myofascial pain syndrome

Porównanie techniki MET i SCS w leczeniu zespołu bólowego mięśnia czworobocznego górnego – podwójnie zaślepione randomizowane badanie kliniczne

Haytham Ibrahim Morsi, Bassem Galal Eldin El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim

Haytham Ibrahim Morsi, Bassem Galal Eldin El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim – Muscle energy technique versus strain counterstrain in treatment of upper trapezius myofascial pain syndrome: a double-blinded randomized controlled trial– Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 294-303

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1X350

Streszczenie

Cel. Zła postawa, długotrwałe siedzenie i siedzący tryb życia są powszechne wśród studentów, powodując zaburzenia równowagi mięśniowej, zwiększoną lordozę i boczne przesunięcie środka ciężkości. Warunki te wpływają na siłę mięśni i mogą prowadzić do zespołu skrzyżowania dolnego. Celem badania jest ocena skuteczności techniki energii mięśniowej (MET) i ćwiczeń wzmacniających u studentów z zespołem skrzyżowania dolnego.

Materiał i metody. Jest to badanie z podwójnie ślepą próbą, w którym uczestnicy zdiagnozowani z zespołem skrzyżowania dolnego zostali włączeni po uzyskaniu zgody. Podzielono ich na grupę MET (n = 20) i grupę konwencjonalną (n = 20). Ocena wyjściowa przodopochylenia miednicy została przeprowadzona przy użyciu oprogramowania Kinovea. Zarejestrowano wyniki testu „curl-up” i przysiadów dla oceny siły mięśni brzucha i pośladków.

Wyniki. Analizy statystyczne, oparte na średnich i odchyleniach standardowych, wykazały istotną poprawę w zakresie przodopochylenia miednicy, „curl-up” i przysiadów po interwencji w grupie MET w porównaniu do grupy konwencjonalnej (p < 0,0001 dla wszystkich). Wartości po interwencji wynosiły odpowiednio 10,30 ± 1,45, 42,05 ± 2,44 i 36,70 ± 3,23.

Wnioski. Wyniki potwierdzają, że uczestnicy z grupy MET poprawili przodopochylenie miednicy, siłę mięśni brzucha i pośladków bardziej niż uczestnicy grupy konwencjonalnej.

Słowa kluczowe

technika energizacji mięśniowej, zespół bólu mięśniowo-powięziowego, fizjoterapia, technika przeciwnaprężeniowa

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете

Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ suchego igłowania i progresywnego ucisku na nasilenie bólu i próg bólu uciskowego u pacjentów z zespołem bólu mięśniowo-powięziowego dolnej części pleców: randomizowane badanie kliniczne

Ghada Mohamed Rashad Koura, Saud Mashi Alrawaili, Amr Moustafa Yehia Mohammed, Sara Awad Gharama Alasmri, Raghad Mudawi Yahya Asiri, Ahmed Mohamed Fathi Elshiwi

Ghada Mohamed Rashad Koura, Saud Mashi Alrawaili, Amr Moustafa Yehia Mohammed, Sara Awad Gharama Alasmri, Raghad Mudawi Yahya Asiri, Ahmed Mohamed Fathi Elshiwi – Impact of acupuncture dry needle versus progressive pressure technique on pain severity and pressure pain threshold in patients with lower back myofascial pain syndrome: A randomized clinical trial. Fizjoterapia Polska 2022; 22(3); 44-50

Streszczenie

Informacje wprowadzające. Przewlekły ból dolnej części pleców przyczynia się do ogólnego obciążenia niepełnosprawnością i jest czynnikiem wpływającym na liczbę lat spędzonych z niepełnosprawnością; Zespół bólu mięśniowo-powięziowego (MPS) to stan zapalny, który może powodować przewlekły ból i sztywność. Powtarzające się ruchy i nieprawidłowe nawyki postawy przyczyniają się do postępu zespołu MPS poprzez powstawanie punktów spustowych (TrPs) na mięśniach.
Cel. Zbadanie wpływu suchego igłowania i progresywnego ucisku na nasilenie bólu i próg bólu uciskowego (PPT) u pacjentów z zespołem MPS w dolnej części pleców.
Metody. Randomizowane badanie kliniczne. Trzydziestu pacjentów cierpiących na MPS dolnej części pleców z wyczuwalnymi punktami spustowymi na mięśniu biodrowo-lędźwiowym, czworobocznym lędźwi, gruszkowatym i pośladkowym podzielono na dwie równe grupy. Grupa (A) była poddawana suchemu igłowaniu punktów spustowych, a następnie wykonywała ćwiczenia rozciągające przez 2 tygodnie (n=15), a grupa (B) była poddawana progresywnemu uciskowi tych samych punktów spustowych, a następnie wykonywała ćwiczenia rozciągające przez 2 tygodnie (n=15). Nasilenie bólu i PPT w punktach spustowych oceniano przed i po leczeniu.
Wyniki. Wystąpiła statystycznie istotna poprawa w zakresie nasilenia bólu i PPT w punktach spustowych czterech mięśni w obu grupach (p < 0,05), z wyjątkiem PPT na mięśniu biodrowo- lędźwiowym, który wykazał nieistotną różnicę w grupie (A) (p > 0,05). Porównanie obu grup przed i po leczeniu wykazało statystycznie nieistotne różnice we wszystkich pomiarach wyników (p > 0,05).
Wniosek. Zarówno suche igłowanie jak i progresywny ucisk były skuteczne w zmniejszaniu nasilenia bólu i zwiększaniu PPT u pacjentów z MPS w dolnej części pleców.

Słowa kluczowe:
suche igłowanie, progresywny ucisk, nasilenie bólu, próg bólu uciskowego, zespół bólu mięśniowo-powięziowego

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете

Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ laseroterapii i ultradźwięków na tkliwość palpacyjną tkanek miękkich oraz poprawę ruchomości w przewlekłym zespole bólowym kręgosłupa

Małgorzata Chochowska, Joanna Jutrzenka-Jesion, Dorota Hojan-Jezierska

M. Chochowska, J. Jutrzenka-Jesion, D. Hojan-Jezierska – Effects of selected work-related factors on the prevalence of musculoskeletal disorders. Fizjoterapia Polska 2020; 20(2); 42-51

Streszczenie

Cel. Ocena skuteczności laseroterapii (ang. low level laser therapy, LLLT) i ultradźwięków (ang. ultrasound, US) w leczeniu przewlekłego NLBP i ich wpływ na redukcję tkliwości palpacyjnej tkanek miękkich oraz poprawę ruchomości kręgosłupa.
Materiał i metodyka. Ocenie poddano 120 chorych (grupy: I, II, III, po 40 osób każda) z przewlekłym niespecyficznego zespołu bólowego kręgosłupa lędźwiowego (ang. nonspecific low back pain, NLBP). U wszystkich badanych przeprowadzono 10 sesji zabiegowych, zawierających: 1. indywidualnie dobraną kinezyterapię (10 sesji po 30 minut); 2. autoterapię (2 razy dziennie po 30 minut); 3. edukację pacjenta (10 sesji po 30 minut). Grupa I była kontrolna. W grupie II dodatkowo wykonano 10 razy LLLT, a w grupie III 10 razy US. Pacjentów przebadano dwukrotnie: w pierwszym dniu terapii oraz po trzech tygodniach leczenia. Do oceny wykorzystano: badanie zakresu ruchomości kręgosłupa lędźwiowego we wszystkich kierunkach ruchu oraz ocenę tkliwości palpacyjnej tkanek miękkich w 24 punktach kontrolnych (ang. control points, CP), które poddano LLLT (gr. II) lub US (gr. III) wg skali Andrzejewskiego i Kassolika (ang. Andrzejewski-Kassolik Scale, AKS).
Wyniki. We wszystkich badanych grupach uzyskano istotny statystycznie (p < 0,05; test Wilcoxona) spadek tkliwości palpacyjnej tkanek miękkich w AKS w 23 spośród 24 CP w stosunku do stanu przed terapią. W grupach II i III uzyskano istotną statystycznie (p < 0,05; test Wilcoxona) poprawę ruchomości kręgosłupa lędźwiowego w niemal wszystkich kierunkach ruchu (poza rotacją L i P) w stosunku do stanu przed terapią. Ponadto po zakończeniu leczenia uzyskano istotnie lepszą (p < 0,05; test U Manna–Whitneya) ruchomość kręgosłupa w stosunku do grupy kontrolnej: w grupie II w 5 z 8 badanych zakresów ruchu, a w grupie III w 3 z 8 badanych zakresów ruchu; a także pomiędzy grupami III i II w 2 z 8 badanych zakresów ruchu.
Wnioski. 1. Zastosowanie indywidualnie dobranej kinezyterapii oraz edukacji w zakresie przestrzegania zasad profilaktyki przyczynia się do poprawy stanu zdrowia chorych z przewlekłym NLBP. 2. Dodatkowe stosowanie LLLT oraz US wpływa na obniżenie poziomu tkliwości palpacyjnej tkanek miękkich, a także na poprawę zakresu ruchomości kręgosłupa u chorych z przewlekłym NLBP. 3. Nieco lepsze wyniki uzyskano po zastosowaniu US, jednakże nie można jednoznacznie wnioskować o przewadze US nad LLLT w tej grupie chorych.