Tag: Koteeswari Arumugam

Skuteczność techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera w poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z zespołem zamrożonego barku (capsulitis adhaesiva stawu ramiennego)

Sundar Rajan M S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Delphin Kavya D, Dinesh S, Koteeswari Arumugam

 

Sundar Rajan M S et al. – Effectiveness of Mulligan “MWM” versus Spencer technique on functional ability in subjects with adhesive capsulitis of the shoulder joint –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 54-59

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19F64U

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół zamrożonego barku, znany również jako capsulitis adhaesiva, charakteryzuje się bólem i postępującą utratą czynnego oraz biernego zakresu ruchu w stawie ramiennym, spowodowaną przykurczem torebki stawowej i włóknieniem. Technika Spencera koncentruje się na mobilizacji stawu ramiennego i stawu łopatkowo-żebrowego. Technika Mulligana łączy aktywny ruch z bierną mobilizacją towarzyszącą w celu uzyskania bezbolesnego zakresu ruchu poprzez przywrócenie ograniczonego ślizgu towarzyszącego.
Cel. Ocena skuteczności techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera u pacjentów z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego przy użyciu pomiarów zakresu ruchu (ROM) oraz wskaźnika bólu i niesprawności barku (SPADI).
Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 40 osób spełniających kryteria włączenia i wykluczenia. Przed rozpoczęciem badania dokładnie wyjaśniono procedurę i uzyskano świadomą zgodę. Wartości przed i po interwencji oceniano przy użyciu pomiaru ROM i skali SPADI. Uczestników podzielono na dwie grupy: technika Mulligana „MWM” z ćwiczeniami (n = 20) oraz technika Spencera z ćwiczeniami (n = 20). Obie grupy wykonywały krążenia ramion, wahadłowe rozciąganie, rozciąganie z ręcznikiem, ćwiczenia z kijem, wspinaczkę po ścianie oraz rozciąganie górnej części ciała trzy razy w tygodniu przez sześć tygodni (2 serie po 10 powtórzeń z 10-sekundowym przytrzymaniem).
Wyniki. Dane poddano analizie statystycznej z użyciem testu t dla prób niezależnych. Grupa stosująca technikę Mulligana „MWM” wykazała istotnie większą poprawę (p < 0,01) w zakresie redukcji bólu i poprawy sprawności funkcjonalnej w porównaniu z techniką Spencera, co potwierdzają wyniki ROM i SPADI.
Wnioski. Technika Mulligana „MWM” w połączeniu z ćwiczeniami jest skuteczniejsza niż technika Spencera w zmniejszaniu bólu i poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego.

Słowa kluczowe
capsulitis adhaesiva, zakres ruchu, spadi, technika mulligana „mwm”, technika spencera

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Eksploracja długoterminowego wpływu interwencji PNF na zapalenie rozcięgna podeszwowego z ograniczoną dorsyflexją z wykorzystaniem wizualnej skali analogowej i miary zdolności stopy i kostki

Koteeswari Arumugam, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Praveenkumar R

Koteeswari Arumugam, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Praveenkumar R – Exploring the long-term impact of PNF interventions on plantar fascitis with restricted dorsiflexion using visual analogue scale and foot and ankle ability measure –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 322-327

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CRL9V

Streszczenie Wprowadzenie. Zapalenie rozcięgna podeszwowego to stan zapalny rozcięgna podeszwowego, dotykający zarówno osoby aktywne, jak i prowadzone siedzący tryb życia. Ograniczona dorsyflexja zwiększa napięcie, nasilając objawy. Diagnostyka obejmuje test Windlass, a PNF wydaje się obiecującą metodą leczenia, chociaż długoterminowe efekty wymagają dalszych badań. Cel badania. Celem tego prospektywnego badania podłużnego było zbadanie długoterminowej skuteczności i strategii utrzymania efektów po zastosowaniu technik proprioceptywnego torowania nerwowo-mięśniowego (PNF) u osób z zapaleniem rozcięgna podeszwowego i ograniczoną dorsyflexją, które są jednym z problemów dotykających społeczeństwo. Główne cele obejmowały ilościowe porównanie poziomu bólu, mobilności funkcjonalnej oraz przestrzegania przez pacjentów zaleconych strategii w długim okresie. Materiały i metody. Do badania włączono kohortę 120 uczestników z zapaleniem rozcięgna podeszwowego i ograniczoną dorsyflexją, którzy wcześniej zostali poddani interwencjom PNF. Oceny kontrolne przeprowadzano co trzy miesiące w okresie jednego roku. Poziom bólu mierzono za pomocą wizualnej skali analogowej (VAS), mobilność funkcjonalną oceniano za pomocą miary zdolności stopy i kostki (FAAM), a wyniki zgłaszane przez pacjentów były rejestrowane. Jakościowe spostrzeżenia dotyczące strategii utrzymania efektów uzyskano na podstawie dogłębnych wywiadów, obejmujących takie aspekty jak programy ćwiczeń domowych, modyfikacje stylu życia i przestrzeganie zaleceń. Wyniki. Analiza statystyczna wykazała istotną statystycznie (p < 0,05) redukcję poziomu bólu oraz poprawę mobilności funkcjonalnej w badanym okresie. Czynnik nawrotów był niższy niż wyjściowy, zaledwie 15% przypadków nawrotów. Analiza regresji logistycznej zidentyfikowała czynniki przyczyniające się do utrzymania wyników, w tym konsekwentne przestrzeganie zaleconych ćwiczeń domowych (p = 0,021) oraz proaktywne modyfikacje stylu życia (p = 0,035). Wnioski. Badanie wykazało, że techniki PNF skutecznie redukują ból, poprawiają mobilność oraz pozwalają na utrzymanie wyników w przypadku zapalenia rozcięgna podeszwowego z ograniczoną dorsyflexją, podkreślając znaczenie przestrzegania ćwiczeń oraz modyfikacji stylu życia.
Słowa kluczowe ograniczona dorsyflexja, długoterminowe wyniki, zapalenie rozcięgna podeszwowego, rozciąganie PNF metodą przytrzymaj-rozluźnij
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim