Streszczenie
Wprowadzenie. Celem badań było ustalenie, który z analizowanych sposobów transportu szkolnego plecaka wykazuje największe, a który najmniejsze związki z wielkościami po 10-minutowym obciążeniu 4-kilogramowym plecakiem oraz z wielkościami po 2-minutowej restytucji.
Materiał, metoda. Badania postawy ciała przeprowadzono w grupie 65 dzieci w wieku 7 lat, metodą mory projekcyjnej w 4 pozycjach: 1 – postawie habitualnej, 2 – postawie po 10-minutowym obciążeniu, 3 – po jednej minucie od zdjęcia obciążenia, 4 – po dwóch minutach od zdjęcia obciążenia. Wyniki. Analizowano korelacje różnic wielkości cech płaszczyzny czołowej, strzałkowej i poprzecznej w postawie habitualnej z wielkościami po 10-minutowym obciążeniu 4-kilogramowym plecakiem oraz z wielkościami po 2-minutowej restytucji. Wnioski. 1. Transport czterokilogramowej masy przyborów szkolnych w dwóch równych pojemnikach na klatce piersiowej i grzbiecie lub jednego na grzbiecie najmniej zaburzastatykę postawy ciała 7-letniego ucznia. 2. Najpełniejsza restytucja wielkości cech postawy ciała zachodzi po transporcie dwóch równych pojemników na klatce piersiowej i grzbiecie lub jednego na grzbiecie. 3. Największe niekorzystne zmiany wielkości cech postawy w czasie transportu i restytucji występują w niesieniu plecaka na klatce piersiowej i ciągu pojemnika lewą lub prawą ręką.

Słowa kluczowe:
zdrowie dzieci, mora projekcyjna, sprawność fizyczna, wskaźnik asymetrii postawy