Tag: Surya Vishnuram

Wpływ terapii neurokinetycznej na dysfunkcję mięśni głębokich tułowia u osób z bólem dolnego odcinka kręgosłupa

Theepan Kumar, Kumaresan A, Surya Vishnuram

Theepan Kumar, Kumaresan A, Surya Vishnuram – Effect of neurokinetic therapy on core muscle dysfunction among subjects with low back pain –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 169-172

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431YVHR

Streszczenie
Cel. Dysfunkcja mięśni głębokich tułowia jest powszechnie uznawana za czynnik przyczyniający się do występowania bólu dolnego odcinka kręgosłupa. Niniejsze badanie miało na celu ocenę wpływu terapii neurokinetycznej (NKT) na dysfunkcję tych mięśni u osób z bólem dolnego odcinka kręgosłupa.
Metody. Sześćdziesięciu sześciu uczestników w wieku 20–50 lat, z przewlekłym niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa, losowo przydzielono do dwóch grup (NKT i kontrolnej). Grupa NKT była leczona przez osiem tygodni. W tym czasie wykonywano manualne testy siły mięśniowej, identyfikowano nieprawidłowe wzorce ruchowe oraz prowadzono dwa razy w tygodniu sesje reedukacji nerwowo-mięśniowej.
Wyniki. Główny parametr – wytrzymałość mięśni głębokich tułowia – uległ istotnej poprawie w grupie NKT. Średni czas utrzymania pozycji deski wzrósł z 45,2 sekundy (SD 10,5) do 61,0 sekundy (SD 12,4) po interwencji, podczas gdy w grupie kontrolnej poprawa była mniejsza. Czas utrzymania pozycji bocznego podporu również wzrósł bardziej w grupie NKT (z 30,4 sekundy [SD 8,2] do 42,6 sekundy [SD 9,3]) niż w grupie kontrolnej. Test Wilcoxona potwierdził, że te zmiany były statystycznie istotne (p < 0,01).
Wnioski. Wyniki sugerują, że techniki interwencyjne, takie jak NKT, powinny być stosowane w praktyce klinicznej w leczeniu przewlekłego bólu dolnego odcinka kręgosłupa, zwłaszcza w przypadku współistniejącej dysfunkcji mięśni głębokich.
Słowa kluczowe
terapia neurokinetyczna, mięśnie głębokie tułowia, ból dolnego odcinka kręgosłupa, dysfunkcja mięśni
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ strukturalizowanego programu ćwiczeń poporodowych na poziom kortyzolu w ślinie u kobiet po cięciu cesarskim

Dasarapu Indrani, Shenbaga Sundaram Subramanian, Prathap Suganthirababu, Dubba NagaRaju, Surya Vishnuram, Jagatheesan Alagesan, Purna Chandra Shekhar, Rahul Shaik, K.Himabindu, Kiran Velukuri

Dasarapu Indrani, Shenbaga Sundaram Subramanian, Prathap Suganthirababu, Dubba NagaRaju, Surya Vishnuram, Jagatheesan Alagesan et al. – The impact of structured postnatal exercise program on salivary cortisol levels in postpartum women following caesarean section –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 423-427

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19P4A8

Streszczenie
Wprowadzenie. Podwyższony poziom kortyzolu sprzyja stresowi u matek i opóźnia powrót do zdrowia w okresie połogu, zwłaszcza po cięciu cesarskim dolnego odcinka (LSCS), które wiąże się z unikalnymi wyzwaniami fizjologicznymi i psychicznymi.
Cel. Ocena wpływu 12-tygodniowego, strukturalizowanego programu ćwiczeń poporodowych na poziom kortyzolu w ślinie u kobiet po LSCS.
Metody. Sześćdziesiąt kobiet w okresie połogu po cięciu cesarskim losowo przydzielono do grupy eksperymentalnej (n = 30) lub kontrolnej (n = 30). Grupa eksperymentalna realizowała program ćwiczeń poporodowych pod opieką fizjoterapeuty, obejmujący progresję od ćwiczeń oddechowych i mobilizacyjnych do treningu stabilizacji centralnej. Poziom kortyzolu w ślinie mierzono przed i po interwencji. Dodatkowo oceniano siłę mięśni głębokich, poziom zmęczenia i stan psychiczny.
Wyniki. Po interwencji poziom kortyzolu w ślinie był istotnie niższy w grupie eksperymentalnej w porównaniu z grupą kontrolną (różnica średnia: 5,2607 nmol/L; 95% CI: 3,9917–6,5296; p < 0,0001), a grupa eksperymentalna wykazała także poprawę w zakresie wyników drugorzędowych.
Wnioski. Strukturalizowany program ćwiczeń poporodowych skutecznie obniża poziom kortyzolu w ślinie i przyspiesza powrót do zdrowia po LSCS. Wyniki te wspierają włączenie ćwiczeń prowadzonych przez fizjoterapeutę do rutynowej opieki poporodowej w celu redukcji stresu i poprawy zdrowia matek.
Słowa kluczowe
poziom kortyzolu, połóg, cięcie cesarskie, ćwiczenia poporodowe, stres
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ćwiczeń z masą ciała i z wykorzystaniem taśm oporowych na poprawę siły u osób po przebyciu COVID-19

Dubba NagaRaju, Shenbaga Sundaram Subramanian, Dasarapu Indrani, Surya Vishnuram, Kiran Velukuri, S Purna Chandra Shekhar, K. Himabindu, Jagatheesan Alagesan, Fadwa Alhalaiqa

Dubba NagaRaju, Shenbaga Sundaram Subramanian, Dasarapu Indrani, Surya Vishnuram,Kiran Velukuri, S Purna Chandra Shekhar et al. – Effect of bodyweight exercises versus resistance band exercises to improve strength in post-COVID individuals –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 408-411

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D192ROZ

Streszczenie
Wprowadzenie. Trening oporowy jest kluczowy dla zwiększania siły mięśniowej i ogólnej sprawności fizycznej. Wśród różnych metod, ćwiczenia z masą własnego ciała oraz z użyciem taśm oporowych są ekonomiczne i łatwo dostępne, co czyni je szczególnie przydatnymi dla młodych dorosłych. Istnieje jednak niewiele badań porównujących ich względną skuteczność. Celem pracy była ocena wpływu ćwiczeń z masą ciała oraz ćwiczeń z taśmami oporowymi na siłę mięśniową u młodych dorosłych.
Metody. Trzydziestu młodych dorosłych uczestników zostało losowo przydzielonych do dwóch grup: grupa A (trening z masą ciała) oraz grupa B (trening z taśmami oporowymi), po 15 osób w każdej. Stosowano ustrukturyzowany protokół treningowy przez cztery tygodnie. Siłę oceniano przed i po interwencji za pomocą testu pompek i testu przysiadu. Zmiany wewnątrz grup analizowano testem t dla prób parzystych przy p < 0,05.
Wyniki. Obie formy treningu istotnie poprawiły siłę mięśniową. Grupa A odnotowała wyraźne przyrosty w obu testach: pompek                   (t = -9,025, p < 0,001) i przysiadów (t = -13,169, p < 0,001). Grupa B wykazała większą poprawę: test pompek (t = -23,438, p < 0,001) i test przysiadów (t = -16,430, p < 0,001), a średnie przyrosty były wyższe niż w grupie A.
Wnioski. Zarówno ćwiczenia z masą ciała, jak i z użyciem taśm oporowych skutecznie zwiększają siłę mięśniową, przy czym trening z taśmami daje nieco lepsze efekty. Wyniki te potwierdzają zasadność stosowania taśm oporowych, zwłaszcza w warunkach ograniczonych zasobów.
Słowa kluczowe
trening siłowy, ćwiczenia z masą ciała, taśmy oporowe, młodzi dorośli, test pompek, test przysiadu
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność programu wzmacniającego ekscentrycznie i koncentrycznie na ból i wydolność funkcjonalną u sprinterów z zespołem bólu rzepkowo-udowego. Badanie pilotażowe

Buvanesh Annadurai, Vinodhkumar Ramalingam, Devadharshini Balakrishnan, Surya Vishnuram, Shenbaga Sundaram Subramanian, Santhana Lakshmi S, Pavithra Aravind, Pavithra S, Rajesh G, Thamer A. Altaim

Buvanesh Annadurai et al. – Effectiveness of concentric and eccentric strengthening program on pain and functional performance in patellofemoral pain syndrome among sprinters – A pilot study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 288-292

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19JL5P

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół bólu rzepkowo-udowego (PFPS) jest częstym zaburzeniem układu mięśniowo-szkieletowego, które przede wszystkim dotyka sportowców, zwłaszcza wykonujących powtarzające się ruchy zgięcia i wyprostu kolan. Szczególnie narażeni są sprinterzy akademiccy, ponieważ niektóre style biegu, takie jak styl dowolny czy klasyczny, wymagają powtarzalnych ruchów kończyn dolnych. Szacowana częstość występowania PFPS u sportowców wyczynowych wynosi 35,7%, u młodzieży 28,9%, a w wojsku 13,5%. PFPS występuje u osób w różnych grupach wiekowych, a ogólna częstość występowania w populacji wynosi 23%. Nierównowaga mięśniowa wokół stawu kolanowego, zwłaszcza osłabienie mięśnia czworogłowego uda, który odpowiada za stabilizację rzepki, jest często powiązana z PFPS. Ćwiczenia wzmacniające można ogólnie podzielić na koncentryczne i ekscentryczne, chociaż stosowane są różne strategie rehabilitacji. Celem tego badania była ocena wpływu programów wzmacniających koncentrycznie i ekscentrycznie na poziom bólu i wydolność funkcjonalną u akademickich sprinterów z rozpoznanym PFPS.
Cel. Porównanie skuteczności zmian w wydolności funkcjonalnej i bólu po zastosowaniu ćwiczeń koncentrycznych i ekscentrycznych u sprinterów akademickich z PFPS.
Materiały i metody. Łącznie 24 uczestników zostało przydzielonych do dwóch grup metodą doboru wygodnego: grupa A (n = 12) i grupa B (n = 12). Grupa A realizowała ćwiczenia koncentryczne, a grupa B ćwiczenia ekscentryczne przez trzy tygodnie. Do badania użyto krzesła, stopera, wolnej powierzchni oraz taśmy mierniczej, aby zapewnić precyzję wykonywanych ćwiczeń i pomiarów. Do oceny efektów zastosowano Skalę Numeryczną Oceny Bólu (NPRS) oraz test Timed Up and Go (TUG) do oceny mobilności i równowagi funkcjonalnej.
Wyniki. Analiza statystyczna danych ilościowych wykazała brak istotnej różnicy między grupą A a grupą B (p < 0,0001). Obie grupy wykazały znaczną poprawę po interwencji zarówno w zakresie bólu, jak i wydolności funkcjonalnej; nie stwierdzono jednak istotnych różnic pomiędzy grupami. Zarówno programy wzmacniające koncentrycznie, jak i ekscentrycznie wydają się równie skuteczne w leczeniu PFPS u sprinterów akademickich.
Wnioski. Na podstawie wyników badania ćwiczenia koncentryczne z ultradźwiękami terapeutycznymi (grupa A) oraz ćwiczenia ekscentryczne z ultradźwiękami terapeutycznymi (grupa B) są podobnie skuteczne w łagodzeniu bólu i poprawie wydolności funkcjonalnej u sprinterów akademickich z zespołem bólu rzepkowo-udowego.
Słowa kluczowe
przedni ból kolana, ból rzepkowo-udowy, zespół bólu rzepkowo-udowego
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Badanie związku między poziomami hemoglobiny glikowanej a zespołami geriatrycznymi u starszych pacjentów z cukrzycą (badanie przekrojowe)

Diovin Derose Vianni, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Hazliza Razali, Madhanraj Sekar, Naseem Alyahyawi, Hana K Almufadda, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh, Fadwa Alhalaiqa

Diovin Derose Vianni et al. – Exploring the relationship between glycated haemoglobin levels and geriatric syndromes in elderly patients with diabetes (a cross-sectional study) –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 293-299

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CN4TC

Streszczenie Wstęp. Jedną z powszechnych przewlekłych chorób jest cukrzyca (DM), która częściej występuje u osób starszych i często wiąże się z różnorodnymi problemami i chorobami współistniejącymi. Objawy geriatryczne, takie jak depresja, osłabienie, zmęczenie i bezsenność, znacząco wpływają na wyniki zdrowotne tej grupy demograficznej. Cel. Badanie to badało związek między poziomami hemoglobiny glikowanej (HbA1c) a objawami geriatrycznymi u seniorów z cukrzycą. Metody. Wybrano odpowiednią próbkę pięćdziesięciu seniorów (w wieku 60–85 lat) z cukrzycą z ambulatorium Szpitala Saveetha. Oceniano wartości HbA1c oraz przeprowadzono badania objawów geriatrycznych przy użyciu uznanych metod. Możliwe korelacje między poziomami HbA1c a zespołami geriatrycznymi badano za pomocą analizy statystycznej. Wyniki: Następujące zmienne wykazały znaczące dodatnie związki z poziomami HbA1c: słabość (r = 0.571, p < 0.000), zmęczenie (r = 0.725, p < 0.000), bezsenność (r = 0.631, p < 0.000) oraz depresja geriatryczna (r = 0.529, p < 0.000). Wnioski. U starszych pacjentów z cukrzycą wyższe poziomy HbA1c były związane z wyższym występowaniem zmęczenia, bezsenności, słabości i depresji. Wyniki te podkreślają potrzebę kontroli glikemii w leczeniu chorób geriatrycznych w tej populacji.
Słowa kluczowe cukrzyca, zespoły geriatryczne, hemoglobina glikowana, depresja, słabość, zmęczenie, bezsenność, starsi pacjenci
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ głębokiego oddychania i przetrenowania pęcherza na starsze kobiety z wysiłkowym nietrzymaniem moczu indukowanym przez cukrzycę

Getcyal Devakirubai Martin Jeyaraj,Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram,Keerthana A.K., Saad Suleman Alfawaz, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh, Huda Ibrahim Bakhour, Fadwa Alhalaiqa

Getcyal Devakirubai Martin Jeyaraj et al. – Effect of deep breathing and bladder retraining on older women with diabetic-induced stress incontinence –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 227-231

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CPW1T

Streszczenie Tło. Rosnąca liczba starszych kobiet, szczególnie tych z cukrzycą, doświadcza wysiłkowego nietrzymania moczu. Schorzenie to może znacząco wpływać na jakość życia, często pogarszane przez słabsze mięśnie dna miednicy i większe obciążenie brzuszne. Połączony wpływ ćwiczeń głębokiego oddychania i przetrenowania pęcherza to dobrze zbadana technika. Cel. Celem tego badania jest określenie, jak techniki głębokiego oddychania i przetrenowania pęcherza wpływają na wysiłkowe nietrzymanie moczu u starszych kobiet z cukrzycą. Metody. Osiemdziesiąt starszych kobiet z wysiłkowym nietrzymaniem moczu indukowanym cukrzycą zostało losowo przydzielonych do grupy interwencyjnej (otrzymującej ćwiczenia głębokiego oddychania wraz z przetrenowaniem pęcherza) oraz grupy kontrolnej (otrzymującej standardową opiekę cukrzycową). Badanie zastosowało randomizowany kontrolowany projekt. Do oceny wyników użyto częstotliwości epizodów nietrzymania moczu, poziomu stresu mierzonego konwencjonalnymi skalami oraz poziomu cukru we krwi przed i po interwencji, określanego za pomocą glikowanego hemoglobiny (HbA1c). Wyniki. Częstotliwość zdarzeń nietrzymania moczu w grupie interwencyjnej była statystycznie znacząco niższa w porównaniu do grupy kontrolnej. Ponadto, grupa interwencyjna wykazała statystycznie znaczący spadek poziomu stresu w porównaniu do grupy kontrolnej, która nie wykazała zauważalnych korzyści. Pomiary hemoglobiny A1c, która śledzi regulację poziomu cukru we krwi, wykazały znaczącą poprawę w grupie interwencyjnej w stosunku do grupy kontrolnej. Wnioski. Razem, ćwiczenia głębokiego oddychania i przetrenowanie pęcherza znacząco redukują wysiłkowe nietrzymanie moczu związane ze stresem, poprawiają zarządzanie poziomem cukru we krwi oraz zmniejszają postrzegany poziom stresu u starszych kobiet z cukrzycą. To zintegrowane, nieinwazyjne podejście skutecznie leczy psychologiczne i fizjologiczne elementy wysiłkowego nietrzymania moczu. Dostawcy opieki zdrowotnej powinni stosować tę strategię, aby poprawić leczenie starszych kobiet z cukrzycą.
Słowa kluczowe wysiłkowe nietrzymanie moczu, cukrzyca, głębokie oddychanie, przetrenowanie pęcherza, starsze kobiety, terapia integracyjna, kontrola poziomu cukru
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność terapii wirtualnej rzeczywistości (VR) na równowagę i mobilność u pacjentów starszych: randomizowane badanie kontrolowane

Madhanraj Sekar, Prathap Suganthirababu, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Vinodhkumar Ramalingam, Anitha Arul, Andrew Anbarason

Madhanraj Sekar et al. – The effectiveness of virtual reality (VR) therapy on balance and mobility in elderly patients: a randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 191-194

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020C8UWP

Streszczenie Wprowadzenie. Zaburzenia równowagi i ograniczenia mobilności są powszechnymi wyzwaniami wśród osób starszych, często przyczyniając się do zwiększonego ryzyka upadków i obniżenia jakości życia. Tradycyjne interwencje fizjoterapeutyczne skutecznie rozwiązywały te problemy, ale nowe podejścia, takie jak terapia wirtualnej rzeczywistości (VR), pojawiły się jako potencjalne ulepszenia protokołów rehabilitacyjnych. Dzięki swoim immersyjnym środowiskom, terapia VR może angażować i wyzywać pacjentów, potencjalnie prowadząc do lepszych wyników. Cel. Zbadanie, czy terapia VR poprawia wyniki równowagi i mobilności u pacjentów starszych w porównaniu z tradycyjnym protokołem fizjoterapeutycznym. Metody. Do badania z randomizacją kontrolowaną z dwoma równoległymi grupami rekrutowano 60 starszych osób w wieku 65 lat i starszych, skierowanych na ambulatoryjną fizjoterapię z powodu problemów z równowagą i mobilnością. Osoby te zostały losowo przydzielone do grupy interwencyjnej, leczonej za pomocą sesji terapii VR, podczas gdy grupa kontrolna otrzymywała tradycyjne sesje fizjoterapeutyczne skoncentrowane na ćwiczeniach równowagi i mobilności. Czas trwania leczenia wynosił dwa razy w tygodniu przez ponad 8 tygodni. Oceny wyjściowe przeprowadzono przed interwencją, a oceny kontrolne natychmiast po 8-tygodniowym okresie interwencji. Wskaźniki: Główny pomiar: Równowaga była oceniana za pomocą Skali Równowagi Berga (BBS) jako główny wynik, podczas gdy mobilność oceniano za pomocą testu Timed Up and Go (TUG), a jakość życia za pomocą Kwestionariusza EQ-5D jako wynik wtórny. Wyniki. Grupa terapii VR wykazała znacznie większą poprawę równowagi (wzrost wyniku BBS o 12,4 punktu) niż grupa kontrolna (wzrost wyniku BBS o 7,6 punktu). W kwestii mobilności, grupa VR zmniejszyła czas TUG o 3,8 sekundy, w porównaniu do 2,8 sekundy w grupie kontrolnej, co wskazuje na szybsze czasy ukończenia i poprawę mobilności funkcjonalnej. Grupa VR zgłosiła także znacznie większy wzrost jakości życia (poprawa EQ-5D o 0,17) w porównaniu z grupą kontrolną (poprawa o 0,12), co sugeruje, że terapia immersyjna pozytywnie wpłynęła na ogólne samopoczucie. Wnioski. Przewidywano, że grupa terapii VR wykaże znacznie większe poprawy w zakresie równowagi, mobilności i jakości życia niż grupa tradycyjnej fizjoterapii.
Słowa kluczowe nauka rozszerzona, wirtualna rzeczywistość, technologia oprogramowania, równowaga, ryzyko upadku
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność terapii laserowej niskiej mocy z ćwiczeniami Buergera-Allena w porównaniu z terapią ultradźwiękową niskiej intensywności z ćwiczeniami Buergera-Allena na owrzodzenia stopy cukrzycowej

Srivatsan M, Tamil Ponni S, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Ramya S, Hazliza Razali, Inayat Fatima, Fadwa Alhalaiqa

Srivatsan M et al. – Effectiveness of low-level laser therapy with Buerger Allen exercise versus LIPUS with Buerger Allen exercise for diabetic foot ulcer –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 174-178

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CB7JK

Streszczenie
Tło. Owłrzodzenia stóp cukrzycowych (DFUs) są poważnym powikłaniem cukrzycy o skutkach porównywalnych z rakiem. Do czynników ryzyka należą neuropatia obwodowa, choroby tętnic, nieprawidłowości stóp oraz wpływy społeczno-ekonomiczne i geograficzne. Terapia laserowa niskiej mocy (LLLT) łagodzi ból, wspomaga naprawę tkanek i przyspiesza gojenie ran. Terapia ultradźwiękowa poprawia krążenie i gojenie tkanek za pomocą fal dźwiękowych. Ćwiczenia Buergera-Allena (BAE) poprawiają perfuzję kończyn dolnych, wspomagając gojenie ran i redukując objawy neuropatii. Cel. Niniejsze badanie pilotażowe porównało skuteczność LLLT z BAE oraz terapii ultradźwiękowej niskiej intensywności (LIPUS) z BAE w leczeniu owrzodzeń stóp cukrzycowych. Metody. Czterdziestu pacjentów zostało przydzielonych do dwóch grup (po 20 osób). Grupa A otrzymywała LLLT przez 10 minut, podczas gdy grupa B otrzymywała LIPUS przez 10 minut. Obie grupy wykonywały BAE przez 10 minut w dni naprzemienne, trzy dni w tygodniu przez 12 tygodni. Wyniki oceniano za pomocą skali wizualnej oceny bólu (VAS), narzędzia do oceny ran Bates-Jensen (BWAT) oraz skali owrzodzeń stopy cukrzycowej (DFS). Wyniki. Obie grupy wykazały znaczące poprawy (P ≤ 0,05), ale LLLT z BAE było skuteczniejsze w redukcji bólu, gojeniu ran i poprawie jakości życia. Wnioski. LLLT z ćwiczeniami Buergera-Allena okazało się bardziej skutecznym leczeniem owrzodzeń stopy cukrzycowej niż LIPUS.
Słowa kluczowe
owrzodzenia stopy cukrzycowej, terapia laserowa, terapia ultradźwiękowa, ćwiczenia Buergera-Allena
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność terapii dynamicznego bańkowania w porównaniu do IASTM z treningiem ekscentrycznym w leczeniu zespołu przykurczu piszczelowego wśród piłkarzy

Tamil Ponni S, Srivatsan M, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Ramya S, Mohammed Atallah F Almutairi, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh, Naseem Alyahyawi, Fadwa Alhalaiqa

Tamil Ponni S et al. – Effectiveness of dynamic cupping therapy versus IASTM with eccentric training for shin splint syndrome among football players –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 114-118

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CD2WT

Streszczenie Tło. Przykurcz piszczelowy wynika z powtarzającego się obciążenia kości piszczelowej, powodując napięcie w mięśniach i tkankach łącznych dolnej nogi. Wśród sportowców kobiety (55,3%) częściej doświadczają przykurczu piszczelowego niż mężczyźni (44,7%). Dynamiczne bańkowanie łączy ujemne ciśnienie, ruchy masujące i ruchy stawów, podczas gdy mobilizacja tkanek miękkich z pomocą narzędzi (IASTM) obejmuje powtarzane ruchy stymulujące mięśnie, ścięgna i powięzi. Ćwiczenia ekscentryczne zwiększają aktywację mięśni przez wydłużanie. Cel. Celem badania było porównanie skuteczności terapii dynamicznego bańkowania z ćwiczeniami ekscentrycznymi oraz IASTM z ćwiczeniami ekscentrycznymi w leczeniu przykurczu piszczelowego wśród piłkarzy. Metoda. Czterdziestu piłkarzy podzielono na dwie grupy: Grupa A (dynamiczne bańkowanie + ćwiczenia ekscentryczne) oraz Grupa B (IASTM + ćwiczenia ekscentryczne). Co tydzień oceniano ból (VAS), kwestionariusz zespołu stresowego kości piszczelowej (MTSS) oraz zakres ruchu (ROM) w celu oceny wyników. Wyniki. Terapia dynamicznego bańkowania z treningiem ekscentrycznym wykazała znaczące poprawy w redukcji bólu i zakresie ruchu w porównaniu do IASTM z treningiem ekscentrycznym. Wnioski. Terapia dynamicznego bańkowania połączona z ćwiczeniami ekscentrycznymi była skuteczniejsza niż IASTM z ćwiczeniami ekscentrycznymi w leczeniu przykurczu piszczelowego u piłkarzy.
Słowa kluczowe przykurcz piszczelowy, terapia bańkami, mobilizacja tkanek miękkich, ćwiczenia ekscentryczne, piłkarze, zakres ruchu
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena zintegrowanego efektu aromaterapii i terapii biofeedback wraz z rehabilitacją wśród populacji geriatrycznej z zaburzeniami paniki

Bhavaani sree Dhandapani, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Syed Abudaheer K, SaadSuleman Alfawaz, Nouf Yousef Khojah, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh, Fadwa Alhalaiqa

 

Bhavaani sree Dhandapani et al – Evaluating the integrated effect of aromatherapy and biofeedback therapy with rehabilitation among geriatric population with panic disorder –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 45-49

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CF7JA

Streszczenie
Tło. Starzenie się lub seneescencja jest głównie związane z wieloma problemami zdrowotnymi wpływającymi na funkcje fizyczne, psychologiczne i poznawcze starszych osób, co znacząco wpływa na ich codzienne życie. W tej populacji rośnie rozpowszechnienie zaburzeń paniki, często manifestujących się strachem przed upadkiem, lękiem, obniżoną samooceną oraz trudnościami w oddychaniu, co prowadzi do zwiększonej zależności od opiekunów. Aktualne zaburzenia lękowe, charakteryzujące się objawami neurologicznymi i psychiatrycznymi, podwyższonym poziomem kortyzolu oraz nieregularną funkcją odpornościową, przyczyniają się do zwiększonego napięcia psychicznego i są związane z kołataniem serca oraz podwyższonym ciśnieniem krwi. Cele. Celem badania jest zbadanie zintegrowanego efektu aromaterapii i terapii biofeedback w połączeniu z konwencjonalną rehabilitacją w zmniejszaniu strachu przed upadkiem, lęku i trudności w oddychaniu wśród geriatrycznych pacjentów z zaburzeniami paniki. Metoda. Sto geriatrycznych uczestników w wieku 65 lat i starszych zostało losowo przydzielonych do Grupy A i Grupy B. Grupa A otrzymała aromaterapię i terapię biofeedback, a Grupa B konwencjonalną rehabilitację. Mierniki wyników obejmowały oceny przed i po leczeniu przy użyciu Skali Skuteczności Upadków – Międzynarodowej, Skali Duszności Borga, Skali Nasilenia Zaburzeń Paniki oraz standardowej Skali Lęku Hamiltona. Wynik. Badanie pokazuje znaczący spadek strachu przed upadkiem, lęku i trudności w oddychaniu poprzez integrację aromaterapii i terapii biofeedback w porównaniu do standardowej rehabilitacji. Nie było znaczących różnic w wynikach leczenia w grupach aromaterapii i biofeedback. Wnioski. Zintegrowana aromaterapia i terapia biofeedback w połączeniu z konwencjonalną rehabilitacją stanowią skuteczną strategię zarządzania strachem przed upadkiem, lękiem i trudnościami w oddychaniu wśród geriatrycznych pacjentów z zaburzeniami paniki. Te holistyczne podejścia mogą podnieść jakość opieki oraz poprawić wyniki zdrowotne i jakość życia tej wrażliwej populacji.
Słowa kluczowe
aromaterapia, terapia biofeedback, zaburzenia paniki, strach przed upadkiem, lęk, trudności w oddychaniu
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

1 2