Tag: rehabilitacja

Powrót do wyczynowej rywalizacji w judo po operacyjnym leczeniu stenozy kanału kręgowego L4–L5 u zawodnika kategorii masters – opis przypadku

Hubert Pawlin

Hubert Pawlin – Return to competitive judo after surgical treatment of L4–L5 lumbar spinal stenosis in a master athlete – a case study –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(2); 39-48

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG560A2XPL

Streszczenie
Wprowadzenie. Stenoza kanału kręgowego w odcinku lędźwiowym jest częstą przyczyną bólu i ograniczeń funkcjonalnych. Powrót do sportu po leczeniu operacyjnym stanowi szczególne wyzwanie, zwłaszcza w dyscyplinach o dużych obciążeniach osiowych, szczególnie u zawodników w wieku 60+.
Cel pracy. Celem pracy jest przedstawienie przebiegu leczenia operacyjnego oraz procesu szybkiej ścieżki rehabilitacji, umożliwiających powrót zawodnika z grupy wiekowej 60+ do rywalizacji sportowej na poziomie międzynarodowym.
Materiał i metody. Praca ma charakter opisu przypadku. Analizie poddano dokumentację medyczną, badania MRI oraz przebieg rehabilitacji. Ocenę kliniczną oparto na badaniu neurologicznym i skali NRS. Obserwacja trwała 3 lata.
Wyniki. Rozpoznano stenozę L4–L5 z kręgozmykiem zwyrodnieniowym. Wykonano fenestrację, laminotomię, discektomię i stabilizację dynamiczną. Zastosowano progresywną rehabilitację. Pacjent w ciągu 7 miesięcy powrócił do rywalizacji międzynarodowej, uzyskując miejsca medalowe na mistrzostwach Europy i świata. W 3-letniej obserwacji nie stwierdzono bólu (NRS 0) ani progresji zmian w MRI.
Wnioski. Leczenie operacyjne i indywidualizowana rehabilitacja mogą umożliwiać powrót do sportu wyczynowego, nawet w populacji starszych sportowców.
Słowa kluczowe
stenoza kanału kręgowego, rehabilitacja, judo, powrót do sportu
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ stopniowanego treningu chodzenia tyłem na bieżni na siłę i masę mięśnia czworogłowego uda oraz jakość życia po rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego: randomizowane badanie kontrolowane

Diker Dev Joshi, Vikram Shetty, Pravin Aaron, Dhanesh Kumar KU

Diker Dev Joshi, Vikram Shetty, Pravin Aaron, Dhanesh Kumar KU – Effects of graded backward treadmill training on quadriceps strength, quadriceps muscle mass, and quality of life after anterior cruciate ligament reconstruction: a randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(5); 18-25

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431Z4K7

Streszczenie
Wprowadzenie. Rekonstrukcja więzadła krzyżowego przedniego (ACL) często wiąże się z utrzymującym się osłabieniem mięśnia czworogłowego uda oraz obniżeniem jakości życia. Stopniowany trening chodzenia tyłem na bieżni mechanicznej jest postrzegany jako obiecująca interwencja wspomagająca rehabilitację nerwowo-mięśniową.
Cel. Ocena wpływu stopniowanego treningu chodzenia tyłem na bieżni na siłę mięśnia czworogłowego uda, jego masę mięśniową oraz jakość życia u osób po rekonstrukcji ACL.
Materiał i metody. W badaniu uczestniczyło 60 osób (w wieku 18–45 lat) po rekonstrukcji ACL z wykorzystaniem przeszczepu z mięśnia półścięgnistego, które losowo przydzielono do pięciu grup (A–E; n = 12 w każdej grupie). Grupy A–D realizowały trening chodzenia tyłem na bieżni przy nachyleniu odpowiednio 0°, 5°, 10° i 15°. Grupa E stanowiła grupę kontrolną i uczestniczyła w standardowym programie rehabilitacji. Trening prowadzono przez 20 minut na sesję, trzy razy w tygodniu, przez cztery tygodnie. Oceniano siłę mięśnia czworogłowego (za pomocą dynamometru), masę mięśniową (badanie ultrasonograficzne) oraz jakość życia (kwestionariusze IKDC i ACL-QOL). Analizę statystyczną przeprowadzono z wykorzystaniem analizy wariancji (ANOVA) oraz testów nieparametrycznych.
Wyniki. We wszystkich grupach odnotowano poprawę siły mięśnia czworogłowego, jego masy oraz jakości życia po zakończeniu interwencji. Największy średni przyrost siły mięśniowej zaobserwowano w grupie B, natomiast grupa D wykazała największe zwiększenie masy mięśniowej oraz najwyższą poprawę wyników jakości życia. Istotne różnice między grupami stwierdzono na etapie badania wyjściowego w zakresie siły mięśniowej (p < 0,001) oraz w badaniu końcowym w odniesieniu do masy mięśniowej ocenianej ultrasonograficznie (p = 0,010), wyników IKDC (p = 0,033) oraz ACL-QOL (p = 0,016).
Dyskusja. Wyniki badania wskazują, że trening chodzenia tyłem na bieżni prowadzi do poprawy siły i masy mięśnia czworogłowego uda oraz jakości życia niezależnie od zastosowanego nachylenia. Największe przyrosty siły w grupie B sugerują, że umiarkowane nachylenie może być optymalne dla zwiększania zdolności generowania siły mięśniowej, natomiast wyraźniejsze zmiany masy mięśniowej i jakości życia w grupie D wskazują, że większe nachylenia mogą sprzyjać hipertrofii mięśniowej oraz poprawie funkcjonowania psychospołecznego.
Wnioski. Stopniowany trening chodzenia tyłem na bieżni po rekonstrukcji ACL istotnie poprawia masę mięśnia czworogłowego uda oraz jakość życia, przy czym większe nachylenia wykazują silniejsze działanie. Konieczne są dalsze badania w celu oceny długoterminowych efektów oraz określenia optymalnych parametrów treningu.
Słowa kluczowe
więzadło krzyżowe przednie, chodzenie tyłem na bieżni, rehabilitacja, siła mięśnia czworogłowego uda, jakość życia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ metod rehabilitacji hydroterapeutycznej i ćwiczeń lądowych: optymalizacja powrotu do zdrowia po urazie ACL u piłkarzy

Arif Kurniawan, Sumaryanto, Sulistiyono, Ali Munir, Andy Widhiya Bayu Utomo

Arif Kurniawan, Sumaryanto, Sulistiyono, Ali Munir, Andy Widhiya Bayu Utomo – The influence of hydrotherapy rehabilitation methods and land exercises: optimization of ACL injury recovery in football athletes –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 150-157

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA4313SX3

Streszczenie
Uraz więzadła krzyżowego przedniego (ACL) jest częstym schorzeniem wśród piłkarzy, które może znacząco wpłynąć na ich wyniki sportowe i karierę. Optymalny powrót do zdrowia wymaga skutecznych metod rehabilitacji, aby zawodnicy mogli bezpiecznie i efektywnie wrócić do rywalizacji. Celem tego badania była analiza wpływu metod rehabilitacji hydroterapeutycznej i ćwiczeń lądowych na powrót do zdrowia po urazie ACL, w szczególności pod kątem poprawy zakresu ruchu (ROM) zgięcia i wyprostu stawu kolanowego. Zastosowano schemat badania z dwiema grupami (pretest–posttest), obejmujący grupę rehabilitacji hydroterapeutycznej i grupę ćwiczeń lądowych. Zakres ruchu w stawie kolanowym mierzono za pomocą goniometru. Wyniki testu t dla prób zależnych wykazały, że obie metody istotnie poprawiły ROM w zgięciu i wyproście (p = 0,000). Wnioski sugerują, że obie metody są skuteczne w przyspieszaniu procesu powrotu do zdrowia po urazie ACL. Dlatego zaleca się ich stosowanie w programach rehabilitacji ACL, zwłaszcza we wczesnej fazie powrotu do zdrowia. Niniejsze badanie wnosi wkład w rozwój skutecznych, opartych na dowodach strategii rehabilitacyjnych dla praktyków medycyny sportowej.
Słowa kluczowe
rehabilitacja, hydroterapia, ćwiczenia lądowe, ACL, sportowcy
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Określenie związku pomiędzy lordozą lędźwiową a cechami demograficznymi i klinicznymi pacjentów z przewlekłym bólem krzyża

Hamza M Shaheen, Beliz Belgen Kaygisiz

Hamza M Shaheen, Beliz Belgen Kaygisiz – Determination of the relationship between lumbar lordosis and demographic/clinical characteristics of patients with chronic low back pain –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 74-80

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431ROPB

Streszczenie
Wstęp. Przewlekły ból krzyża (CLBP) jest powszechny, a jego rozwój może się różnić w zależności od czynników anatomicznych lub demograficznych, takich jak płeć i wiek. Lordoza kręgosłupa lędźwiowego, czyli jego wewnętrzne wygięcie, ma istotne znaczenie dla biomechaniki kręgosłupa. Skuteczne postępowanie z CLBP wymaga zrozumienia, w jaki sposób czynniki demograficzne i kliniczne, w tym płeć, wiek, wskaźnik masy ciała (BMI), nasilenie bólu i siła mięśni kończyn dolnych, wpływają na lordozę lędźwiową.
Cel. Celem niniejszego badania była ocena związku pomiędzy cechami demograficznymi i klinicznymi pacjentów cierpiących na CLBP a lordozą lędźwiową.
Materiały i metody. Przeprowadzono retrospektywne badanie przekrojowe w Alia State Hospital w Hebronie (Palestyna). Oceniono 82 pacjentów z CLBP (średni wiek 54,08 ± 5,83 roku; BMI 29,64 ± 3,56 kg/m²). Z dokumentacji pacjentów uzyskano informacje dotyczące danych demograficznych, natężenia bólu w skali numerycznej (NPRS), siły mięśni kończyn dolnych mierzonej za pomocą ręcznego dynamometru oraz kąta lordozy lędźwiowej (LLA), ocenianego elastyczną linijką w pozycji stojącej.
Wyniki. Wysokość ciała była istotnie negatywnie skorelowana z LLA (r = −0,323, p = 0,012). Stwierdzono istotnie większy LLA u kobiet w porównaniu z mężczyznami (p < 0,01). Zmniejszona LLA była istotnie związana z siłą mięśni kończyn dolnych, szczególnie z siłą zginaczy grzbietowych stawu skokowego (r = −0,434, p = 0,001) i zginaczy podeszwowych (r = −0,380, p = 0,003). LLA nie korelowała z wiekiem, masą ciała ani BMI.
Wnioski. U pacjentów z CLBP płeć, wysokość ciała i siła mięśni kończyn dolnych są czynnikami wpływającymi na stopień lordozy kręgosłupa lędźwiowego, natomiast wiek, masa ciała i BMI nie mają znaczenia. Wyniki te wskazują na konieczność uwzględniania lordozy lędźwiowej w ocenie CLBP oraz przy planowaniu protokołów fizjoterapii.
Słowa kluczowe
krzywizna kręgosłupa, demografia, ból krzyża, rehabilitacja
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ukierunkowanego treningu tułowia na mobilność w łóżku u pacjentów po udarze

Indhu. M, Rajarajeswari. A

Indhu. M, Rajarajeswari. A – Impact of targeted trunk training on bed mobility
in stroke patients –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 259-264

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19I16E

Streszczenie
Wprowadzenie. Udar zwykle prowadzi do jednostronnych deficytów motorycznych kończyn górnych i dolnych, jednak jego wpływ na mięśnie tułowia ma charakter obustronny ze względu na ich budowę anatomiczną. Mięśnie jednej strony zależą od stabilności drugiej strony. Podczas gdy większość badań koncentruje się na usprawnianiu funkcji porażonych kończyn, tułów często jest pomijany. Zaburzenie kontroli tułowia wpływa na mobilność w łóżku, która stanowi jedną z podstawowych funkcji niezbędnych przed przejściem do kolejnych etapów rehabilitacji. Wczesna rehabilitacja odgrywa kluczową rolę w maksymalizacji neuroplastyczności i spontanicznego powrotu do zdrowia, co przekłada się na lepsze efekty.
Cel. Ocena wpływu ukierunkowanego treningu tułowia na mobilność w łóżku u pacjentów po udarze.
Metody. Do badania włączono czterdziestu pacjentów po ostrym udarze z hemiparezą i zaburzoną mobilnością w łóżku (Motor Assessment Scale [MAS] – pozycja leżąca na plecach do leżenia bokiem, ocena ≤ 3), którzy zostali przydzieleni do grupy kontrolnej lub interwencyjnej. Obie grupy realizowały standardową fizjoterapię, natomiast grupa interwencyjna otrzymywała dodatkowy trening tułowia. Mobilność w łóżku oceniano przed i po 10 dniach interwencji, wykorzystując komponenty 1 i 2 MAS oraz komponent 5 STREAM (Stroke Rehabilitation Assessment of Movement).
Wyniki. Obie grupy wykazały istotną poprawę w zakresie mobilności w łóżku. Jednak w grupie interwencyjnej poprawa była znacznie większa niż w grupie kontrolnej (p < 0,05).
Wnioski. Ukierunkowany trening tułowia znacząco poprawia mobilność w łóżku w porównaniu do standardowej fizjoterapii u pacjentów po ostrym udarze.
Słowa kluczowe
mobilność w łóżku, ukierunkowany trening tułowia, udar, rehabilitacja
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ treningów z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości na funkcję ręki i umiejętności motoryki precyzyjnej u pacjentów po udarze w warunkach ograniczonych zasobów

Amelia Virshany Latif, Rumaisah Hasan, Wa Ode Sri Nikmatiyah, Yose Waluyo, Husnul Mubarak, Andi Alfian Zainuddin

Amelia Virshany Latif, Rumaisah Hasan, Wa Ode Sri Nikmatiyah, Yose Waluyo, Husnul Mubarak, Andi Alfian Zainuddin – The effect of virtual reality-based exergaming on hand function and fine motor skills in post-stroke patients in a low-resource setting –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 193-202

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19QDHS

Streszczenie
Wprowadzenie. Udar jest główną przyczyną długotrwałej niesprawności, a ponad 60% osób po udarze doświadcza utrzymujących się deficytów neurologicznych w kończynach górnych, co znacząco wpływa na niezależność i jakość życia pacjentów.
Metody. Badanie przeprowadzono jako randomizowaną próbę kontrolowaną z udziałem 60 osób po udarze. Badania prowadzono od stycznia do października 2024 roku. Zbieranie danych obejmowało wywiad, badanie fizykalne, ocenę funkcji ręki przy użyciu Fugl-Meyer Assessment for Upper Extremities Hand (FMA-UE Hand) oraz test Nine-Hole Peg Test (NHPT) do oceny precyzyjnej motoryki. Grupa eksperymentalna realizowała zarówno ćwiczenia konwencjonalne, jak i treningi z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości, natomiast grupa kontrolna wykonywała jedynie ćwiczenia konwencjonalne przez 8 tygodni. Głównym miernikiem efektów była skala FMA-UE Hand, a drugorzędowym NHPT.
Wyniki. Po 8 tygodniach grupa interwencyjna uzyskała większą poprawę niż grupa kontrolna zarówno w zakresie funkcji ręki, jak i motoryki precyzyjnej. Dodanie treningów z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości do standardowego leczenia przyniosło jeszcze większą poprawę funkcji motorycznych niż sama terapia konwencjonalna. Korzyści utrzymywały się co najmniej tydzień po zakończeniu terapii. Wyniki wskazują, że wykorzystanie wirtualnej rzeczywistości w rehabilitacji oferuje bardziej efektywną i atrakcyjną formę wsparcia poprawy funkcji ręki oraz umiejętności motorycznych u osób po udarze.
Wnioski. Dodanie treningów z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości do tradycyjnej rehabilitacji znacząco poprawia funkcję ręki i motorykę precyzyjną u pacjentów po udarze w porównaniu z samą terapią konwencjonalną. Terapia łączona stanowi skuteczniejsze i bardziej angażujące podejście do rehabilitacji motorycznej, z utrzymującymi się efektami przez co najmniej tydzień po zakończeniu leczenia. Wyniki podkreślają potencjał treningów VR jako wartościowego uzupełnienia programów rehabilitacyjnych po udarze.
Słowa kluczowe
wirtualna rzeczywistość, rehabilitacja, funkcja ręki, udar
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Konsekwencje amputacji wojennych wśród żołnierzy – przegląd literatury

Bernadeta Piwowar-Kuczyńska, Joanna Adamska, Łukasz Szewczyk, Mateusz Curyło

 

Bernadeta Piwowar-Kuczyńska, Joanna Adamska, Łukasz Szewczyk, Mateusz Curyło – Consequences of war-related amputations among soldiers – a literature review –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 252-258

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1I5IN

Streszczenie
Wprowadzenie. Amputacje kończyn dolnych od wieków stanowią istotny element medycyny wojskowej, a współczesne konflikty zbrojne szerzej ukazują skalę problemu w kontekście liczby poszkodowanych żołnierzy i wyzwań związanych z ich leczeniem. Obecna wojna rosyjsko-ukraińska generuje bezprecedensową liczbę amputacji, wymagając skutecznych rozwiązań w zakresie leczenia, rehabilitacji i opieki długoterminowej.
Cel. Celem pracy jest próba przedstawienia skali wykonanych amputacji wśród żołnierzy oraz ich konsekwencji zdrowotnych i ekonomicznych. Dodatkowo zwrócenie uwagi na potrzebę poprawy obecnych lub opracowanie nowych modeli leczenia i rehabilitacji weteranów wojennych.
Meteriał i metodyka. Przegląd literatury oparto na analizie dostępnych publikacji z baz PubMed, Google Scholar oraz Google. Spośród 70 odnalezionych źródeł, do szczegółowej analizy wybrano 21 publikacji spełniających kryteria tematyczne i czasowe (do 10.11.2024).
Wyniki. Amputacje są częstym skutkiem urazów bojowych i konsekwencją licznych powikłań. Dotyczą głównie młodych żołnierzy, co przekłada się na wieloletnie leczenie, rehabilitację oraz wysokie koszty opieki.
Wnioski. Amputacje wojenne, szczególnie w kontekście konfliktu rosyjsko-ukraińskiego, stanowią poważne wyzwanie medyczne i społeczne. W oparciu o doświadczenia z wcześniejszych konfliktów konieczna jest szczegółowa analiza powikłań i kosztów w celu poprawy lub wdrożenia nowych skuteczniejszych modeli leczenia i rehabilitacji.
Słowa kluczowe
amputacje, medycyna wojskowa, urazy wojenne, rehabilitacja
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Funkcje ręki w odpowiedzi na zaprojektowany program terapii zajęciowej u dzieci z cukrzycą młodzieńczą

Fatma M. Abd El Aziz, Nanees E. Mohamed, Ola A. Taha, Gehan H. El-Meniawy

Fatma M. Abd El Aziz, Nanees E. Mohamed, Ola A. Taha, Gehan H. El-Meniawy – Hand functions in response to a designed occupational therapy program in juvenile diabetes mellitus –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 306-312

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007D6TB3

Streszczenie
Cel. Badanie miało na celu zweryfikowanie wpływu programu terapii zajęciowej na siłę chwytu dłoni, siłę chwytu szczypcowego i sprawność manualną u dzieci z cukrzycą typu 1.
Metody. W badaniu wzięło udział 60 dzieci z cukrzycą typu 1, w tym 31 dziewczynek i 29 chłopców w wieku od 6 do 8 lat. Uczestnicy zostali losowo podzieleni na dwie grupy równej wielkości. Grupa A była poddana tradycyjnemu programowi fizjoterapii, natomiast grupa B realizowała ten sam program fizjoterapii, uzupełniony o zaprojektowany program terapii zajęciowej. Wszyscy uczestnicy przeszli badania laboratoryjne w celu oznaczenia poziomu hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Siłę chwytu dłoni mierzono za pomocą ręcznego dynamometru JAMAR. Sprawność manualną i siłę chwytu szczypcowego (chwyt czubkowy, trójpalczasty i boczny) oceniano za pomocą drugiej edycji Testu Sprawności Motorycznej Bruininks-Oseretsky oraz mechanicznego miernika siły Baseline Pinch Gauge, odpowiednio, przed i po leczeniu trwającym 3 miesiące, z trzema sesjami tygodniowo.
Wyniki. Po zakończeniu leczenia grupa badana wykazała istotną poprawę sprawności manualnej oraz siły chwytu dłoni i chwytu szczypcowego w porównaniu z poziomami wyjściowymi (p < 0,01). Ponadto, porównania między grupą badaną a kontrolną po zakończeniu leczenia wykazały istotne różnice na korzyść grupy badanej w zakresie sprawności manualnej, siły chwytu dłoni i chwytu szczypcowego (p < 0,001). Obie grupy wykazały również znaczną redukcję poziomów HbA1c po leczeniu w porównaniu z pomiarami wyjściowymi (p < 0,001).
Wnioski. Zaprojektowany program terapii zajęciowej może poprawiać funkcje ręki u dzieci z cukrzycą typu 1.
Słowa kluczowe
cukrzyca, funkcje ręki, sprawność manualna, terapia zajęciowa, rehabilitacja, chwyt szczypcowy
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Pooperacinė reabilitacija ir grįžimo į sportą kriterijai po priekinio kryžminio raiščio rekonstrukcijos – Jungtinių Arabų Emyratų kineziterapeutų apklausa

Sara Atef Ali, Cecilia Ferreira Aquino, Achraf Ammar, Ashokan Arumugam

Sara Atef Ali, Cecilia Ferreira Aquino, Achraf Ammar, Ashokan Arumugam – Post-operative rehabilitation and return to sport criteria following anterior cruciate ligament reconstruction – a survey of physiotherapists in the United Arab Emirates – Fizjoterapia Polska 2024; 24(2); 344-355

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG5608IV0

Santrauka

Fonas. Reabilitacijos ir grįžimo į sportą (RTS) kriterijai po priekinio kryžminio raiščio (ACL) rekonstrukcijos skiriasi tarp kineziterapeutų skirtingose šalyse. Tačiau iki šiol nebuvo atlikta tyrimų apie pooperacinę reabilitaciją ir RTS kriterijus po ACL rekonstrukcijos, naudojamus Jungtinių Arabų Emyratų (JAE) kineziterapeutų. Tikslas. Šio tyrimo tikslas – apibendrinti klinikinę praktiką ir RTS kriterijus, naudojamus kineziterapeutų, gydančių pacientus po ACL rekonstrukcijos JAE, ir ištirti veiksnius, susijusius su dažniausiai naudojamais RTS kriterijais. Medžiaga ir metodai. Elektroninė apklausa buvo išplatinta JAE kineziterapeutams. Klausimynas apėmė klausimus, susijusius su demografine informacija, klinikine praktika ir RTS kriterijais, naudojamais JAE kineziterapeutų. Rezultatai. Iš viso 108 kineziterapeutai savanoriškai dalyvavo tyrime. Tik apie 25% laikėsi nustatytų RTS kriterijų prieš leisdami grįžti į sportą. Apie 88% kineziterapeutų savo sprendimus dėl leidimo grįžti į sportą grindžia funkciniais vertinimais, tokiais kaip pusiausvyros testai, šuolio testai ir bėgimo bei sprinto biomechanika. Apie 47% kineziterapeutų teigė, kad RTS sprendimą priima daugiadisciplininė komanda. Tyrimas parodė, kad dažniausiai naudojami RTS kriterijai neturėjo reikšmingos koreliacijos su tokiais parametrais kaip akademinė padėtis, darbo patirtis, tautybė, specialybės sertifikatai ar JAE kineziterapeutų licencijos tipas. Išvada. Dauguma JAE kineziterapeutų savo klinikinėje praktikoje nesilaikė labiausiai rekomenduojamų RTS kriterijų po ACL rekonstrukcijos, ir nė vienas iš vertintų su kineziterapeutu susijusių veiksnių neturėjo reikšmingos asociacijos su RTS kriterijais po ACL rekonstrukcijos.

Raktiniai žodžiai

priekinio kryžminio raiščio rekonstrukcija, reabilitacija, klinikinis sprendimų priėmimas, kineziterapija, grįžimo į sportą kriterijai

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Atsisiųskite nemokamai straipsnį anglų kalba

Reabilitacijos poveikis hospitalizuotų COVID-19 išgyvenusių pacientų darbo gebėjimui ir funkcinei būklei

Michal Macej, Gabriela Škrečková, Lucia Demjanovič Kendrová, Pavol Nechvátal, Jakub Čuj

Michal Macej, Gabriela Škrečková, Lucia Demjanovič Kendrová, Pavol Nechvátal, Jakub Čuj – Rehabilitation impact on the work ability and functional status of hospitalized COVID-19 survivors – Fizjoterapia Polska 2024; 24(2); 298-302

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG56088XJ

Santrauka
Tikslas. Tyrimo tikslas yra nustatyti reabilitacijos poveikį hospitalizuotų COVID-19 išgyvenusių pacientų darbo gebėjimui ir funkcinei būklei. Medžiagos ir metodai. Tyrimas apėmė 163 probandus (101 moteris; 62 vyrai) iš Prešovo regiono (Slovakija), kurie buvo hospitalizuoti dėl COVID-19 ligos. Tiriamųjų amžius svyravo nuo 32 iki 62 metų. Eksperimentinę grupę sudarė 87 pacientai (55 moterys; 32 vyrai), kurie hospitalizacijos metu gavo stacionarią reabilitacijos terapiją. Kontrolinę grupę sudarė 76 pacientai (46 moterys; 30 vyrai), kurie negavo reabilitacijos terapijos. Visuose probanduose vertinome darbo gebėjimo indeksą (WAI) ir paciento savarankiško pranešimo metodus po COVID-19 funkcinės būklės skalės (PCFS). Rezultatai. Eksperimentinė grupė po grįžimo į darbą parodė žymiai didesnį darbo gebėjimą (p = 0.005) ir funkcinę būklę (p = 0.001) lyginant su kontroline grupe. Pacientai, kurių darbas reikalavo psichologinių pastangų ir kurie gavo reabilitacijos terapiją, taip pat parodė žymiai didesnį darbo gebėjimą (p = 0.022) ir funkcinę būklę (p = 0.042) lyginant su kita grupe. Panašūs rezultatai buvo užfiksuoti tarp probandų, kurių darbas reikalavo tiek fizinių, tiek psichologinių pastangų (p < 0.001). Fizinio darbo atveju tarp grupių rezultatas nebuvo statistiškai reikšmingas. Išvados. Stacionarios reabilitacijos formos COVID-19 hospitalizuotiems pacientams turi naudingą poveikį darbo gebėjimui ir funkcinei būklei po išrašymo iš ligoninės.

Raktažodžiai
COVID-19, funkcinė būklė, reabilitacija, darbo gebėjimas

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Atsisiųskite nemokamai straipsnį anglų kalba

1 2 3 … 9