Tag: Priyadarshini Babu Rajendra Prasad

Skuteczność ćwiczeń stabilizujących obręcz biodrowo-miedniczną w porównaniu z konwencjonalnymi ćwiczeniami wzmacniającymi w elektromiograficznej ocenie aktywacji mięśnia obłego przyśrodkowego uda u osób z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego

Nevatha S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Priyadarshini Babu Rajendra Prasad, Hariharan J, Josyula Snigdha

 

Nevatha S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Priyadarshini Babu Rajendra Prasad, Hariharan J, Josyula Snigdha – Effectiveness of lumbopelvic hip-core stabilisation exercises versus conventional strengthening exercises on electromyographic analysis of vastus medialis oblique activation in knee osteoarthritis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 23-27

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19CE52

Streszczenie
Wprowadzenie. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (OA) to powszechna i wyniszczająca dolegliwość, szczególnie dotycząca przedziału przyśrodkowego stawu udowo-piszczelowego. Prowadzi do bólu, sztywności oraz ograniczeń funkcjonalnych. Terapia ruchem, w tym wzmacnianie mięśni, stanowi podstawową metodę zachowawczego leczenia objawów OA. Mięsień obły przyśrodkowy uda (vastus medialis oblique, VMO) odgrywa kluczową rolę w stabilizacji rzepki, a jego dysfunkcja często wiąże się z chorobą zwyrodnieniową kolana, przyczyniając się do zaburzeń mechaniki stawu i zwiększonego bólu. Ćwiczenia stabilizujące obręcz biodrowo-miedniczną koncentrują się na poprawie kontroli ruchów tułowia i miednicy, co może wpływać na ustawienie kończyny dolnej i zmniejszać obciążenie stawu kolanowego. Konwencjonalne ćwiczenia wzmacniające mięsień czworogłowy skupiają się głównie na prostownikach kolana, z naciskiem na poprawę funkcji VMO.
Cel. Celem badania było określenie, który rodzaj ćwiczeń skuteczniej wpływa na aktywację VMO, poprawę stabilności kolana i optymalizację efektów rehabilitacji.
Materiał i metody. Na podstawie kryteriów włączenia i wykluczenia do badania zakwalifikowano 104 osoby z rozpoznaną chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego, rekrutowane z Saveetha Hospital. Każda grupa wykonywała pięć sesji ćwiczeń tygodniowo przez cztery tygodnie. Do oceny wzorców aktywacji mięśni zastosowano elektromiografię powierzchniową (EMG), aby ustalić, która interwencja skuteczniej zwiększa aktywację VMO.
Wyniki. Średnia wartość po interwencji w grupie eksperymentalnej wyniosła 60,29, natomiast w grupie kontrolnej – 48,15 (p < 0,0001). Różnica między grupami była istotna statystycznie.
Wnioski. Badanie potwierdza, że ćwiczenia stabilizujące obręcz biodrowo-miedniczną są skuteczniejsze niż konwencjonalne ćwiczenia wzmacniające mięsień czworogłowy w zwiększaniu aktywacji VMO, poprawie stabilności kolana i wspomaganiu procesu rehabilitacji u osób z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.

Słowa kluczowe
choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, mięsień obły przyśrodkowy uda, stabilizacja obręczy biodrowo-miednicznej, konwencjonalne wzmacnianie, elektromiografia powierzchniowa

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność treningu skocznościowego w połączeniu z neuromięśniowym treningiem rdzenia u piłkarzy w poprawie bólu przedniego kolana, wydolności funkcjonalnej i koślawości kolan z wykorzystaniem oprogramowania Dartfish

Praveenkumar R., Kamalakannan M., Hariharan J., Priyadarshini Babu Rajendra Prasad, Lalith Kumar R., Hajira Husna

 

Praveenkumar R. et al – Effectiveness of jump training along with core neuromuscular training in football players on improving their anterior knee pain, functional performance, and knee valgus using Dartfish software –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 19-26

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007DMFP7

Streszczenie
Wprowadzenie. Piłkarze w każdym wieku często doświadczają bólu kolan, który może być wynikiem nieoczekiwanych urazów, takich jak skręcenia, naciągnięcia lub stłuczenia. Głównym czynnikiem ryzyka bólu kolana jest uraz stawu kolanowego. Postępujący trening skocznościowy i neuromięśniowy trening rdzenia, nawet o krótkim czasie trwania sesji i programu, mogą przynieść podobne korzyści w zakresie techniki lądowania i wydolności funkcjonalnej jak dłuższe, bardziej złożone programy treningowe.
Cel badania. Celem niniejszego badania była ocena skuteczności treningu skocznościowego w połączeniu z neuromięśniowym treningiem rdzenia u piłkarzy w poprawie bólu przedniego kolana, wydolności funkcjonalnej i koślawości kolan z wykorzystaniem oprogramowania Dartfish.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono wśród piłkarzy w wieku 18–25 lat, którzy zgłaszali ból przedniego kolana, zwiększoną koślawość kolan oraz deficyty wydolnościowe. Wszyscy uczestnicy przeszli program treningu skocznościowego w połączeniu z neuromięśniowym treningiem rdzenia oraz ćwiczeniami wzmacniającymi mięśnie okolicy biodrowo-krzyżowej przez cztery tygodnie.
Wyniki. Wartości skali Kujali po interwencji dla grupy eksperymentalnej i kontrolnej wyniosły odpowiednio 89,36 i 67,60. Średnie wartości post-testowe dla testu skoku naprzemiennego w grupach eksperymentalnej i kontrolnej wynosiły: dla mężczyzn prawa strona 265,38 i 209,85, a lewa 255,42 i 197,62. Dla kobiet prawa strona 223,00 i 208,08, a lewa 226,18 i 202,15. Średnie wartości post-testowe koślawości kolan w grupach eksperymentalnej i kontrolnej wyniosły 8,38 i 7,46 dla mężczyzn oraz 11,08 i 8,83 dla kobiet.
Wnioski. Badanie wykazało, że trening skocznościowy w połączeniu z neuromięśniowym treningiem rdzenia znacząco poprawia wydolność funkcjonalną oraz zmniejsza ból przedniego kolana i koślawość kolan u piłkarzy.
Słowa kluczowe
piłka nożna, koślawość kolan, ból przedniego kolana, wydolność funkcjonalna, trening skocznościowy, neuromięśniowy trening rdzenia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim