Tag: Kumaresan A

Wpływ terapii neurokinetycznej na dysfunkcję mięśni głębokich tułowia u osób z bólem dolnego odcinka kręgosłupa

Theepan Kumar, Kumaresan A, Surya Vishnuram

Theepan Kumar, Kumaresan A, Surya Vishnuram – Effect of neurokinetic therapy on core muscle dysfunction among subjects with low back pain –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 169-172

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431YVHR

Streszczenie
Cel. Dysfunkcja mięśni głębokich tułowia jest powszechnie uznawana za czynnik przyczyniający się do występowania bólu dolnego odcinka kręgosłupa. Niniejsze badanie miało na celu ocenę wpływu terapii neurokinetycznej (NKT) na dysfunkcję tych mięśni u osób z bólem dolnego odcinka kręgosłupa.
Metody. Sześćdziesięciu sześciu uczestników w wieku 20–50 lat, z przewlekłym niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa, losowo przydzielono do dwóch grup (NKT i kontrolnej). Grupa NKT była leczona przez osiem tygodni. W tym czasie wykonywano manualne testy siły mięśniowej, identyfikowano nieprawidłowe wzorce ruchowe oraz prowadzono dwa razy w tygodniu sesje reedukacji nerwowo-mięśniowej.
Wyniki. Główny parametr – wytrzymałość mięśni głębokich tułowia – uległ istotnej poprawie w grupie NKT. Średni czas utrzymania pozycji deski wzrósł z 45,2 sekundy (SD 10,5) do 61,0 sekundy (SD 12,4) po interwencji, podczas gdy w grupie kontrolnej poprawa była mniejsza. Czas utrzymania pozycji bocznego podporu również wzrósł bardziej w grupie NKT (z 30,4 sekundy [SD 8,2] do 42,6 sekundy [SD 9,3]) niż w grupie kontrolnej. Test Wilcoxona potwierdził, że te zmiany były statystycznie istotne (p < 0,01).
Wnioski. Wyniki sugerują, że techniki interwencyjne, takie jak NKT, powinny być stosowane w praktyce klinicznej w leczeniu przewlekłego bólu dolnego odcinka kręgosłupa, zwłaszcza w przypadku współistniejącej dysfunkcji mięśni głębokich.
Słowa kluczowe
terapia neurokinetyczna, mięśnie głębokie tułowia, ból dolnego odcinka kręgosłupa, dysfunkcja mięśni
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność podejścia biopsychospołecznego w leczeniu podostrego bólu szyi u osób starszych

N.Sathiyaseelan, Shenbaga Sundaram Subramanian, Kumaresan A, Surya Vishnuram, K.C.Gayathri, Madhanraj Sekar, A.K.Keerthana

N.Sathiyaseelan et al. – Effectiveness of biopsychosocial approach for subacute neck pain among geriatrics –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 147-152

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8N3P5

Streszczenie
Tło. Populacja geriatryczna boryka się z powszechnymi problemami zdrowotnymi, takimi jak kruchość i ból szyi, co zwiększa ryzyko niekorzystnych wyników w codziennych czynnościach (ADL). Prowadzi to do wyższego poziomu niepełnosprawności, zwiększonego ryzyka wystąpienia bólów głowy, pogorszenia sprawności fizycznej oraz obniżenia jakości życia. Podejście biopsychospołeczne koncentruje się na aktywnościach, kładąc nacisk na poprawę funkcjonowania biologicznego, psychologicznego i społecznego w celu osiągnięcia założonych celów. Obejmuje to intensyfikację treningu fizycznego poprzez wykorzystanie środowiska, dokładną analizę zadań, udzielanie informacji zwrotnych oraz konsekwentne powtarzanie sesji treningowych. Cel. Celem badania jest określenie wpływu podejścia biopsychospołecznego na podostry ból szyi u osób starszych, ze szczególnym uwzględnieniem bólu, niepełnosprawności związanej z szyją oraz statusu zawodowego. Metody. 64 uczestników zostało losowo przydzielonych do dwóch grup. Grupa eksperymentalna otrzymała leczenie w oparciu o podejście biopsychospołeczne, które integrowało aspekty biologiczne, psychologiczne i społeczne, z naciskiem na trening aktywności powtarzany przez 8 tygodni. Grupa kontrolna poddana została zachowawczemu leczeniu 3 razy w tygodniu przez ten sam okres. Przed i po badaniu dokonano oceny za pomocą PCS, NDI i AQoL-8D. Wyniki. Test rang podpisanych Wilcoxona wykazał znaczącą poprawę w grupie eksperymentalnej w porównaniu do grupy kontrolnej oraz w wynikach testu rang Mann-Whitney’a (p < 0,001). Uczestnicy z grupy eksperymentalnej doświadczyli zmniejszenia bólu szyi, poprawy funkcji szyi oraz poprawy jakości życia. Wyniki sugerują, że podejście biopsychospołeczne skutecznie odnosi się do wieloaspektowej natury bólu. Wnioski. Badanie dostarcza przekonujących dowodów wspierających skuteczność podejścia biopsychospołecznego w redukcji bólu szyi oraz poprawie ogólnej jakości życia wśród populacji geriatrycznej.
Słowa kluczowe
podejście biopsychospołeczne, ból szyi, ból karku, najstarsze młodsze osoby
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność mobilizacji stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty u otyłych pacjentów w populacji geriatrycznej

N.Sathiyaseelan, Shenbaga Sundaram Subramanian, Kumaresan A, Surya Vishnuram, K.C.Gayathri, Madhanraj Sekar, A.K.Keerthana

 

N.Sathiyaseelan et al. – Effectiveness of joint mobilization on heel fat pad syndrome among obese patient in geriatric population –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 71-76

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8J6K2

Streszczenie
Cel. Celem badania było określenie wpływu mobilizacji stawów na zespół poduszki tłuszczowej pięty u otyłych osób starszych.
Metody. Randomizowane badanie kontrolowane przeprowadzono w Przychodni Fizjoterapii Saveetha, Instytut Nauk Medycznych i Technicznych Saveetha, Chennai, Tamilnadu, Indie. Zebrano 202 próbki od osób w wieku powyżej 60 lat, zgodnie z kryteriami włączenia i wykluczenia.
Interwencje. Grupa eksperymentalna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i mobilizacji stawów. Grupa kontrolna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i tradycyjnych ćwiczeń. Ocena stylu życia i równowagi została przeprowadzona za pomocą wskaźnika funkcji stopy (Foot Function Index) oraz skali równowagi Berga (Berg Balance Scale). Ból mierzono za pomocą numerycznej skali oceny bólu (Numeric Pain Rating Scale, NPRS).
Wyniki. Test Wilcoxona wykazał istotną różnicę (p < 0,001) w grupie eksperymentalnej między wynikami przed i po interwencji w skali NPRS, FFI i BBS. Podobnie, grupa kontrolna wykazała istotną różnicę (p < 0,001) między wynikami przed i po w skali NPRS, FFI i BBS. Porównanie wyników po interwencji pomiędzy grupą eksperymentalną a grupą kontrolną również wykazało istotną różnicę (p < 0,001), co wskazuje na znaczną poprawę w grupie eksperymentalnej. W rezultacie, mobilizacja stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty zmniejsza objawy tego zespołu, poprawia funkcję stopy, równowagę oraz redukuje ból.
Wnioski. Badanie dostarczyło dowodów, że ultradźwięki oraz mobilizacja stawów zastosowane w niniejszym badaniu istotnie redukują ból oraz poprawiają równowagę u pacjentów z niespecyficznym bólem pięty.
Słowa kluczowe
zespół poduszki tłuszczowej pięty, mobilizacja stawów, otyłość, geriatria
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim