Streszczenie

Wstęp. Skrócenie przyśrodkowej części ścięgna podkolanowego stanowi poważne częste powikłanie u dzieci cierpiących na spastyczne czterokończynowe porażenie mózgowe. Cel. Celem badania było zbadanie skuteczności synchronizacji czasu treningu biofeedbacku po uwolnieniu ścięgna u dzieci z porażeniem mózgowym spastycznym z porażeniem czterokończynowym. Projekt. prospektywne, randomizowane, kontrolowane badanie z pojedynczą ślepą próbą. Miejsce: szpitale w Gizie i Kairze, w których operowano dzieci. Metody. Trzydzieści spastycznych dzieci z czterokończynowym porażeniem mózgowym obu płci w wieku od 7 do 9 lat (średnia = 8,2 ± 0,86 lat) zostało losowo przydzielonych do dwóch równych grup (A i B). Grupa kontrolna (A) ćwiczyła z wykorzystaniem elektromiograficznego biofeedbacku codziennie przez dwa tygodnie po zdjęciu opatrunku gipsowego, dodatkowo godzinę dziennie zaplanowanego programu fizjoterapii, podczas gdy grupa badana B ćwiczyła za pomocą elektromiograficznego biofeedbacku podczas unieruchomienia okres i przez dwa tygodnie po zdjęciu opatrunku gipsowego wraz z takim samym programem fizykoterapii jak grupa A. Szczytowy moment obrotowy prostowników kolana i kąt wychylenia kolana mierzono natychmiast i dwa tygodnie po zdjęciu odlewu za pomocą systemu izokinetycznego MERAC i elektrogoniometru. Wyniki. Wyniki wykazały istotny wzrost (P < 0,05) szczytowego momentu obrotowego prostowników kolana oraz wzrost ruchu kolana w grupie (B) bezpośrednio i po dwóch tygodniach od zdjęcia gipsu w porównaniu z wynikami grupy (A). po tym samym okresie. Wniosek. Zastosowanie treningu elektromiograficznego biofeedback w dwutygodniowym okresie unieruchomienia spowodowało wzmocnienie mięśnia czworogłowego i utrzymanie uzyskanego zakresu wyprostu kolana po rozluźnieniu mięśnia półścięgnistego u spastycznych dzieci z porażeniem czterokończynowym z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Słowa kluczowe

porażenie mózgowe, spastyczne porażenie czterokończynowe, biofeedback, dynamometr