Streszczenie

Niniejszy przegląd bada wpływ treningu oporowego na poziom interleukiny-6 (IL-6) w ślinie oraz białka C-reaktywnego (CRP). Biomarkery te są kluczowymi wskaźnikami stanu zapalnego i odpowiedzi immunologicznej. W badaniu zastosowano metodę systematycznego przeglądu literatury zgodnie z wytycznymi PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses). Do przeglądu literatury włączono 20 opublikowanych dotąd artykułów, pozyskanych z różnych baz danych: PubMed, Google Scholar, ERIC, EBSCO, Embase, Medline, Global Health oraz Scopus. Użyto słów kluczowych, w tym terminów MESH: „trening oporowy,” „śliniowa IL-6,” „śliniowe CRP” oraz „zapalenie.” Kryteria włączenia obejmowały badania, w których udział brali ludzie, które mierzyły poziomy IL-6 i CRP w ślinie oraz uwzględniały protokoły treningu oporowego. Badania skupiające się na innych formach ćwiczeń, stosujące inwazyjne metody pomiaru, oraz badania nielosowe lub quasi-eksperymentalne zostały wykluczone.

Populacja badana w tych artykułach obejmuje szeroką gamę pacjentów, w tym populację ogólną, dorosłych, osoby starsze, osoby z cukrzycą typu 2, pacjentów z COVID-19 (z cukrzycą i bez), pacjentów z przewlekłym stanem zapalnym i chorobami sercowo-naczyniowymi, osoby z nadwagą i otyłością oraz mężczyzn o zróżnicowanym poziomie sprawności fizycznej. Przegląd koncentruje się na pomiarach ślinowych, podkreślając nieinwazyjne metody monitorowania fizjologicznych efektów treningu oporowego. Wyniki przeglądu wskazują, że trening oporowy ma potencjał do modulowania stanu zapalnego, mierzonego za pomocą biomarkerów ślinowych. Złożoność relacji między treningiem oporowym a poziomami IL-6 i CRP w ślinie jest podkreślona przez zmienność wyników w badaniach. Obniżenia tych markerów, obserwowane w niektórych badaniach, mogą być przypisane przeciwzapalnym efektom regularnych ćwiczeń.

Ostateczne wnioski wynikające z dogłębnego przeglądu literatury wskazują, że trening oporowy ma potencjał wpływu na poziomy IL-6 i CRP w ślinie, odzwierciedlając zmiany w systemowych reakcjach zapalnych i immunologicznych. Wpływ ten różni się w zależności od protokołów treningowych i indywidualnych cech badanych. Trening oporowy i biomarkery mają praktyczne zastosowanie w fizjoterapii, na przykład w opracowywaniu spersonalizowanych programów leczenia, dostosowywaniu obciążenia treningowego, wyborze odpowiednich modalności ćwiczeń oraz monitorowaniu i informowaniu pacjentów o postępach. W przyszłych badaniach warto zgłębić mechanizmy leżące u podstaw zaobserwowanych efektów oraz zastosować nowoczesne technologie, takie jak zaawansowane techniki obrazowania i biomarkery, aby uzyskać głębszy wgląd w te procesy. Warto również zbadać wpływ łączenia treningu oporowego z innymi terapiami oraz roli spersonalizowanych programów leczenia w poprawie wyników u pacjentów.

Słowa kluczowe

trening oporowy, interleukina-6, białko C-reaktywne