Jarosław Amarowicz

Ocena częstości występowania i stopnia nasilenia objawów nietrzymania moczu w grupie dorosłych kobiet aktywnych fizycznie

Maja Warzecha, Weronika Milka, Katarzyna Paluch, Anna Pępek, Jarosław Amarowicz

Maja Warzecha, Weronika Milka, Katarzyna Paluch, Anna Pępek, Jarosław Amarowicz – The frequency and severity of urinary incontinence symptoms in the group of adult physically active women – Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 6-16

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CH32F

Streszczenie

Cel pracy. Celem badania była ocena częstości występowania i nasilenia objawów nietrzymania moczu (NTM) u dorosłych kobiet podejmujących aktywność fizyczną.

Materiał i metodyka. Do badań włączono 171 kwestionariuszy ankiet kobiet powyżej 18 roku życia podejmujących regularną aktywność fizyczną. W celu diagnostyki NTM wykorzystano kwestionariusz International Consultation on Incontinence Questionnaire– Urinary Incontinence Short Form. Zebrane wyniki zostały opracowane przy użyciu programów Microsoft Excel oraz pakietu IBM SPSS Statistics 29. Za próg istotności uznano wartości p < 0.05.

Wyniki. W grupie badanej (n = 171, śr. 33 lata) u 42,1% kobiet stwierdzono gubienie moczu podczas aktywności fizycznych. Najwięcej kobiet deklarowało wyciek moczu w trakcie treningu siłowego z dodatkowym obciążeniem zewnętrznym (14.1%), treningu biegowego (11.0%) oraz ćwiczeń ogólnokondycyjnych w formie zajęć fitness (8.9%). W badaniach nie wykazano istotnej (p > 0.05) zależności pomiędzy występowaniem NTM, a podejmowaną formą aktywności fizycznej, a także specyfiką treningu. Grupa kobiet z NTM była średnio o 5 lat starsza od grupy zdrowej (p < 0.001). Jednocześnie stwierdzono, że kobiety, które rodziły w przeszłości istotnie częściej (p < 0.001) deklarowały epizody popuszczania moczu, niż grupa nieródek.

Wnioski. Częstość występowania NTM u kobiet aktywnych fizycznie wskazuje na konieczność edukacji sportowców w tym temacie, ze szczególnym uwzględnieniem najbardziej predysponujących dyscyplin.

Słowa kluczowe

nietrzymanie moczu, wysiłkowe nietrzymanie moczu, sportowcy, ICIQ-SF

Słowa kluczowe

ostroga piętowa, fala uderzeniowa, rehabilitacja

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете

Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Porównanie wczesnych i późnych wyników operacyjnych pacjentów po alloplastyce stawu biodrowego pod względem rodzaju dostępu operacyjnego i oceny poziomu sprawności

Paweł Zieliński, Rafał Trąbka, Jarosław Amarowicz, Mateusz Curyło,Paweł Kamiński, Magdalena Wilk-Frańczuk, Tomasz Maicki

Paweł Zieliński, Rafał Trąbka, Jarosław Amarowicz, Mateusz Curyło, Paweł Kamiński, Magdalena Wilk-Frańczuk, Tomasz Maicki

P. Zieliński, R. Trąbka, J. Amarowicz, M. Curyło, P. Kamiński, M. Wilk-Frańczuk, T. Maicki – Comparison of early and late surgical outcomes of patients after total hip arthroplasty in terms of the type of surgical approach and assessment of the level of fitness. Fizjoterapia Polska 2021; 21(4); 190-203

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20A16D

Streszczenie

Choroba zwyrodnieniowa to najczęściej spotykana forma patologii stawów człowieka. Szacuje się, że dotyka ona ok. 6% światowej populacji. Obok stawów dłoni oraz stawu kolanowego, staw biodrowy należy do najpowszechniejszych typów OA.

Badaniem objęto wybranych w sposób losowy 59 pacjentów (z grupy ponad 600 osób operowanych w podobnym okresie) Oddziału Ortopedii i Rehabilitacji Krakowskiego Centrum Rehabilitacji i Ortopedii w Krakowie, poddanych zabiegowi THA na skutek zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych, z wykorzystaniem protezy bezcementowej.

Celem pracy było porównanie wczesnych i późnych efektów zabiegów (poziom sprawności pacjenta oraz subiektywna ocena) z dostępu przednio-bocznego (wg Watson-Jonesa) oraz bocznego (McFarlanda i Osborne’a w modyfikacji Hardinga).

Uzyskane wyniki badań własnych potwierdzają lepsze rezultaty w zakresie skali siły odwodzenia (SO%), HHS, VAS, częstości objawu Trendelenburga oraz częściowo ruchomości (rotacja zewnętrzna) w odniesieniu do obserwacji krótkoterminowej (szczególnie po 6 i 12 tygodniach), lecz nie długoterminowej (po 24 tygodniach i 11–12 latach).

Stwierdzono, że osoby, u których zabieg był wykonywany z dojścia bocznego (wg Hardinga) szybciej dochodzą do sprawności niż osoby po operacji z dojścia przednio-bocznego (wg Watson-Jonesa).