Tag: Andi Alfian Zainuddin

Wpływ treningów z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości na funkcję ręki i umiejętności motoryki precyzyjnej u pacjentów po udarze w warunkach ograniczonych zasobów

Amelia Virshany Latif, Rumaisah Hasan, Wa Ode Sri Nikmatiyah, Yose Waluyo, Husnul Mubarak, Andi Alfian Zainuddin

Amelia Virshany Latif, Rumaisah Hasan, Wa Ode Sri Nikmatiyah, Yose Waluyo, Husnul Mubarak, Andi Alfian Zainuddin – The effect of virtual reality-based exergaming on hand function and fine motor skills in post-stroke patients in a low-resource setting –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 193-202

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19QDHS

Streszczenie
Wprowadzenie. Udar jest główną przyczyną długotrwałej niesprawności, a ponad 60% osób po udarze doświadcza utrzymujących się deficytów neurologicznych w kończynach górnych, co znacząco wpływa na niezależność i jakość życia pacjentów.
Metody. Badanie przeprowadzono jako randomizowaną próbę kontrolowaną z udziałem 60 osób po udarze. Badania prowadzono od stycznia do października 2024 roku. Zbieranie danych obejmowało wywiad, badanie fizykalne, ocenę funkcji ręki przy użyciu Fugl-Meyer Assessment for Upper Extremities Hand (FMA-UE Hand) oraz test Nine-Hole Peg Test (NHPT) do oceny precyzyjnej motoryki. Grupa eksperymentalna realizowała zarówno ćwiczenia konwencjonalne, jak i treningi z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości, natomiast grupa kontrolna wykonywała jedynie ćwiczenia konwencjonalne przez 8 tygodni. Głównym miernikiem efektów była skala FMA-UE Hand, a drugorzędowym NHPT.
Wyniki. Po 8 tygodniach grupa interwencyjna uzyskała większą poprawę niż grupa kontrolna zarówno w zakresie funkcji ręki, jak i motoryki precyzyjnej. Dodanie treningów z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości do standardowego leczenia przyniosło jeszcze większą poprawę funkcji motorycznych niż sama terapia konwencjonalna. Korzyści utrzymywały się co najmniej tydzień po zakończeniu terapii. Wyniki wskazują, że wykorzystanie wirtualnej rzeczywistości w rehabilitacji oferuje bardziej efektywną i atrakcyjną formę wsparcia poprawy funkcji ręki oraz umiejętności motorycznych u osób po udarze.
Wnioski. Dodanie treningów z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości do tradycyjnej rehabilitacji znacząco poprawia funkcję ręki i motorykę precyzyjną u pacjentów po udarze w porównaniu z samą terapią konwencjonalną. Terapia łączona stanowi skuteczniejsze i bardziej angażujące podejście do rehabilitacji motorycznej, z utrzymującymi się efektami przez co najmniej tydzień po zakończeniu leczenia. Wyniki podkreślają potencjał treningów VR jako wartościowego uzupełnienia programów rehabilitacyjnych po udarze.
Słowa kluczowe
wirtualna rzeczywistość, rehabilitacja, funkcja ręki, udar
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ kinesiotapingu w porównaniu z terapią oromotoryczną na zrozumiałość mowy u dzieci z zespołem Downa

Nabila Garyudanefi, Nilla Mayasari, Sylvia Evelyn Aritonang, Andi Alfian Zainuddin, Nuralam Sam, Melda Warliani

 

Nabila Garyudanefi, Nilla Mayasari, Sylvia Evelyn Aritonang, Andi Alfian Zainuddin, Nuralam Sam, Melda Warliani – The effect of Kinesio taping compared with oromotor therapy on speech intelligibility in children with Down syndrome –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 25-32

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19GBOZ

Streszczenie
Wprowadzenie. Zrozumiałość mowy jest istotnym elementem skutecznej komunikacji. Celem badania była ocena wpływu kinesiotapingu (KT) w porównaniu z terapią oromotoryczną na zrozumiałość mowy u dzieci z zespołem Downa.
Metody. Badanie było randomizowanym badaniem kontrolowanym z udziałem 16 dzieci z zespołem Downa. Zostało przeprowadzone w okresie od grudnia 2023 r. do lutego 2024 r. Procedura badawcza obejmowała wywiad, badanie fizykalne, przeprowadzenie terapii oromotorycznej oraz zastosowanie kinesiotapingu. Wynikiem badania była porównawcza analiza wyników w Skali Zrozumiałości w Kontekście (ICS) przed i po interwencji.
Wyniki. Wśród uczestników było 4 (36,4%) chłopców i 7 (63,6%) dziewcząt. W grupie terapii oromotorycznej było 7 (70,0%) chłopców i 3 (30,0%) dziewcząt. Średni wiek dzieci w grupie KT wynosił 9,24 ± 5,35 roku, w grupie terapii oromotorycznej 11,45 ± 6,22 roku, a w grupie kontrolnej 6,80 ± 2,82 roku. Średni wiek matek w grupie KT wynosił 53,73 ± 6,08 roku, w grupie terapii oromotorycznej 46,30 ± 4,69 roku, a w grupie kontrolnej 50,19 ± 6,55 roku. W grupie KT 3 matki (27,3%) pracowały, a 8 (72,7%) nie pracowało. W grupie terapii oromotorycznej 3 matki (30,0%) pracowały, a 7 (70,0%) nie pracowało. Na podstawie testu t dla prób niezależnych uzyskano wartość p = 0,006, co wskazuje na istotną statystycznie różnicę wieku matek między grupami. Średni wynik ICS przed terapią KT wynosił 2,51 (SD = 0,64), a po terapii 2,79 (SD = 0,54). Na podstawie testu t dla prób zależnych uzyskano wartość p = 0,114, co oznacza, że KT nie wywarł istotnego statystycznie wpływu na wynik ICS. Średni wynik ICS przed terapią oromotoryczną wynosił 1,79 (SD = 0,96), a po terapii 2,11 (SD = 0,84). Na podstawie testu Wilcoxona uzyskano wartość p = 0,138, co sugeruje potencjalnie istotny wpływ terapii oromotorycznej na wynik ICS. Średnia zmiana wyniku ICS w grupie KT wyniosła 0,28 (SD = 0,54), a w grupie terapii oromotorycznej 0,32 (SD = 0,64). Test Manna–Whitneya wykazał wartość p = 0,971, co wskazuje na brak istotnych różnic między grupami w zakresie zmiany wyniku ICS.
Wnioski. Zarówno kinesiotaping, jak i terapia oromotoryczna przyczyniają się do poprawy wyników ICS u dzieci z zespołem Downa.
Słowa kluczowe
zrozumiałość mowy, zespół Downa, KT, terapia oromotoryczna
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena związku między witaminą D, magnezem a wynikami funkcjonalnymi w chorobie zwyrodnieniowej stawu kolanowego

Aisyah, Yose Waluyo, Nuralam Sam, Andi Alfian Zainuddin, Rumaisah Hasan, Anshory Sahlan

 

Aisyah, Yose Waluyo, Nuralam Sam, Andi Alfian Zainuddin, Rumaisah Hasan, Anshory Sahlan – Assessing the relationship between vitamin D, magnesium, and functional outcomes in knee osteoarthritis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 86-91

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19FZ3A

Streszczenie
Wprowadzenie. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (KOA) jest najczęstszą chorobą zwyrodnieniową stawów i jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności, co podkreśla konieczność oceny stanu funkcjonalnego obok objawów klinicznych. Pomimo rosnącej liczby przypadków KOA, żadna prosta terapia nie przyniosła istotnej poprawy w zakresie ograniczeń funkcjonalnych. Konieczna jest identyfikacja modyfikowalnych czynników ryzyka, takich jak poziomy mikroelementów. Choć obecne badania analizują związek witaminy D i magnezu z ciężkością KOA, ich powiązanie z konkretnym stanem funkcjonalnym pozostaje niejasne. Celem niniejszego badania było zbadanie związku poziomu witaminy D i magnezu w surowicy z funkcjonowaniem pacjentów z KOA przy użyciu łącznych i cząstkowych wyników skali WOMAC (Western Ontario and McMaster Universities Osteoarthritis Index).
Metody. Dane z badań klinicznych i laboratoryjnych analizowano w odniesieniu do całkowitych wyników WOMAC z wykorzystaniem testu dokładnego Fishera, niezależnego testu t oraz testu Manna-Whitneya. Korelacje cząstkowe oceniano za pomocą testów Pearsona i Spearmana.
Wyniki. Średni poziom witaminy D wynosił 20,59 ± 5,43 ng/ml, a medianowy poziom magnezu 1,90 mmol/L. Witamina D wykazała istotną negatywną korelację z łącznym wynikiem WOMAC (p < 0,05), podczas gdy magnez nie. Witamina D była istotnie negatywnie skorelowana z podskalami bólu i funkcjonowania (p < 0,01), natomiast magnez był negatywnie skorelowany z podskalą sztywności (p < 0,05). Punkt odcięcia różnicujący łagodne–umiarkowane i ciężkie wyniki WOMAC wynosił 18,42 ng/ml dla witaminy D (AUC 0,833, czułość 88,9%, swoistość 69,2%) oraz 1,945 mmol/L dla magnezu (AUC 0,634, czułość 88,9%, swoistość 40,4%).
Wnioski. W porównaniu z magnezem, witamina D wykazywała istotną negatywną korelację z całkowitymi wynikami WOMAC, jak również z podskalami bólu i funkcjonowania, co wskazuje na silniejszy związek z wynikami funkcjonalnymi w KOA. Ustalony punkt odcięcia skutecznie różnicuje klasyfikacje łagodne–umiarkowane i ciężkie według WOMAC. Magnez natomiast wykazywał związek z podskalą sztywności – zależność, której nie zaobserwowano w przypadku witaminy D.

Słowa kluczowe
witamina D, magnez, wyniki funkcjonalne, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, skala WOMAC

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Tai Chi spotyka się z technologią. Wpływ wirtualnych ćwiczeń Tai Chi na ryzyko upadków u osób starszych

Andi Suwasti, Husnul Mubarak, Yose Waluyo, Nuralam Sam, Nilla Mayasari, Andi Alfian Zainuddin

Andi Suwasti, Husnul Mubarak, Yose Waluyo, Nuralam Sam, Nilla Mayasari, Andi Alfian Zainuddin – Tai Chi meets technology. The impact of Tai Chi virtual reality exergames on fall risk in the elderly –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 296-301

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007D7OAV

Streszczenie
Upadki stanowią poważny problem zdrowia publicznego w populacji osób starszych. Celem niniejszego badania było zbadanie wpływu wirtualnych ćwiczeń (exergames) na ryzyko upadków wśród osób starszych. Badanie zostało przeprowadzone z wykorzystaniem projektu randomizowanej próby kontrolowanej i objęło 40 starszych uczestników. W procedurach badawczych uwzględniono wywiady, badania fizykalne, ocenę w Skali Równowagi Berga (BBS) oraz test Timed Up and Go (TUG). Grupa eksperymentalna otrzymała indywidualne instruktaże Tai Chi wspomagane wirtualną rzeczywistością, natomiast grupa kontrolna uczestniczyła w konwencjonalnych ćwiczeniach Tai Chi. Następnie w 6. tygodniu ponownie oceniono wyniki BBS i TUG. Ćwiczenia Tai Chi prowadzone przy użyciu wirtualnych exergames doprowadziły do istotnego wzrostu punktacji BBS – mediana wzrosła z 52,5 do 56 (p < 0,001). Znaczącą poprawę odnotowano również w teście TUG w grupie Tai Chi z wirtualną rzeczywistością, gdzie mediana spadła z 8 do 7 (p = 0,002). Grupa kontrolna, ćwicząca konwencjonalne Tai Chi, również wykazała istotny wzrost wyników w BBS, z medianą rosnącą z 53 do 56 (p < 0,001). Wyniki testu TUG w grupie konwencjonalnego Tai Chi również poprawiły się w sposób istotny – mediana spadła z 8 do 6,5 (p = 0,002). Nie stwierdzono istotnych różnic w wynikach BBS (p = 0,741) ani TUG (p = 0,415). Zarówno wirtualne exergames, jak i tradycyjne Tai Chi okazały się skuteczne w poprawie równowagi i zmniejszeniu ryzyka upadków u osób starszych.
Słowa kluczowe
virtual reality, exergame, tai chi, risk of falling, berg balance scale
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim