnici, broj dana bez respiratora, stopu smrtnosti i stopu ponovnog prijema. Statistička analiza koristila je metode namjere za liječenje, testirajući kontinuirane i kategorijalne varijable prema potrebi.

Rezultati: Grupa s ranom mobilizacijom imala je znatno kraće vrijeme do prve mobilizacije (2,3 dana naspram 5,8 dana, p < 0,001), više PFIT rezultate pri otpustu iz ICU-a (25,4 naspram 18,2, p < 0,001) i poboljšane MRC rezultate (48,6 naspram 35,4, p < 0,001). Učestalost delirija bila je značajno niža u grupi s ranom mobilizacijom (20 % naspram 38 %, p = 0,03). Boravak u ICU-u i bolnici bio je kraći u grupi s ranom mobilizacijom (ICU: 10,4 naspram 14,2 dana, p < 0,001; bolnica: 18,5 naspram 24,1 dana, p < 0,001). Grupa s ranom mobilizacijom imala je više dana bez respiratora (20,3 naspram 14,7, p < 0,001). Stope smrtnosti i ponovnog prijema bile su slične između grupa.

Zaključak: Rana mobilizacija značajno poboljšava funkcionalne ishode, skraćuje trajanje boravka u ICU-u i bolnici te smanjuje učestalost delirija kod ICU pacijenata s teškim COVID-19. Ovi nalazi podržavaju uključivanje rane mobilizacije kao standardnu praksu u ICU-u radi poboljšanja ishoda oporavka.

Ključne riječi

COVID-19, ICU, rana mobilizacija, funkcionalni oporavak, slabost stečena u ICU-u

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku