Tag: wytrzymałość

Wpływ 12-tygodniowego treningu wytrzymałościowego na skład ciała: badanie eksperymentalne wśród studentów z otyłością o prawidłowej masie ciała

Anindya Mar’atus Sholikhah, Dwi Cahyo Kartiko, Gigih Siantoro, Awang Firmansyah, Arifah Kaharina

Anindya Mar’atus Sholikhah, Dwi Cahyo Kartiko, Gigih Siantoro, Awang Firmansyah, Arifah Kaharina – The effects of 12-weeks of endurance exercise on body composition: an experimental study in university students with normal weight obesity –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 342-347

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19BEN9

Streszczenie
Wprowadzenie. W ciągu ostatnich dekad liczne badania podkreślały znaczenie aktywności fizycznej w profilaktyce wielu chorób niezakaźnych.
Cel. Celem badania była ocena wpływu treningu wytrzymałościowego na profil lipidowy u studentów z otyłością o prawidłowej masie ciała (NWO; prawidłowy BMI, ale podwyższony procent tkanki tłuszczowej).
Materiał i metody. Czterdziestu studentów z NWO podzielono na dwie grupy: ENDU – poddawaną treningowi wytrzymałościowemu (bieg) oraz CTRL – bez interwencji. Program treningowy obejmował sesje trwające 60 minut, trzy razy w tygodniu przez 12 tygodni. Parametry składu ciała (procentowa zawartość tkanki tłuszczowej [PBF], masa tkanki tłuszczowej [FM], beztłuszczowa masa ciała [FFM]) oraz całkowity poziom cholesterolu (TC) mierzono dwukrotnie: przed i po interwencji. Analizy porównawcze przeprowadzono w obrębie grup (test t dla prób zależnych) oraz pomiędzy grupami (test t dla prób niezależnych).
Wyniki. Po zakończeniu interwencji odnotowano istotną poprawę składu ciała oraz poziomu cholesterolu całkowitego (p < 0,05). Poziomy PBF, FM, FFM oraz TC były istotnie wyższe w grupie CTRL niż w grupie ENDU po zakończeniu badania.
Wnioski. Wyniki wyraźnie wskazują, że trening wytrzymałościowy nie tylko obniża zawartość tkanki tłuszczowej i poprawia skład ciała, ale także odgrywa ważną rolę w poprawie ogólnego stanu zdrowia oraz zapobieganiu zaburzeniom kardiometabolicznym u studentów z otyłością o prawidłowej masie ciała poprzez monitorowanie FM i FFM.
Słowa kluczowe
tkanka tłuszczowa, wytrzymałość, otyłość o prawidłowej masie ciała, nwo, cholesterol całkowity, studenci
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

TRX a trening z masą własnego ciała. Wpływ na wytrzymałość mięśni ramion u zawodników pencak silat

Dwi Manna Nasmi Dzakiyyah, Widiyanto, Sulistiyono, Panggung Sutapa, Nugroho Susanto, April Yesaya Sipayung, Mert Kurnaz, Dary Nasmi Fauziah, Randi Kurniawan

 

Dwi Manna Nasmi Dzakiyyah et al. – TRX vs body weight training. Impact on arm muscle endurance of pencak silat athletes –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 125-131

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19BUBS

Streszczenie
Wprowadzenie. Wytrzymałość mięśni ramion ma kluczowe znaczenie dla zawodników sportów walki, wspierając siłę i wytrzymałość podczas pojedynków. Metody treningowe takie jak TRX i trening z masą własnego ciała są uznawane za skuteczne w poprawie wytrzymałości mięśniowej, jednak ich bezpośrednie porównanie nie zostało szeroko przebadane.
Cel. Celem badania była analiza wpływu treningu TRX i treningu z masą własnego ciała na wytrzymałość mięśni ramion u zawodników sportów walki. Zastosowano projekt eksperymentalny, dzieląc próbę na dwie grupy: grupę ćwiczeń TRX oraz grupę treningu z masą własnego ciała. W badaniu uczestniczyło 24 zawodników pencak silat, którzy spełnili kryteria włączenia. Każda grupa realizowała pięciotygodniowy program treningowy z dostosowaną intensywnością i częstotliwością. Wytrzymałość mięśni ramion oceniano przed i po interwencji za pomocą testu dipping, uzyskując kompleksowe dane ilościowe. Analizę danych przeprowadzono testem t w celu oceny różnic między grupami, wykorzystując program SPSS w wersji 26.
Wyniki. Analiza wykazała, że w grupie TRX średni wynik testu dipping przed interwencją wynosił 14,67, a po interwencji 21,42 (różnica 6,75). W grupie treningu z masą własnego ciała średni wynik przed interwencją wynosił 13,25, a po interwencji 18,58 (różnica 5,33). Wyniki testu t dla prób połączonych wykazały istotny statystycznie wzrost wytrzymałości mięśni ramion w obu grupach (p < 0,05).
Wnioski. Grupa trenująca metodą TRX wykazała większą poprawę niż grupa ćwicząca z masą własnego ciała. Trening TRX okazał się skuteczniejszy w rozwijaniu wytrzymałości i stabilizacji mięśni ramion, podczas gdy trening z masą własnego ciała jest skuteczną, prostą metodą wspierającą, która również pozytywnie wpływa na wytrzymałość mięśniową. Połączenie obu metod jest rekomendowane w celu optymalizacji programu treningowego dla zawodników pencak silat.
Słowa kluczowe
wytrzymałość, mięśnie ramion, trx, trening z masą własnego ciała, pencak silat
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Czy trening wysokogórski i w warunkach hipoksji wpływa na wytrzymałość i moc zawodnika? Przegląd literatury

Bhekti Lestari, Afif Rusdiawan, Donny Ardy Kusuma, Cemal Özman, Muhammad Dzul Fikri, Muhammad Labib Siena Ar Rasyid, Farizha Irmawati, Rizky Aris Munandar, Nur Khozanah Ilmah

 

Bhekti Lestari et al. – Does altitude and hypoxia training have an impact on the athlete’s endurance and power ability? A literature review –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 104-111

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19FZ3B

Streszczenie
Cel badania. Celem pracy była ocena wpływu treningu na dużych wysokościach oraz w warunkach hipoksji na wytrzymałość i zdolności siłowo-mocy zawodników.
Metody. Przeprowadzono przegląd literatury z wykorzystaniem oprogramowania POP w bazach Scopus, PubMed i Google Scholar, obejmujący publikacje z lat 2020–2022 dotyczące treningu wysokogórskiego i wytrzymałości. Analizowano dane dotyczące autora, charakterystyki próby, projektu badania, protokołu treningowego, stosowanych pomiarów oraz uzyskanych wyników. Ostatecznie do analizy zakwalifikowano 13 artykułów dotyczących wpływu treningu w warunkach niedotlenienia na sprawność fizyczną sportowców.
Wyniki. Przegląd literatury wykazał, że trening wysokogórski i hipoksyczny może zwiększać pojemność anaerobową, całkowitą masę hemoglobiny (tHb) oraz szczytową wydolność tlenową zawodników. Stwierdzono jednak istotne zróżnicowanie indywidualnych odpowiedzi na taki trening, co oznacza, że nie wszyscy sportowcy reagują w ten sam sposób na podobne warunki treningowe.
Wnioski. Trening wysokogórski i w warunkach hipoksji może przynosić istotne korzyści fizjologiczne, jednak odpowiedź organizmu na tego typu trening jest zróżnicowana indywidualnie.
Słowa kluczowe
trening wysokogórski, hipoksja, wytrzymałość, moc, tlen
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ medytacji i głębokiego oddychania na celność strzałów z 30 metrów i wydolność krążeniowo-oddechową u zawodników łucznictwa w wieku 12–14 lat

Muh Batistuta Fitoni Nuradila, Soni Nopembri, Hedi Ardiyanto Hermawan, Yudik Prasetyo, Heru Prasetyo, Betrix Teofa Perkasa Wibafied Billy Yacshie, Moch. Septian Resi Wibowo, Wahyu Aji Nugroho

 

Muh Batistuta Fitoni Nuradila et al. – The effect of meditation and deep breathing on 30-meter archery accuracy and cardiovascular endurance in 12–14-year-old athletes –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 70-75

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19MKQK

Streszczenie
Cel. Celem badania była ocena wpływu ćwiczeń medytacyjnych i głębokiego oddychania na celność strzałów z łuku, ze szczególnym uwzględnieniem wydolności krążeniowo-oddechowej.
Metody. Zastosowano eksperymentalny układ badawczy typu pretest–posttest z dwiema grupami. Próba obejmowała 20 zawodników w wieku 12–14 lat o średnim stażu treningowym 2,7 ± 6,6 roku oraz średnio trzech startach w zawodach rocznie. Uczestników podzielono na dwie grupy: medytacyjną (MG) i głębokiego oddychania (DBG). Obie grupy uczestniczyły w 18 sesjach treningowych w ciągu sześciu tygodni przy identycznych dawkach treningowych (serie, czas trwania, odpoczynek). Wszyscy zawodnicy trenowali łucznictwo na dystansie 30 metrów przez 30 minut. Zbierano dane za pomocą testu celności na 30 metrów oraz wielostopniowego testu sprawnościowego w celu oceny wydolności krążeniowo-oddechowej. Analizę statystyczną przeprowadzono za pomocą dwuczynnikowej analizy wariancji (ANOVA) w programie SPSS 26.
Wyniki. Test Shapiro–Wilka potwierdził normalność rozkładu danych, a test homogeniczności (p > 0,05) wskazał na pochodzenie danych z tej samej populacji. Dwuczynnikowa ANOVA wykazała: (1) istotne różnice w wydolności krążeniowo-oddechowej między grupami MG i DBG (0,041 < 0,05), (2) istotne różnice w celności strzałów z 30 metrów w zależności od wydolności krążeniowo-oddechowej (0,000 < 0,05) oraz (3) interakcję między grupami MG i DBG w odniesieniu do celności strzałów z 30 metrów i wydolności krążeniowo-oddechowej (0,025 < 0,05).
Wnioski. Ćwiczenia głębokiego oddychania wykazały większy wpływ na poprawę wydolności krążeniowo-oddechowej niż ćwiczenia medytacyjne. Zwiększona wydolność krążeniowo-oddechowa mogła przyczynić się do poprawy stabilności rąk, koncentracji oraz koordynacji podczas zawodów łuczniczych. Uzyskane wyniki wskazują na potrzebę dalszych badań z większą liczbą uczestników oraz wykorzystaniem bardziej zaawansowanych metod pomiarowych.
Słowa kluczowe
ćwiczenia medytacyjne, ćwiczenia głębokiego oddychania, wydolność sportowa, łucznictwo, wytrzymałość, młodzi sportowcy
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność wzmacniania mięśni przeciwgrawitacyjnych kończyn dolnych u rekreacyjnych piłkarzy. Badanie porównawcze

Kaviyarasan P, Sarvan kumar J, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyadarshini Babu, Priyanga Seemathan, Priyadharshini V, Thiagarajan D

Kaviyarasan P et al. – Effectiveness of lower limb antigravity muscle strengthening in recreational footballers. A comparative study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 439-447

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007D9BZJ

Streszczenie
Wprowadzenie. Badanie analizuje skuteczność ćwiczeń wzmacniających mięśnie przeciwgrawitacyjne kończyn dolnych w porównaniu z ćwiczeniami konwencjonalnymi u rekreacyjnych piłkarzy. Zwiększenie wytrzymałości i zwinności ma kluczowe znaczenie dla osiągnięć w piłce nożnej, dlatego istotne jest określenie optymalnych metod treningowych.
Cel badania. Ocena i porównanie wpływu ćwiczeń wzmacniających mięśnie przeciwgrawitacyjne kończyn dolnych oraz ćwiczeń konwencjonalnych na wytrzymałość i zwinność u rekreacyjnych piłkarzy.
Materiał i metody. W eksperymencie wzięło udział 56 rekreacyjnych piłkarzy wybranych metodą doboru celowego z Uniwersytetu Saveetha. Uczestników losowo podzielono na dwie grupy:
1. Grupa ćwiczeń wzmacniających mięśnie przeciwgrawitacyjne kończyn dolnych. Realizowała ukierunkowany trening (wypady z hantlami, odwrotne przysiady nordyckie, przysiady z hantlami, testy zwinności T-drill oraz jednonóżne skoki na skrzynię) przez 5 dni w tygodniu przez 6 tygodni.
2. Grupa ćwiczeń konwencjonalnych. Wykonywała tradycyjne ćwiczenia (przysiady, wypady, wspięcia na palce, wchodzenie na stopień oraz brzuszki) według tego samego harmonogramu.
Obie grupy realizowały 5-minutową rozgrzewkę i schłodzenie. Jako miary wyników zastosowano test 30-sekundowego skakania na wytrzymałość oraz test zwinności T, które oceniano po zakończeniu interwencji.
Wyniki. Średni wynik wytrzymałościowy po zakończeniu interwencji w grupie konwencjonalnej wyniósł 38,71, podczas gdy grupa wzmacniająca mięśnie przeciwgrawitacyjne osiągnęła wynik 42,68. W zakresie zwinności grupa konwencjonalna uzyskała wynik 11,8282, a grupa przeciwgrawitacyjna 10,64957. Obie interwencje przyniosły istotną poprawę (p < 0,0001).
Wnioski. Obie metody treningowe pozytywnie wpłynęły na wytrzymałość i zwinność, przy czym grupa ćwicząca mięśnie przeciwgrawitacyjne kończyn dolnych osiągnęła lepsze rezultaty. Sugeruje to, że połączenie obu metod treningowych może zoptymalizować wyniki rekreacyjnych piłkarzy.

Słowa kluczowe
wzmacnianie mięśni przeciwgrawitacyjnych kończyn dolnych, wytrzymałość, ćwiczenia konwencjonalne, zwinność

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ metody treningu obwodowego na wytrzymałość i siłę ramion u zawodników tenisa stołoweg

Gilang Briliananda, Tomoliyus, Agung Nugroho

Gilang Briliananda, Tomoliyus, Agung Nugroho – Effects of circuit training method on endurance and arm power in table tennis players –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 34-39

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007DYM1Q

Streszczenie
Wytrzymałość i siła ramion to kluczowe elementy fizyczne warunkujące sukces sportowca zarówno w trakcie zawodów, jak i podczas treningów. Jednak tradycyjne programy treningowe często nie uwzględniają skutecznie obu tych aspektów jednocześnie. Celem niniejszego badania jest określenie wpływu treningu metodą obwodową na poprawę wytrzymałości i siły ramion. Badanie ma charakter eksperymentalny i wykorzystuje układ jednowariantowy z pomiarem wstępnym i końcowym (one-group pretest-posttest design). Uczestnikami było dwudziestu młodych zawodników płci męskiej w wieku od 15 do 17 lat. Program treningowy realizowano trzy razy w tygodniu przez sześć tygodni, obejmując osiem różnych ćwiczeń. Narzędziem pomiaru siły ramion w tenisie stołowym było urządzenie mierzące moc ramion, a do oceny wytrzymałości tlenowej zastosowano test beep. Dane przeanalizowano przy użyciu testu t dla prób zależnych. Wyniki testu normalności rozkładu danych wykazały wartość istotności (Sig.) większą niż 0,05, co oznacza, że dane były rozkładem normalnym i nadawały się do dalszej analizy. Dalsze testy skuteczności programu treningowego z zastosowaniem testu t dla prób zależnych wykazały istotny wzrost: zarówno wytrzymałość, jak i siła ramion osiągnęły poziom istotności p = 0,000. Otrzymane wyniki potwierdzają, że trening obwodowy, obejmujący osiem rodzajów ćwiczeń, znacząco poprawia wytrzymałość oraz siłę ramion u zawodników. W szczególności zaobserwowano istotny wzrost średnich wartości zarówno wytrzymałości, jak i siły ramion po zakończeniu programu treningowego. Wnioski te podkreślają korzyści płynące z zastosowania metody treningu obwodowego z ośmioma różnorodnymi ćwiczeniami w celu poprawy wyników uzyskiwanych przez zawodników tenisa stołowego.
Słowa kluczowe
wytrzymałość, siła ramion, tenis stołowy, trening obwodowy
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

A review of the effects of nutritional supplements on muscle strength and endurance in athletes

Fadli Ihsan, Ahmad Nasrulloh

Fadli Ihsan, Ahmad Nasrulloh – A review of the effects of nutritional supplements on muscle strength and endurance in athletes. Fizjoterapia Polska 2023; 23(2); 138-147

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG0DF3B8

Abstract
Athletes widely use nutritional supplements to increase muscle strength and endurance. This review aims to summarize the effects of commonly used dietary supplements on muscle strength and endurance in athletes. A literature search identified several dietary supplements studied for their impact on muscle performance, including protein supplements, creatine, beta-alanine, branched-chain amino acids (BCAAs), caffeine, nitrates, and vitamins and minerals. The review discussed the mechanisms by which this supplement affects muscle strength and endurance. The review methodology includes a systematic literature search, study selection, and data analysis. The review summarizes the effects of each type of supplement on muscle strength and endurance based on the available literature. The discussion includes an overview of the effectiveness and safety of using nutritional supplements to increase muscle strength and endurance in athletes, as well as limitations of studies reviewed and directions for future research. In conclusion, this review highlights the importance of choosing the right and safe nutritional supplements to improve muscle performance in athletes.
Keywords
nutritional, supplements, muscle strength, endurance
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Atsisiųskite straipsnį anglų kalba nemokamai