Tag: Mona Mohamed Ibrahim

Związek pomiędzy niepełnosprawnością funkcjonalną a zakresem ruchu w stawie ramiennym u pacjentów z pierwotnym zesztywnieniem barku

Shaimaa Ramadan Eldeab, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim, Mohammed Ali Sarhan

Shaimaa Ramadan Eldeab, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim, Mohammed Ali Sarhan – Correlation between functional disability and shoulder ROM in patients with primary frozen shoulder –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 198-204

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431542L

Streszczenie
Wprowadzenie. Indeks bólu i niepełnosprawności barku (SPADI) jest powszechnie stosowanym kwestionariuszem samoopisowym w ocenie zesztywnienia barku. Jednak korelacja między SPADI a obiektywnym zakresem ruchu (ROM), szczególnie w fazie „zamrożenia”, nie jest w pełni poznana. Wyjaśnienie tych zależności może poprawić ocenę kliniczną i planowanie rehabilitacji.
Metody. W przekrojowym badaniu oceniano pacjentów z zesztywnieniem barku w fazie „zamrożenia”. Analizie poddano bierny zakres ruchu (zgięcie, wyprost, odwodzenie, rotacja zewnętrzna [ER] przy 0° i 45°, rotacja wewnętrzna [IR] przy 45°) oraz całkowity wynik SPADI i jego podskale: ból i funkcję. Współczynniki korelacji Pearsona określały siłę i istotność zależności pomiędzy wynikami SPADI a ROM.
Wyniki. Stwierdzono istotne umiarkowane do silnych korelacji ujemnych między wyższymi wynikami całkowitymi SPADI a ograniczonym ROM: ER przy 0° (r = −0,458, p = 0,002), IR przy 45° (r = −0,507, p < 0,001), zgięcie (r = −0,567, p < 0,001), odwodzenie (r = −0,380, p = 0,010) i wyprost (r = −0,298, p = 0,047). Podskala funkcji SPADI wykazała podobnie silne korelacje we wszystkich kierunkach ROM, szczególnie w ER przy 45° (r = −0,572, p < 0,001). Podskala bólu SPADI miała słabsze korelacje, istotne jedynie z IR przy 45° (r = −0,308, p = 0,040) i zgięciem (r = −0,459, p = 0,001). ER przy 45° silnie korelowała z ER przy 0° (r = 0,852, p < 0,001), co wskazuje na jej szersze znaczenie kliniczne.
Wnioski. Uzyskane korelacje ogólnie potwierdzają trafność konstruktu SPADI jako miary funkcjonalnej wrażliwej na ograniczenia ruchowe u pacjentów z zesztywnieniem barku.
Słowa kluczowe
zesztywnienie barku, SPADI, zakres ruchu barku
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Zależność między stabilnością centralną odcinka lędźwiowego, bólem szyi, niepełnosprawnością funkcjonalną a postawą z wysuniętą głową u pacjentów z przewlekłym nieswoistym bólem szyi: badanie przekrojowe

Hend Wageh, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim

Hend Wageh, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim – The relationship between lumbar core stability, neck pain, functional disability, and forward head posture in patients with chronic nonspecific neck pain: a cross-sectional study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 179-186

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431DA1D

Streszczenie
Wprowadzenie. Postawa zależy od skoordynowanych interakcji kręgosłupa, obejmujących mechanizmy mięśniowo-szkieletowe i nerwowo-mięśniowe, które warunkują optymalne funkcjonowanie. Chociaż odcinki szyjny i lędźwiowy są ze sobą biomechanicznie powiązane, związek między stabilnością centralną kręgosłupa, jego wytrzymałością a postawą w kontekście bólu szyi pozostaje niejasny.
Cel. Zbadanie zależności między wytrzymałością mięśni głębokich odcinka lędźwiowego, bólem i funkcją szyi, postawą z wysuniętą głową oraz aktywacją i wytrzymałością odcinka szyjnego u pacjentów z przewlekłym nieswoistym bólem szyi (CNSNP).
Metody. Do badania przekrojowego włączono 66 uczestników z CNSNP. Testy plank oceniano pod kątem wytrzymałości mięśni głębokich. Ból szyi i funkcję oceniano za pomocą VAS i Indeksu Niepełnosprawności Szyi (NDI). Postawę z wysuniętą głową oceniano na podstawie kąta czaszkowo-kręgowego (CVA), a wytrzymałość szyi za pomocą testu zgięcia czaszkowo-szyjnego i testów wytrzymałości mięśni zginaczy szyi.
Wyniki. Stwierdzono umiarkowane dodatnie istotne korelacje między wytrzymałością planku na lewą stronę a wytrzymałością zginaczy szyi i kątem CVA (r = 0.441, p < 0.001, r = 0.290, p = 0.018). Słabą, lecz istotną dodatnią korelację odnotowano między wytrzymałością prostowników tułowia a kątem CVA (r = 0.288, p = 0.019).
Wnioski. Wytrzymałość mięśni głębokich bocznych i tylnych odcinka lędźwiowego wydaje się być związana z postawą szyjną i wydolnością mięśni, co wspiera koncepcję regionalnej współzależności. Włączenie ćwiczeń stabilizacji tułowia może poprawić wyniki rehabilitacji u pacjentów z wysuniętą głową i przewlekłym bólem szyi.
Słowa kluczowe
przewlekły ból szyi, stabilność centralna, postawa z wysuniętą głową, kąt czaszkowo-kręgowy, wytrzymałość tułowia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność różnych dawek wysokoenergetycznego lasera i ćwiczeń tradycyjnych w redukcji bólu i poprawie funkcji u pacjentów z przewlekłą chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego

Dina Samy Abd-Alkareem Kassem, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim

Dina Samy Abd-Alkareem Kassem, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim – Efficacy of different doses of high intensity laser and traditional exercise on pain and function in chronic knee osteoarthritis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 163-168

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431DVRB

Streszczenie
Wprowadzenie. Wysokoenergetyczna laseroterapia (HILT) wydaje się skuteczna w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego (KOA). Jednak brak jest zaleceń dotyczących optymalnej dawki HILT w przewlekłej KOA.
Cel badania. Celem badania była ocena wpływu różnych dawek HILT na ból i funkcję u pacjentów z KOA.
Materiały i metody. W badaniu uczestniczyło 51 pacjentów w wieku 50–70 lat, z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego w III stopniu zaawansowania. Zostali oni losowo przydzieleni do trzech równych grup. Grupa A otrzymywała ćwiczenia oraz dawkę 1500 J HILT. Grupa B otrzymywała ćwiczenia oraz dawkę 3000 J HILT. Grupa C otrzymywała placebo w postaci terapii laserowej wraz z ćwiczeniami. Ból i funkcję oceniano za pomocą numerycznej skali bólu (NPRS) oraz kwestionariusza WOMAC. Wszystkie grupy oceniono przed i po sześciotygodniowym okresie leczenia.
Wyniki. Analiza MANOVA wykazała, że we wszystkich trzech grupach nastąpiła istotna poprawa w zakresie bólu i funkcji po leczeniu (p < 0,001). Odnotowano istotne różnice pomiędzy grupami aktywnymi (A i B) a grupą kontrolną. Pomiędzy grupami A i B nie stwierdzono istotnych różnic (p > 0,05), jednak analiza opisowa wskazała, że grupa B osiągnęła lepsze wyniki niż grupa A.
Wnioski. U pacjentów z przewlekłą KOA zastosowanie HILT w dawce 1500 J lub 3000 J w połączeniu z ćwiczeniami skutecznie redukuje ból i poprawia funkcję. Dla oszczędności czasu i energii można zalecać dawkę 1500 J.
Słowa kluczowe
wysokoenergetyczna laseroterapia, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, ból, funkcja, laser wysokoenergetyczny
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Porównanie techniki MET i SCS w leczeniu zespołu bólowego mięśnia czworobocznego górnego – podwójnie zaślepione randomizowane badanie kliniczne

Haytham Ibrahim Morsi, Bassem Galal Eldin El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim

Haytham Ibrahim Morsi, Bassem Galal Eldin El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim – Muscle energy technique versus strain counterstrain in treatment of upper trapezius myofascial pain syndrome: a double-blinded randomized controlled trial–  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 294-303

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1X350

Streszczenie
Cel. Zła postawa, długotrwałe siedzenie i siedzący tryb życia są powszechne wśród studentów, powodując zaburzenia równowagi mięśniowej, zwiększoną lordozę i boczne przesunięcie środka ciężkości. Warunki te wpływają na siłę mięśni i mogą prowadzić do zespołu skrzyżowania dolnego. Celem badania jest ocena skuteczności techniki energii mięśniowej (MET) i ćwiczeń wzmacniających u studentów z zespołem skrzyżowania dolnego.
Materiał i metody. Jest to badanie z podwójnie ślepą próbą, w którym uczestnicy zdiagnozowani z zespołem skrzyżowania dolnego zostali włączeni po uzyskaniu zgody. Podzielono ich na grupę MET (n = 20) i grupę konwencjonalną (n = 20). Ocena wyjściowa przodopochylenia miednicy została przeprowadzona przy użyciu oprogramowania Kinovea. Zarejestrowano wyniki testu „curl-up” i przysiadów dla oceny siły mięśni brzucha i pośladków.
Wyniki. Analizy statystyczne, oparte na średnich i odchyleniach standardowych, wykazały istotną poprawę w zakresie przodopochylenia miednicy, „curl-up” i przysiadów po interwencji w grupie MET w porównaniu do grupy konwencjonalnej (p < 0,0001 dla wszystkich). Wartości po interwencji wynosiły odpowiednio 10,30 ± 1,45, 42,05 ± 2,44 i 36,70 ± 3,23.
Wnioski. Wyniki potwierdzają, że uczestnicy z grupy MET poprawili przodopochylenie miednicy, siłę mięśni brzucha i pośladków bardziej niż uczestnicy grupy konwencjonalnej.
Słowa kluczowe
technika energizacji mięśniowej, zespół bólu mięśniowo-powięziowego, fizjoterapia, technika przeciwnaprężeniowa
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim