Tag: zapalenie rozcięgna podeszwowego

Grubość mięśnia brzuchatego łydki i jej wpływ na wydolność fizyczną u osób z sarkopenią i zapaleniem rozcięgna podeszwowego. Analiza ultrasonograficzna

Ponni Priyanka A S, Rajeev Pulimi, Geetha Hari Priya G A, P. Antony Leo Aseer, Subbiah. K, Sharath Raj Mohan Doss

Ponni Priyanka A S, Rajeev Pulimi, Geetha Hari Priya G A, P. Antony Leo Aseer, Subbiah. K, Sharath Raj Mohan Doss – Gastrocnemius muscle thickness and its influence on physical performance among subjects with sarcopenia and plantar fasciitis. An ultrasonographic analysis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 173-178

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431WLRG

Streszczenie
Wprowadzenie. Zapalenie rozcięgna podeszwowego (PF) jest częstą przyczyną bólu pięty, wynikającą z powtarzającego się przeciążenia, mikrourazów i stanu zapalnego powięzi podeszwowej. Wpływ związanej z wiekiem utraty grubości mięśnia brzuchatego łydki (GMT) na sprawność funkcjonalną u osób z PF pozostaje słabo zbadany.
Cel. Celem badania była ocena wpływu grubości mięśnia brzuchatego łydki (GMT) na sprawność fizyczną u osób z sarkopenią i bez niej, cierpiących na PF.
Metodyka. Pacjenci z bólem pięty zostali poddani testowi Windlassa w kierunku PF. Osoby z wynikiem dodatnim przeszły badanie przesiewowe w kierunku sarkopenii za pomocą kwestionariusza SARC-CalF, a następnie wykonano pomiar przyśrodkowej GMT metodą ultrasonografii. Szybkość chodu oceniano za pomocą 4-metrowego testu marszu (4MWT), a dane poddano analizie.
Wyniki. Grupa z sarkopenią wykazała istotnie niższą GMT oraz wolniejszą prędkość chodu w porównaniu z grupą bez sarkopenii (p < 0,001). Wystąpiła ujemna korelacja między grubością mięśnia a szybkością chodu, co wskazuje, że zmniejszona GMT negatywnie wpływa na wydolność fizyczną.
Wnioski. Grubość mięśnia brzuchatego łydki wywiera minimalny wpływ na wydolność fizyczną u osób z sarkopenią oraz umiarkowany wpływ u osób bez sarkopenii cierpiących na PF.
Słowa kluczowe
zapalenie rozcięgna podeszwowego, sarkopenia, grubość mięśnia brzuchatego łydki, ultrasonografia, szybkość chodu
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Eksploracja długoterminowego wpływu interwencji PNF na zapalenie rozcięgna podeszwowego z ograniczoną dorsyflexją z wykorzystaniem wizualnej skali analogowej i miary zdolności stopy i kostki

Koteeswari Arumugam, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Praveenkumar R

Koteeswari Arumugam, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Praveenkumar R – Exploring the long-term impact of PNF interventions on plantar fascitis with restricted dorsiflexion using visual analogue scale and foot and ankle ability measure –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 322-327

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CRL9V

Streszczenie Wprowadzenie. Zapalenie rozcięgna podeszwowego to stan zapalny rozcięgna podeszwowego, dotykający zarówno osoby aktywne, jak i prowadzone siedzący tryb życia. Ograniczona dorsyflexja zwiększa napięcie, nasilając objawy. Diagnostyka obejmuje test Windlass, a PNF wydaje się obiecującą metodą leczenia, chociaż długoterminowe efekty wymagają dalszych badań. Cel badania. Celem tego prospektywnego badania podłużnego było zbadanie długoterminowej skuteczności i strategii utrzymania efektów po zastosowaniu technik proprioceptywnego torowania nerwowo-mięśniowego (PNF) u osób z zapaleniem rozcięgna podeszwowego i ograniczoną dorsyflexją, które są jednym z problemów dotykających społeczeństwo. Główne cele obejmowały ilościowe porównanie poziomu bólu, mobilności funkcjonalnej oraz przestrzegania przez pacjentów zaleconych strategii w długim okresie. Materiały i metody. Do badania włączono kohortę 120 uczestników z zapaleniem rozcięgna podeszwowego i ograniczoną dorsyflexją, którzy wcześniej zostali poddani interwencjom PNF. Oceny kontrolne przeprowadzano co trzy miesiące w okresie jednego roku. Poziom bólu mierzono za pomocą wizualnej skali analogowej (VAS), mobilność funkcjonalną oceniano za pomocą miary zdolności stopy i kostki (FAAM), a wyniki zgłaszane przez pacjentów były rejestrowane. Jakościowe spostrzeżenia dotyczące strategii utrzymania efektów uzyskano na podstawie dogłębnych wywiadów, obejmujących takie aspekty jak programy ćwiczeń domowych, modyfikacje stylu życia i przestrzeganie zaleceń. Wyniki. Analiza statystyczna wykazała istotną statystycznie (p < 0,05) redukcję poziomu bólu oraz poprawę mobilności funkcjonalnej w badanym okresie. Czynnik nawrotów był niższy niż wyjściowy, zaledwie 15% przypadków nawrotów. Analiza regresji logistycznej zidentyfikowała czynniki przyczyniające się do utrzymania wyników, w tym konsekwentne przestrzeganie zaleconych ćwiczeń domowych (p = 0,021) oraz proaktywne modyfikacje stylu życia (p = 0,035). Wnioski. Badanie wykazało, że techniki PNF skutecznie redukują ból, poprawiają mobilność oraz pozwalają na utrzymanie wyników w przypadku zapalenia rozcięgna podeszwowego z ograniczoną dorsyflexją, podkreślając znaczenie przestrzegania ćwiczeń oraz modyfikacji stylu życia.
Słowa kluczowe ograniczona dorsyflexja, długoterminowe wyniki, zapalenie rozcięgna podeszwowego, rozciąganie PNF metodą przytrzymaj-rozluźnij
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim