Tag: Buvanesh Annadurai

Skuteczność programu wzmacniającego ekscentrycznie i koncentrycznie na ból i wydolność funkcjonalną u sprinterów z zespołem bólu rzepkowo-udowego. Badanie pilotażowe

Buvanesh Annadurai, Vinodhkumar Ramalingam, Devadharshini Balakrishnan, Surya Vishnuram, Shenbaga Sundaram Subramanian, Santhana Lakshmi S, Pavithra Aravind, Pavithra S, Rajesh G, Thamer A. Altaim

Buvanesh Annadurai et al. – Effectiveness of concentric and eccentric strengthening program on pain and functional performance in patellofemoral pain syndrome among sprinters – A pilot study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 288-292

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19JL5P

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół bólu rzepkowo-udowego (PFPS) jest częstym zaburzeniem układu mięśniowo-szkieletowego, które przede wszystkim dotyka sportowców, zwłaszcza wykonujących powtarzające się ruchy zgięcia i wyprostu kolan. Szczególnie narażeni są sprinterzy akademiccy, ponieważ niektóre style biegu, takie jak styl dowolny czy klasyczny, wymagają powtarzalnych ruchów kończyn dolnych. Szacowana częstość występowania PFPS u sportowców wyczynowych wynosi 35,7%, u młodzieży 28,9%, a w wojsku 13,5%. PFPS występuje u osób w różnych grupach wiekowych, a ogólna częstość występowania w populacji wynosi 23%. Nierównowaga mięśniowa wokół stawu kolanowego, zwłaszcza osłabienie mięśnia czworogłowego uda, który odpowiada za stabilizację rzepki, jest często powiązana z PFPS. Ćwiczenia wzmacniające można ogólnie podzielić na koncentryczne i ekscentryczne, chociaż stosowane są różne strategie rehabilitacji. Celem tego badania była ocena wpływu programów wzmacniających koncentrycznie i ekscentrycznie na poziom bólu i wydolność funkcjonalną u akademickich sprinterów z rozpoznanym PFPS.
Cel. Porównanie skuteczności zmian w wydolności funkcjonalnej i bólu po zastosowaniu ćwiczeń koncentrycznych i ekscentrycznych u sprinterów akademickich z PFPS.
Materiały i metody. Łącznie 24 uczestników zostało przydzielonych do dwóch grup metodą doboru wygodnego: grupa A (n = 12) i grupa B (n = 12). Grupa A realizowała ćwiczenia koncentryczne, a grupa B ćwiczenia ekscentryczne przez trzy tygodnie. Do badania użyto krzesła, stopera, wolnej powierzchni oraz taśmy mierniczej, aby zapewnić precyzję wykonywanych ćwiczeń i pomiarów. Do oceny efektów zastosowano Skalę Numeryczną Oceny Bólu (NPRS) oraz test Timed Up and Go (TUG) do oceny mobilności i równowagi funkcjonalnej.
Wyniki. Analiza statystyczna danych ilościowych wykazała brak istotnej różnicy między grupą A a grupą B (p < 0,0001). Obie grupy wykazały znaczną poprawę po interwencji zarówno w zakresie bólu, jak i wydolności funkcjonalnej; nie stwierdzono jednak istotnych różnic pomiędzy grupami. Zarówno programy wzmacniające koncentrycznie, jak i ekscentrycznie wydają się równie skuteczne w leczeniu PFPS u sprinterów akademickich.
Wnioski. Na podstawie wyników badania ćwiczenia koncentryczne z ultradźwiękami terapeutycznymi (grupa A) oraz ćwiczenia ekscentryczne z ultradźwiękami terapeutycznymi (grupa B) są podobnie skuteczne w łagodzeniu bólu i poprawie wydolności funkcjonalnej u sprinterów akademickich z zespołem bólu rzepkowo-udowego.
Słowa kluczowe
przedni ból kolana, ból rzepkowo-udowy, zespół bólu rzepkowo-udowego
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ wczesnej mobilizacji na powrót do sprawności funkcjonalnej u pacjentów na OIOM-ie z zespołem ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) po COVID-19

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Effect of early mobilization on functional recovery in ICU patients with post-COVID ARDS –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 402-406

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8B5C1

Streszczenie
Tło. Pandemia COVID-19 znacząco zwiększyła liczbę pacjentów wymagających przyjęcia na oddział intensywnej terapii (OIOM) z powodu ciężkich powikłań, takich jak zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Długotrwałe pobyty na OIOM-ie, często związane z unieruchomieniem, prowadzą do osłabienia mięśni, osłabienia nabytego na OIOM (ICU-AW) oraz obniżenia sprawności funkcjonalnej, co utrudnia rekonwalescencję. Wczesna mobilizacja na OIOM-ie została zaproponowana jako korzystna interwencja mająca na celu złagodzenie tych skutków, jednak jej wpływ na pacjentów z ARDS po COVID-19 pozostaje słabo zbadany.
Cel. Celem tego badania była ocena wpływu wczesnej mobilizacji na powrót do sprawności funkcjonalnej u pacjentów na OIOM-ie z ARDS po COVID-19.
Metody. Prospektywne, randomizowane kontrolowane badanie przeprowadzono w Saveetha Medical College and Hospital w Chennai w okresie od sierpnia 2021 do sierpnia 2024 roku. Dwustu pacjentów z ARDS po COVID-19 losowo przydzielono do grupy wczesnej mobilizacji lub grupy standardowej opieki. Grupa wczesnej mobilizacji otrzymywała strukturalne interwencje fizjoterapeutyczne w ciągu 48 godzin od przyjęcia na OIOM. Stan funkcjonalny oceniano za pomocą Skali Mobilności OIOM (IMS) oraz Skali Stanu Funkcjonalnego OIOM (FSS ICU) na początku, co tydzień i przy wypisie. Drugorzędne wyniki obejmowały długość pobytu na OIOM-ie, czas stosowania wentylacji mechanicznej oraz częstość występowania ICU-AW.
Wyniki. Pacjenci z grupy wczesnej mobilizacji wykazali znacznie wyższy poziom powrotu do sprawności funkcjonalnej, ze średnim wynikiem IMS wynoszącym 7,8 ± 1,2 w porównaniu do 4,3 ± 1,5 w grupie standardowej opieki (p < 0,001). Wynik FSS ICU był również znacząco wyższy w grupie wczesnej mobilizacji (90,6 ± 8,3) niż w grupie standardowej opieki (65,4 ± 10,7; p < 0,001). Dodatkowo, wczesna mobilizacja skróciła średnią długość pobytu na OIOM-ie (14,5 ± 3,2 vs. 19,8 ± 4,1 dnia, p < 0,001), czas stosowania wentylacji mechanicznej (10,1 ± 2,9 vs. 13,7 ± 3,6 dnia, p < 0,001) oraz zmniejszyła częstość występowania ICU-AW (20% vs. 45%, p = 0,002).
Wnioski. Wczesna mobilizacja znacząco poprawia powrót do sprawności funkcjonalnej, skraca czas pobytu na OIOM-ie i stosowania wentylacji mechanicznej oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia ICU-AW u pacjentów z ARDS po COVID-19. Wyniki te podkreślają znaczenie integracji wczesnej mobilizacji jako standardowej praktyki na OIOM-ach w celu poprawy wyników leczenia pacjentów.
Słowa kluczowe
wczesna mobilizacja, powrót do sprawności funkcjonalnej, ARDS po COVID-19, oddział intensywnej terapii (OIOM), COVID-19
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wczesna mobilizacja i jej wpływ na rekonwalescencję u pacjentów z ciężkim COVID-19 na OIOM-ie: randomizowane kontrolowane badanie

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Early mobilization and its impact on recovery in ICU patients with severe COVID-19: A randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 222-225

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8W1X6

Streszczenie
Wprowadzenie. Pandemia COVID-19 miała poważny wpływ na pacjentów w stanie krytycznym, często prowadząc do długotrwałej immobilizacji na oddziałach intensywnej terapii (OIOM), co może skutkować osłabieniem nabytym w OIOM (ICUAW) oraz opóźnioną rekonwalescencją. Wczesna mobilizacja wyłoniła się jako obiecująca interwencja, która może przeciwdziałać tym skutkom, przyspieszając powrót do zdrowia i zmniejszając liczbę powikłań. Celem tego badania jest ocena wpływu wczesnej mobilizacji na funkcje fizyczne, siłę mięśni i wyniki leczenia u pacjentów z ciężkim COVID-19 przebywających na OIOM-ie.
Metody. W randomizowanym kontrolowanym badaniu (RCT) wzięło udział 100 pacjentów OIOM z ciężkim przebiegiem COVID-19 (50 w grupie wczesnej mobilizacji, 50 w grupie kontrolnej). Wczesna mobilizacja rozpoczęła się w ciągu 48 do 72 godzin od przyjęcia na OIOM i przebiegała stopniowo przez cztery poziomy mobilności. Wyniki oceniano za pomocą testu fizycznej sprawności ICU (PFIT), sumy punktów Medical Research Council (MRC), częstości występowania delirium, długości pobytu na OIOM-ie i w szpitalu, liczby dni bez respiratora, śmiertelności oraz wskaźnika ponownych przyjęć. Analiza statystyczna została przeprowadzona metodą intention-to-treat, z odpowiednim testowaniem zmiennych ciągłych i kategorycznych.
Wyniki. Grupa wczesnej mobilizacji miała znacząco krótszy czas do pierwszej mobilizacji (2,3 dnia vs. 5,8 dnia, p < 0,001), wyższe wyniki PFIT przy wypisie z OIOM-u (25,4 vs. 18,2, p < 0,001) oraz lepsze wyniki MRC (48,6 vs. 35,4, p < 0,001) w porównaniu z grupą kontrolną. Częstość występowania delirium była znacząco niższa w grupie wczesnej mobilizacji (20% vs. 38%, p = 0,03). Pobyt na OIOM-ie i w szpitalu był krótszy w grupie wczesnej mobilizacji (10,4 vs. 14,2 dnia, p < 0,001; 18,5 vs. 24,1 dnia, p < 0,001). Grupa wczesnej mobilizacji miała więcej dni bez respiratora (20,3 vs. 14,7, p < 0,001). Śmiertelność i wskaźnik ponownych przyjęć były podobne w obu grupach.
Wnioski. Wczesna mobilizacja znacząco poprawia wyniki funkcjonalne, skraca czas pobytu na OIOM-ie i w szpitalu oraz zmniejsza częstość występowania delirium u pacjentów z ciężkim COVID-19. Wyniki te wspierają wprowadzenie wczesnej mobilizacji jako standardowej praktyki na OIOM-ach w celu poprawy wyników leczenia.
Słowa kluczowe
COVID-19, OIOM, wczesna mobilizacja, powrót do sprawności, osłabienie nabyte na OIOM
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim