Tag: Sushil Bella Amali J

Wpływ odstępów międzyciążowych na odsetek poronień wśród kobiet w Chennai

Karthika Ramalingam, Kamalakannan M, Suriya Nedunchezhiyan, Bharathi Ravichandran, Tamilselvi S, Jenifer Augustina S, Sushil Bella Amali J

Karthika Ramalingam et al. – Impact of inter pregnancy intervals on abortion rates among women in Chennai –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 237-241

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA4313VM4

Streszczenie
Wprowadzenie. Odstęp międzyciążowy (ipi) definiuje się jako czas pomiędzy porodem jednej ciąży a poczęciem kolejnej. Jest to istotny czynnik wpływający na zdrowie matki i dziecka w kolejnych ciążach. Pomimo wysokiego wskaźnika umieralności niemowląt w Chennai (Indie), niewiele badań dotyczy zależności między ipi a jego konsekwencjami. Celem niniejszego badania jest analiza profilu demograficznego kobiet, które doświadczyły poronień – zarówno spontanicznych, jak i medycznych terminacji ciąży.
Metodyka. To retrospektywne badanie kohortowe o charakterze obserwacyjnym, prowadzone w warunkach szpitalnych, objęło analizą dokumentację medyczną 200 kobiet w wieku rozrodczym (25–29 lat), które rodziły w szpitalu trzeciego stopnia referencyjności w Chennai w okresie od stycznia 2017 do grudnia 2022. Badanie skoncentrowano na kobietach, u których kolejne ciąże wystąpiły w odstępie od 6 do 24 miesięcy.
Wyniki. Kobiety podzielono na cztery grupy po 50 osób, w zależności od długości ipi. Wśród nich 32 kobiety, które zaszły w ciążę w ciągu mniej niż 6 miesięcy od poprzedniego porodu, doświadczyły poronień; 26 kobiet z ipi wynoszącym 6–12 miesięcy również zgłosiło poronienia; w grupie z ipi 12–18 miesięcy liczba ta wyniosła 18, natomiast w grupie z ipi 18–24 miesięcy – 10 przypadków. Zanotowane przypadki obejmowały zarówno poronienia naturalne, jak i medyczne terminacje ciąży.
Wnioski. Badanie wskazuje, że krótsze odstępy między ciążami wiążą się z wyższym ryzykiem niekorzystnych wyników okołoporodowych, w tym zwiększoną częstością poronień.
Słowa kluczowe
odstęp międzyciążowy, poronienie naturalne, medyczna terminacja ciąży, zdrowie matki, umieralność niemowląt
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność techniki uwalniania pozycyjnego versus techniki hamowania mięśnia podpotylicznego w redukcji natężenia bólu i poprawie zakresu ruchu u osób z bólem głowy pochodzenia szyjnego

Menisha A, Kamalakannan M, Bharathi Ravichandran, Tamilselvan Ravichandran, Sushil Bella Amali J, Siyam Ganesh S

 

Menisha A, Kamalakannan M, Bharathi Ravichandran, Tamilselvan Ravichandran, Sushil Bella Amali J, Siyam Ganesh S – Effect of positional release technique versus suboccipital muscle inhibition technique in reducing pain intensity and improving range of motion in subjects with cervicogenic headache –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 338-344

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1G75C

Streszczenie
Wprowadzenie. Jednostronny dyskomfort szyi wynikający z tkanek miękkich lub struktur kostnych jest objawem bólu głowy pochodzenia szyjnego (CGH). Ten powszechny typ bólu głowy zwykle zaczyna się od przemieszczenia szyi i ma charakter przewlekły oraz nawrotowy. Zazwyczaj towarzyszy mu ograniczenie zakresu ruchu szyi (ROM). Może być mylony z napięciowym bólem głowy lub innymi typowymi postaciami bólu głowy. Bóle głowy pochodzenia szyjnego to rzadkie, przewlekłe bóle, które najczęściej występują u osób w wieku 30–44 lat. Zgodnie z różnymi badaniami, częstość występowania wśród osób cierpiących na bóle głowy wynosi od 0,4% do 4%, w zależności od przyjętych kryteriów diagnostycznych. Dotyczy w podobnym stopniu kobiet i mężczyzn. Celem badania była ocena skuteczności techniki uwalniania pozycyjnego i techniki hamowania mięśnia podpotylicznego w redukcji bólu i poprawie zakresu ruchu.
Cel. Celem badania jest ocena skuteczności techniki uwalniania pozycyjnego (PRT) i techniki hamowania mięśnia podpotylicznego (SMI) w redukcji natężenia bólu i poprawie zakresu ruchu u osób z bólem głowy pochodzenia szyjnego (CGH).
Metoda. Zgodnie z kryteriami Międzynarodowej Klasyfikacji Bólów Głowy do badania włączono 50 osób z rozpoznanym bólem głowy pochodzenia szyjnego. Uczestników podzielono losowo na grupę eksperymentalną i kontrolną. Przed rozpoczęciem terapii wykonano pomiary wyjściowe. Grupa eksperymentalna otrzymała terapię PRT i ćwiczenia konwencjonalne, natomiast grupa kontrolna – terapię SMI i ćwiczenia konwencjonalne. Obie grupy były poddawane terapii cztery razy w tygodniu przez sześć tygodni. Wyniki oceniano przed i po leczeniu, stosując skalę NPRS do oceny bólu oraz goniometr do oceny zakresu ruchu szyi. Do analizy danych zastosowano testy t-parowane i t-niezależne.
Wyniki. Wartość NPRS przed terapią w grupie PRT wynosiła 2,4, a w grupie SMI – 3,1. Wartości ROM po terapii w grupie PRT wynosiły 39,2 oraz 37,1, natomiast w grupie SMI – 35,5 oraz 34,4. Technika uwalniania pozycyjnego wykazała większą statystycznie poprawę w porównaniu do techniki hamowania mięśnia podpotylicznego.
Wnioski. Zarówno technika hamowania mięśnia podpotylicznego, jak i technika uwalniania pozycyjnego są skuteczne w redukcji objawów bólu głowy oraz poprawie zakresu ruchu u osób z bólem głowy pochodzenia szyjnego. Technika uwalniania pozycyjnego zapewnia jednak dodatkowe korzyści w zakresie poprawy ROM i jakości życia.
Słowa kluczowe
ból głowy pochodzenia szyjnego, redukcja bólu, technika uwalniania pozycyjnego, technika hamowania mięśnia podpotylicznego
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim