Tag: obesity

Ocena sprawności otyłych uczniów szkół podstawowych

Izabela Maciejewska-Paszek

Izabela Maciejewska-Paszek – Fitness assessment of obese primary school students –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(3); 53-63

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D1AH5Y9

Streszczenie
Cel pracy. celem pracy była ocena związku między wartością wskaźnika BMI a wynikami wybranych testów sprawności fizycznej, obejmujących wytrzymałość oraz siłę mięśniową.
Materiał i metody. badania przeprowadzono w okresie od 2024 do 2026 roku wśród 88 dzieci w wieku 9–14 lat z nadwagą i/lub otyłością (48 dziewczynek i 40 chłopców). Wśród badanych dzieci wykonano analizę składu masy ciała i oceniono sprawność fizyczną wybranymi testami do oceny sprawności fizycznej.
Wyniki. wśród 88 dzieci wykazano zaburzenia składu masy ciała – przekroczoną zawartość BMI, tkanki tłuszczowej oraz obniżoną całkowitą zawartość wody. Podczas oceny sprawności fizycznej dzieci stwierdzono, że podwyższona wartość BMI wpływa na obniżenie sprawności fizycznej, jednakże jest ona zróżnicowana w zależności od wieku i płci badanych dzieci.
Wnioski. uzyskane wyniki wskazują, że zastosowane metody oceny umożliwiają wczesną identyfikację obniżonej sprawności mięśniowej u dzieci z otyłością. Może to stanowić cenne narzędzie dla fizjoterapeutów pediatrycznych w ocenie funkcjonalnej, planowaniu indywidualnie dobranych programów ćwiczeń oraz wdrażaniu odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
Słowa kluczowe
sprawność fizyczna, dzieci, nadwaga, otyłość
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Porównawcze efekty intensywności wysiłku fizycznego na VO2max oraz skurczowe i rozkurczowe ciśnienie tętnicze u osób z nadwagą i otyłością. Metaanaliza i przegląd systematyczny

Noorfahzarina Amiuliya Abu Bakar, Afryna Batrisyia Md Soberi, Muhammad Syazani Sohaimi, Noor Fatihah Ilias, Sazzli Shahlan Kasim, Rahmat Adnan, Ruziyati Mohamed, Mazlifah Omar, Hashbullah Ismail

Noorfahzarina Amiuliya Abu Bakar, Afryna Batrisyia Md Soberi, Muhammad Syazani Sohaimi, Noor Fatihah Ilias, Sazzli Shahlan Kasim, Rahmat Adnan et al. – Comparative effects of exercise intensities on VO2max, systolic, and diastolic blood pressure in combined overweight and obese individuals. A meta-analysis and systematic review –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(2); 66-75

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG560A8NWD

Streszczenie
Wprowadzenie. Otyłość stanowi istotny globalny problem zdrowotny, zwiększający ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych. Ćwiczenia aerobowe odgrywają kluczową rolę w leczeniu otyłości, a zarówno trening interwałowy o wysokiej intensywności (HIIT), jak i trening ciągły o umiarkowanej intensywności (MICT) były przedmiotem licznych badań. Nadal jednak nie jest jasne, która z tych intensywności wysiłku jest bardziej skuteczna u osób z nadwagą i otyłością.
Cel pracy. Celem badania była ocena wpływu treningu HIIT i MICT na wydolność krążeniowo-oddechową (VO₂max), skurczowe ciśnienie tętnicze (SBP) oraz rozkurczowe ciśnienie tętnicze (DBP) u osób z nadwagą i otyłością.
Materiał i metody. Przeszukano elektroniczne bazy danych PubMed, MEDLINE oraz Google Scholar w celu identyfikacji randomizowanych badań kontrolowanych opublikowanych w latach 1970–20 października 2022. Średnie różnice oraz 95% przedziały ufności (CI) obliczono z wykorzystaniem modelu efektów losowych w programie RevMan w wersji 5.4. W celu oceny ryzyka błędu publikacyjnego sporządzono wykres lejkowy, natomiast do oceny heterogeniczności wykorzystano statystykę I².
Wyniki. Do analizy włączono 18 badań obejmujących osoby z nadwagą lub otyłością. Spośród uczestników 221 wykonywało trening HIIT, natomiast 201 uczestniczyło w treningu MICT. Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy HIIT i MICT w zakresie poprawy VO₂max (MD = 0,33 mL/kg/min; 95% CI: −0,61 do 1,26; P = 0,49; I² = 51%). Ponadto nie wykazano istotnych różnic między HIIT i MICT w odniesieniu do skurczowego ciśnienia tętniczego (MD = 0,84 mmHg; 95% CI: −3,58 do 5,26; P = 0,71; I² = 80%). Również w przypadku rozkurczowego ciśnienia tętniczego nie stwierdzono istotnych różnic (MD = −0,98 mmHg; 95% CI: −1,97 do 0,01; P = 0,05; I² = 14%).
Słowa kluczowe
VO₂max, skurczowe ciśnienie tętnicze, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze, nadwaga, otyłość, HIIT, MICT
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Porównanie efektów treningu plyometrycznego górnej części ciała i obwodowego treningu interwałowego u osób dorosłych z otyłością i umiarkowanym obturacyjnym bezdechem sennym: badanie pilotażowe

R. Jayabharathi, S. Ramachandran, N. Senthil Kumar, G.Mohan Kumar

R. Jayabharathi, S. Ramachandran, N. Senthil Kumar,G.Mohan Kumar – Comparative effects of upper-body plyometric training and circuit interval training in obese adults with moderate obstructive sleep apnea: a pilot study –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(2); 13-22

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG560AA7K2

Streszczenie

Wprowadzenie. Obturacyjny bezdech senny (OSA) jest bardzo rozpowszechnionym zaburzeniem oddychania związanym ze snem, szczególnie wśród osób dorosłych z otyłością. Nadmierna ilość tkanki tłuszczowej w górnej części ciała, zmieniona mechanika oddychania oraz upośledzona czynność płuc przyczyniają się do nasilenia choroby i ograniczeń funkcjonalnych. Interwencje ruchowe ukierunkowane na mięśnie górnej części ciała oraz mechanizmy płucne mogą stanowić alternatywną, nieinwazyjną strategię terapeutyczną. Celem niniejszego badania pilotażowego była ocena wpływu trójmodelowego podejścia treningowego, łączącego plyometrię górnej części ciała i obwodowy trening interwałowy, na cechy antropometryczne oraz czynność płuc u osób z otyłością i umiarkowanym OSA.
Materiał i metody. Osoby dorosłe z otyłością, BMI ≥ 30 kg/m², w wieku 30–45 lat, z rozpoznanym umiarkowanym OSA, losowo przydzielono do trzech grup. Grupa A realizowała ustrukturyzowany trening plyometryczny górnej części ciała, grupa B realizowała program obwodowego treningu interwałowego, natomiast grupa C otrzymywała konwencjonalną fizjoterapię. Trening prowadzono przez 45 minut na sesję, trzy dni w tygodniu, przez 12 tygodni. Obwód szyi, obwód talii oraz skład górnej części ciała oceniano za pomocą analizatora składu ciała. Parametry płucne — FVC, FEV1 i MVV — oceniano z wykorzystaniem standaryzowanej spirometrii.
Wyniki. W grupie B wykazano większe zmniejszenie obwodu szyi, obwodu talii oraz pomiarów podskórnej tkanki tłuszczowej w porównaniu z pozostałymi grupami. W grupie B zaobserwowano istotną poprawę wewnątrzgrupową FEV1 (p < 0,05); jednak zmiany FVC (p = 0,13) i MVV (p = 0,06) nie były statystycznie istotne. W związku z tym poprawę parametrów płucnych należy interpretować ostrożnie i nie uznawać jej za jednoznaczny dowód skuteczności.
Wniosek. Te wstępne wyniki badania pilotażowego sugerują, że obwodowy trening interwałowy może być możliwą do zastosowania interwencją poprawiającą wybrane wyniki antropometryczne i płucne u osób dorosłych z otyłością i umiarkowanym OSA. Jednak ze względu na małą liczebność próby oraz brak statystycznie istotnych zmian w kilku zmiennych płucnych nie można formułować twierdzeń dotyczących wyższości jednej interwencji nad inną.
Słowa kluczowe
obturacyjny bezdech senny, otyłość, terapia ruchem, skład ciała, spirometria
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ aktywności fizycznej na poziom adiponektyny u ludzi: przegląd systematyczny

Dany Pramuno Putra, Junian Cahyanto Wibawa, Melya Rossa, Ahmad Riyono

 

Dany Pramuno Putra, Junian Cahyanto Wibawa, Melya Rossa, Ahmad Riyono
– Effect of physical exercise on adiponectin levels in humans: a systematic review
–  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 436-441

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1IVU4

Streszczenie
Wprowadzenie. Adiponektyna jest specyficznym białkiem wydzielanym przez komórki tłuszczowe (adipocyty) i wykazuje właściwości przeciwzapalne. W ciągu ostatnich dwóch dekad adiponektyna wzbudziła szczególne zainteresowanie medycyny ze względu na jej związek z otyłością. Celem niniejszego badania było określenie, czy aktywność fizyczna wpływa na zwiększenie poziomu adiponektyny u ludzi.
Metody. Przeprowadzono systematyczne przeszukiwanie baz danych czasopism naukowych, takich jak PubMed, ScienceDirect, Web of Science i Scopus. Uwzględniono badania opublikowane w ciągu ostatnich pięciu lat, dotyczące poziomu adiponektyny i aktywności fizycznej. Wykluczono publikacje zamieszczone w nierzetelnych czasopismach. Początkowo zidentyfikowano 108 artykułów, z których około dziesięć starannie wybranych, podwójnie zaślepionych badań włączono do szczegółowej analizy. Metodykę badania opracowano zgodnie z wytycznymi PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses).
Wyniki. Analiza systematyczna wykazała, że aktywność fizyczna pozytywnie wpływa na wzrost poziomu adiponektyny u ludzi.
Wnioski. W przyszłych przeglądach należy dokładniej zbadać genetyczne szlaki i mechanizmy regulujące poziom adiponektyny w trakcie aktywności fizycznej.
Słowa kluczowe
aktywność fizyczna, adiponektyna, otyłość, zdrowie, adipocyt
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Poziom świadomości aktywności fizycznej wśród otyłych uczniów szkół średnich w okresie postpandemicznym COVID-19

Gunathevan Elumalai, Ruaibah Yazani Tengah, Mirza Azny Mustafa, Mohansundar Sankaravel, Fariba Hossein Abadi

 

Gunathevan Elumalai, Ruaibah Yazani Tengah, Mirza Azny Mustafa, Mohansundar Sankaravel, Fariba Hossein Abadi – The level of physical activity literacy among obese high school students during post-pandemic COVID-19 –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 198-204

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1G0A3

Streszczenie
Wzrost częstości występowania otyłości wśród malezyjskich dzieci i młodzieży obserwowany jest od lat 70. XX wieku i może prowadzić do długoterminowych problemów zdrowotnych w dorosłości. Badanie to koncentruje się na ocenie poziomu świadomości aktywności fizycznej wśród 720 otyłych uczniów szkół średnich w stanie Perak w okresie po pandemii COVID-19. Do zbierania danych wykorzystano autorski kwestionariusz o wysokiej trafności (r = 0,87) i rzetelności (r = 0,95).
Wyniki analizy opisowej wskazują, że 408 respondentów (56,7%) podejmuje jakąkolwiek aktywność fizyczną, natomiast 312 respondentów nigdy nie brało udziału w żadnej formie aktywności fizycznej. Należy jednak zaznaczyć, że czas poświęcany na aktywność fizyczną jest niewystarczający dla większości uczniów. Tylko 114 osób (16,8%) spośród 408 aktywnych respondentów spełnia zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), dotyczące angażowania się w aktywność fizyczną co najmniej trzy razy w tygodniu przez łączny czas minimum 150 minut.
Niepokojącym aspektem wyników badania jest również fakt, że duża liczba uczniów korzysta z urządzeń elektronicznych przez ponad pięć godzin dziennie. Z danych wynika, że 451 uczniów (62,64%) przekracza zalecany limit czasu spędzanego przed ekranem, co może przyczyniać się do siedzącego trybu życia i pogłębiać problem otyłości. Test t-Studenta ujawnił istotne różnice w poziomie świadomości aktywności fizycznej w zależności od płci (p = 0,00) – chłopcy (M = 41,23, SD = 1,69) uzyskali wyższe wyniki niż dziewczęta (M = 32,94, SD = 1,47). Natomiast czas korzystania z urządzeń nie różnił się istotnie statystycznie (p = 0,743) między chłopcami (M = 6,35, SD = 2,84) a dziewczętami (M = 6,28, SD = 2,93). Test jednoczynnikowej analizy wariancji (ANOVA) również nie wykazał istotnych różnic ze względu na przynależność etniczną (p = 0,566).
Wyniki te wskazują na potrzebę priorytetowego traktowania promocji i edukacji w zakresie aktywności fizycznej wśród otyłych uczniów szkół średnich w Peraku, szczególnie w obecnej erze postpandemicznej. Zachęcanie uczniów do regularnej aktywności fizycznej i ograniczenie nadmiernego czasu spędzanego przed ekranem może pomóc w przeciwdziałaniu problemowi otyłości. Ważne jest, aby szkoły, rodziny i społeczność lokalna wspólnie stworzyły środowisko sprzyjające zdrowemu i aktywnemu stylowi życia.
Słowa kluczowe
otyłość, dzieci, młodzież, świadomość aktywności fizycznej, siedzący tryb życia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ćwiczeń typu „push-up” mięśnia płaszczkowatego na stres oksydacyjny, markery zapalne i adipocytokiny. Przegląd zakresowy

Amenah Hisham, Hayder A. Hasan, Kalyana Chakravarthy Bairapareddy

Amenah Hisham, Hayder A. Hasan, Kalyana Chakravarthy Bairapareddy – Effects of soleus muscle push-ups on oxidative stress, inflammatory markers and adipocytokines. A scoping review –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 120-127

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E15H6O

Streszczenie
Siedzący tryb życia jest obecnie powszechny z powodu długich godzin spędzanych w pracy w pozycji siedzącej, korzystania z pojazdów zamiast chodzenia oraz ograniczonej aktywności fizycznej. Taki styl życia może zwiększać ryzyko wystąpienia chorób przewlekłych, takich jak otyłość, cukrzyca typu 2 (T2DM) i nadciśnienie. Aktywność fizyczna wykonywana w pozycji siedzącej może być alternatywą – jednym z takich ćwiczeń są „push-upy” mięśnia płaszczkowatego (SPU), czyli ćwiczenie o niskim wpływie, które może modulować różne markery biologiczne, takie jak markery zapalne i stresu oksydacyjnego. Celem naszego przeglądu jest zatem analiza wpływu SPU na wybrane markery, w tym markery stresu oksydacyjnego, markery zapalne i adipocytokiny, ponieważ jest to pierwsze badanie tego rodzaju, które odnosi się do dodatkowych markerów krwi w kontekście SPU. Wyniki mogą być przydatne przy opracowywaniu narodowego programu interwencji zdrowotnej w sposób łatwy, przystępny cenowo i nowoczesny, aby przeciwdziałać rosnącej częstości występowania zaburzeń metabolicznych.
Słowa kluczowe
adipocytokiny, markery zapalne, markery stresu oksydacyjnego, leptyna, adiponektyna, rezystyna, interleukina 6, interleukina 10, TNF-α, otyłość, cukrzyca typu 2
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Učinak umjereno intenzivnog intervalnog treninga (MIIT) i visoko intenzivnog intervalnog treninga (HIIT) na razine irizina kod pretilih štakora

Didib Riwayadi, Rachmah Laksmi Ambardini, Panggung Sutapa, Deni Hardianto, Syed Kamaruzaman Syed Ali, Manil Karakauki, Sherif Juniar Aryanto, Kukuh Wahyudin Pratama, Danarstuti Utami, Agus Kristianto

Didib Riwayadi et al. – Moderate Intensity Interval Training (MIIT) and High Intensity Interval Training (HIIT) exercise therapy against irisin levels in obesity –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 136-139

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8Q3S7

Sažetak

Pozadina. Pretilost može uzrokovati fiziološke poremećaje, a ovi poremećaji povezani su s ulogom irizina. Redovita, odmjerena tjelovježba jedan je od pristupa u borbi protiv pretilosti. Ciljevi ove studije bili su (1) utvrditi učinak razine irizina u vježbama s modelima umjereno intenzivnog intervalnog treninga (MIIT) i visoko intenzivnog intervalnog treninga (HIIT) kod pretilih štakora.
Metode. Ovo istraživanje je eksperimentalna laboratorijska studija s dizajnom pretest-posttest s kontrolnom skupinom. Provedeno je u bioscijenskom laboratoriju Sveučilišta Brawijaya u Malangu. Uzorak je obuhvatio 27 pretilih mužjaka Wistar štakora, podijeljenih u 9 štakora MIIT grupe, 9 HIIT štakora i 9 kontrolnih štakora. Intervencija vježbanjem trajala je 6 tjedana, 4 puta tjedno. Intenzitet MIIT-a bio je 60–80 % osnovne razine sposobnosti, HIIT-a 90–100 %, a razine irizina određene su krvnim testovima korištenjem imunoenzimskog testa (ELISA). Za analizu podataka korišten je Anova test i Tukey post-hoc analiza sa značajnom razinom 0,01.
Rezultati. Rezultati su pokazali da nema značajnih razlika u razinama irizina (p = 0,507). HIIT razina irizina bila je niža od MIIT-a (p = 0,932) i Kontrole (p = 0,491), a nije bilo razlike u razini irizina između MIIT-a i kontrolne grupe (p = 0,708).

Ključne riječi
pretilost, MIIT, HIIT, irizin

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku

Usporedba HIIT-a i kontinuiranog treninga u prevenciji pretilosti

Muhammad Nasihul Waffak, Ervin Arifianti, Ali Satia Graha

 

Muhammad Nasihul Waffak, Ervin Arifianti, Ali Satia Graha – HIIT vs continuous training in obesity prevention –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(3); 363-366

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020A8PL

Sažetak:
Ovo istraživanje razmatra ulogu treninga visokog intenziteta (HIIT) i kontinuiranog treninga u prevenciji povećanja tjelesne težine ili pretilosti.
Materijali i metode. Istraživanje je provedeno na 27 mužjaka štakora Wistar, podijeljenih u tri grupe: HIIT (n = 9), kontinuirani trening (n = 9) i kontrolnu grupu (n = 9). HIIT protokol koristi intenzitet od 90-100% maksimalne brzine s intervalima 1:1 (2 minute treninga, 2 minute odmora) u trajanju od 15 minuta. Kontinuirani trening se provodio s intenzitetom od 50-70% bazne brzine u trajanju od 30 minuta. Kontrolna grupa nije primala nikakav tretman. Vježbe su provođene 6 tjedana na posebnoj Wistar traci za trčanje. Tjelesna težina je mjerena WRT vagom. Podaci su prikazani deskriptivno, a razlike u težini analizirane su T-testom za povezane uzorke, dok su razlike među grupama ispitane ANOVA testom.
Rezultati. HIIT grupa zabilježila je povećanje tjelesne težine od 49%. U grupi kontinuiranog treninga tjelesna težina se povećala za 50%. U kontrolnoj grupi zabilježen je porast od 70%. Usporedba između HIIT i kontrolne grupe pokazala je značajne razlike (P = 0.008), a isto vrijedi i za kontinuirani trening u usporedbi s kontrolom (P = 0.016).
Zaključci. HIIT i kontinuirani treninzi mogu se koristiti kao alternativni modeli za prevenciju povećanja tjelesne težine. Oba modela imaju isti učinak u prevenciji pretilosti.
Ključne riječi:
HIIT, kontinuirani trening, pretilost

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku

Procjena hoda u kontekstu poremećaja sastava tjelesne mase kod djece u dobi od 6-10 godina

Izabela Maciejewska-Paszek, Patrycja Paszek-Jemilianowicz

 

Izabela Maciejewska-Paszek, Patrycja Paszek-Jemilianowicz – Assessment of gait in terms of body mass composition disorders among children aged 6-10 years –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(3); 55-64

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020AQDR

Sažetak
Cilj istraživanja: Prekomjerna tjelesna težina i pretilost česte su ne samo kod odraslih, već i kod najmlađe djece diljem svijeta. Mnogi negativni učinci prekomjerne tjelesne težine utječu na tjelesno, psihološko i socijalno zdravlje. Prekomjerna tjelesna težina i pretilost mogu oštetiti sustav mišićno-koštanog sustava i utjecati na normalan hod, posebno kod djece koja razvijaju svoj hod. Cilj istraživanja bio je analizirati parametre hoda u odnosu na sadržaj tjelesne masti i usporediti položaj stopala i koljena tijekom hoda kod djece s normalnim i prekoračenim sadržajem tjelesne masti.
Materijal i metode: Studija je obuhvatila 413 djece u dobi od 6-10 godina, oba spola. Sastav tjelesne mase analiziran je metodom bioelektrične impedancije. Na temelju rezultata odabrane su istraživačka grupa (višak tjelesne masti) i kontrolna grupa (normalan sadržaj tjelesne masti). Analiza hoda provedena je korištenjem OptoGait optičkog sustava. Rezultati su statistički analizirani korištenjem Statistica programa, koristeći U Mann Whitney test i Spearmanov test korelacije rangova.
Rezultati: Kod 232 djece otkriveni su poremećaji sastava tjelesne mase – višak tjelesne masti i smanjeni ukupni sadržaj vode. Postotak tjelesne masti u istraživačkoj grupi iznosio je 34,70% (±3,64), dok je u kontrolnoj grupi iznosio 19,36% (±3,13). Analiza hoda pokazala je da postotak tjelesne masti utječe na parametre hoda ispitivane djece.
Zaključci: Povećanje postotka masnog tkiva u tijelu djece rezultira smanjenom duljinom koraka, duljinom ciklusa i brzinom. Viši sadržaj tjelesne masti također je rezultirao dužim vremenom kontakta ravnog stopala s podom i vremenom dvostruke potpore.

Ključne riječi
hod, djeca, prekomjerna tjelesna težina, pretilost

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku

System ćwiczeń aerobowych do zwiększania wskaźnika masy ciała i obwodu talii u studentów z nadwagą i otyłością w wieku 20-22 lata

Djoko Nugroho, M. Furqon Hidayatullah, Muchsin Doewes, Sapta Kunta Purnama, Jezreel Donguila, Fritzie Inayan, Jess Bedro, Edi Setiawan, Joseph Lobo, Zsolt Németh

Djoko Nugroho, M. Furqon Hidayatullah, Muchsin Doewes, Sapta Kunta Purnama, Jezreel Donguila, Fritzie Inayan, Jess Bedro, Edi Setiawan, Joseph Lobo, Zsolt Németh
–The aerobic exercise system for increasing Body Mass Index, waist circumference of overweight and obese students ages 20-22. Fizjoterapia Polska 2023; 23(5); 227-233

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20B8A7

Streszczenie
Ćwiczenia aerobowe są powszechnie uznawane za skuteczną interwencję w celu poprawy wskaźnika masy ciała (BMI) i obwodu talii (WC), szczególnie wśród osób klasyfikowanych jako mające nadwagę lub otyłe. Jednakże, szczegółowe poszukiwania badań przeprowadzonych w kontekście wyższego wykształcenia w Indonezji nie wykazały istnienia takich badań. Niniejsze badanie bada wpływ aktywności aerobowych na męskich studentów w wieku 20-22 lat [(N21 LAT = 9(45.00%), N20 LAT = 7 (35.00%), N22 LAT = 4 (20.00%); średnia wieku średnia = 20.85 ± 0.75] z wybranej instytucji szkolnictwa wyższego w kraju. Obecne badanie zastosowało metodologię badawczą eksperymentalną, wykorzystując próbkę męskich studentów z nadwagą lub otyłością. Liczba uczestników została równo podzielona na łącznie 20 osób (N=20). Uczestnicy brali udział w 12-tygodniowym programie fitness aerobowego, składającym się z jednogodzinnej sesji, trzy razy w tygodniu. Niezależny test t dla próbek został użyty do zbadania różnicy w wynikach obu grup w stosunku do ich wartości BMI i WC po teście, podczas gdy sparowany test t został użyty do porównania różnicy w wynikach przed i po teście uczestników na ich BMI i WC. Na podstawie wyników, zauważono wyraźną różnicę w wynikach między dwiema grupami, przy czym studenci otyli wykazali znaczącą poprawę w swoim BMI [t(15.887) = −9.797, p < 0.05]. Z drugiej strony, nie zaobserwowano znaczącej różnicy w wynikach grup pod względem WC [t(16.665) = −0.505, p = 0.620]. Zauważono wyraźną różnicę w wynikach przed i po teście BMI i WC uczestników po zaangażowaniu się w 12-tygodniowy program ćwiczeń aerobowych, zarówno w ogólnym sensie (BMI [t(19) = 14.439, p < 0.05 i WC t(19) = 14.333, p < 0.05) oraz wewnątrz każdej grupy [Nadwaga: BMI t(9) = 14.488, p < .05 i WC t(9) = 15.057, p < 0.05; Otyłość: BMI t(9) = 7.922, p < 0.05 i WC t(9) = 7.746, p < 0.05]. Na podstawie wyników można wywnioskować, że zaangażowanie męskich studentów z nadwagą lub otyłością w starannie zaplanowany program ćwiczeń aerobowych ma potencjał przynoszenia znaczących popraw w ich BMI i WC. To z kolei może prowadzić do zwiększenia wydajności w aktywności fizycznej. Ograniczenia i przyszłe kierunki badań są niniejszym przedstawione.

Słowa kluczowe
ćwiczenia aerobowe, wskaźnik masy ciała, nadwaga, otyłość, obwód talii

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

1 2 3