Trening interwałowy o umiarkowanej intensywności (MIIT) i trening interwałowy o wysokiej intensywności (HIIT) a poziomy iryzyny w otyłości

Didib Riwayadi, Rachmah Laksmi Ambardini, Panggung Sutapa, Deni Hardianto, Syed Kamaruzaman Syed Ali, Manil Karakauki, Sherif Juniar Aryanto, Kukuh Wahyudin Pratama, Danarstuti Utami, Agus Kristianto

Didib Riwayadi et al. – Moderate Intensity Interval Training (MIIT) and High Intensity Interval Training (HIIT) exercise therapy against irisin levels in obesity –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 136-139

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8Q3S7

Streszczenie
Otyłość może powodować zaburzenia fizjologiczne. Zaburzenia te są związane z rolą iryzyny. Ćwiczenia o odpowiedniej intensywności, mierzalne i regularne, stanowią jedną ze strategii radzenia sobie z otyłością. Celem tego badania było (1) określenie wpływu poziomu iryzyny na ćwiczenia w modelach treningu interwałowego o umiarkowanej intensywności (MIIT) i treningu interwałowego o wysokiej intensywności (HIIT) u otyłych szczurów. Badanie to miało charakter laboratoryjnego eksperymentu prawdziwego z zastosowaniem układu z grupą kontrolną i pomiarem przed oraz po interwencji. Badanie zostało przeprowadzone w Laboratorium Bioscience Uniwersytetu Brawijaya w Malang. Próbkę badawczą stanowiło 27 otyłych samców szczurów Wistar, podzielonych na 9 szczurów z grupy MIIT, 9 szczurów z grupy HIIT oraz 9 szczurów kontrolnych. Interwencja treningowa była prowadzona przez 6 tygodni, z częstotliwością 4 razy w tygodniu. Intensywność MIIT wynosiła 60–80% wyjściowej zdolności, natomiast HIIT 90–100%. Poziomy iryzyny uzyskiwano z testów krwi przy użyciu metody ELISA. Analiza danych została przeprowadzona za pomocą testu Anova oraz analizy post hoc Tukeya przy poziomie istotności 0,01. Wyniki wykazały brak istotnych różnic w poziomach iryzyny (p = 0,507). Różnica poziomu iryzyny w grupie HIIT była niższa niż w grupie MIIT (p = 0,932) oraz w grupie kontrolnej (p = 0,491), a także nie stwierdzono różnic w poziomie iryzyny między grupą MIIT a grupą kontrolną (p = 0,708).
Słowa kluczowe
otyłość, MIIT, HIIT, iryzyna
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność mobilizacji stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty u otyłych pacjentów w populacji geriatrycznej

N.Sathiyaseelan, Shenbaga Sundaram Subramanian, Kumaresan A, Surya Vishnuram, K.C.Gayathri, Madhanraj Sekar, A.K.Keerthana

 

N.Sathiyaseelan et al. – Effectiveness of joint mobilization on heel fat pad syndrome among obese patient in geriatric population –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 71-76

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8J6K2

Streszczenie
Cel. Celem badania było określenie wpływu mobilizacji stawów na zespół poduszki tłuszczowej pięty u otyłych osób starszych.
Metody. Randomizowane badanie kontrolowane przeprowadzono w Przychodni Fizjoterapii Saveetha, Instytut Nauk Medycznych i Technicznych Saveetha, Chennai, Tamilnadu, Indie. Zebrano 202 próbki od osób w wieku powyżej 60 lat, zgodnie z kryteriami włączenia i wykluczenia.
Interwencje. Grupa eksperymentalna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i mobilizacji stawów. Grupa kontrolna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i tradycyjnych ćwiczeń. Ocena stylu życia i równowagi została przeprowadzona za pomocą wskaźnika funkcji stopy (Foot Function Index) oraz skali równowagi Berga (Berg Balance Scale). Ból mierzono za pomocą numerycznej skali oceny bólu (Numeric Pain Rating Scale, NPRS).
Wyniki. Test Wilcoxona wykazał istotną różnicę (p < 0,001) w grupie eksperymentalnej między wynikami przed i po interwencji w skali NPRS, FFI i BBS. Podobnie, grupa kontrolna wykazała istotną różnicę (p < 0,001) między wynikami przed i po w skali NPRS, FFI i BBS. Porównanie wyników po interwencji pomiędzy grupą eksperymentalną a grupą kontrolną również wykazało istotną różnicę (p < 0,001), co wskazuje na znaczną poprawę w grupie eksperymentalnej. W rezultacie, mobilizacja stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty zmniejsza objawy tego zespołu, poprawia funkcję stopy, równowagę oraz redukuje ból.
Wnioski. Badanie dostarczyło dowodów, że ultradźwięki oraz mobilizacja stawów zastosowane w niniejszym badaniu istotnie redukują ból oraz poprawiają równowagę u pacjentów z niespecyficznym bólem pięty.
Słowa kluczowe
zespół poduszki tłuszczowej pięty, mobilizacja stawów, otyłość, geriatria
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

HIIT vs trening ciągły w profilaktyce otyłości

Muhammad Nasihul Waffak, Ervin Arifianti, Ali Satia Graha

 

Muhammad Nasihul Waffak, Ervin Arifianti, Ali Satia Graha – HIIT vs continuous training in obesity prevention –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(3); 363-366

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020A8PL

Streszczenie:
Niniejsze badanie omawia rolę treningu wykorzystującego modele treningu interwałowego o wysokiej intensywności (HIIT) i treningu ciągłego oraz ich wpływ na zapobieganie przyrostowi masy ciała lub otyłości.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono na samcach szczurów Wistar w wieku od 2 do 3 miesięcy, w sumie 27 osobników podzielono na grupy: HIIT (n = 9), trening ciągły (n = 9) oraz kontrolną (n = 9). Protokół treningowy HIIT wykorzystuje intensywność 90‑100% całkowitej maksymalnej prędkości bazowej z interwałami 1:1 (2 minuty na: 2 minuty przerwy) przez 15 minut. Trening ciągły wykorzystuje intensywność 50‑70% prędkości bazowej przez 30 minut. Grupa kontrolna nie otrzymała żadnego leczenia. Procedura ćwiczeń obejmuje specjalny bieżnik dla szczurów Wistar, a ćwiczenia były przeprowadzane przez 6 tygodni. Masa ciała była mierzona za pomocą wagi typu WRT. Dane przedstawiono opisowo i przetestowano różnice w masie ciała przed i po za pomocą testu T dla prób połączonych oraz masę ciała między grupami za pomocą analizy ANOVA.
Wyniki. Grupa HIIT odnotowała wzrost masy ciała o 49%. W grupie treningu ciągłego różnica między masą ciała przed i po wzrosła o 50%. W grupie kontrolnej również zaobserwowano znaczącą różnicę między masą ciała przed i po, która wzrosła o 70%. Równocześnie, porównując końcową masę ciała między grupami z grupą kontrolną, stwierdzono istotną różnicę między grupą HIIT a kontrolną (P = 0.008) oraz między grupą treningu ciągłego a kontrolną (P = 0.016).
Wnioski. Modele treningowe HIIT i trening ciągły mogą być stosowane jako alternatywy w celu zapobiegania przyrostowi masy ciała. Oba modele ćwiczeń mają taki sam efekt w kontekście zapobiegania przyrostowi masy ciała.

Słowa kluczowe:
HIIT, trening ciągły, otyłość

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Terapia ćwiczeniami wobec poziomu płytek krwi w otyłości

Bimo Alexander, Andri Arif Kustiawan, Hadiono, Cakra Yudha Wiratama

 

Bimo Alexander, Andri Arif Kustiawan, Hadiono, Cakra Yudha Wiratama – Exercise therapy against platelet levels in obesity. Fizjoterapia Polska 2023; 23(4); 192-194

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20ASbL

Streszczenie
Cel tego badania polegał na określeniu wpływu treningu o umiarkowanej intensywności (MIT) oraz treningu interwałowego o wysokiej intensywności (HIIT) na liczbę płytek krwi stosowanych jako opcja leczenia otyłości.
Materiały i metody. Badanie to jest prawdziwym eksperymentalnym badaniem laboratoryjnym z grupą kontrolną, w którym testy przeprowadzono tylko po zakończeniu eksperymentu. Badanie objęło 21 otyłych samców szczurów Wistar, podzielonych na trzy grupy: 7 w grupie HIIT, 7 w grupie MIT i 7 w grupie kontrolnej. Interwencja ćwiczeniowa składała się z treningu HIIT (90-100% bazowej zdolności), treningu MIT (60-80% bazowej zdolności) oraz grupy kontrolnej bez treningu przez sześć tygodni. Do ćwiczeń używano specjalistycznego bieżni dla myszy. Pomiar płytek krwi przeprowadzono za pomocą testu ELISA. Testy hematologiczne służyły do określania liczby płytek krwi. Analizę danych przeprowadzono za pomocą testu Anova.
Wyniki. Stwierdzono istotną różnicę w liczbie płytek krwi między grupami kontrolnymi, MIT i HIIT (p = 0.015). Średnia liczba płytek krwi w grupach MIT i HIIT była wyższa niż w grupie kontrolnej. Między grupą HIIT a kontrolną nie stwierdzono istotnej różnicy (p = 0.816), ale między MIT a grupą kontrolną była istotna różnica (p = 0.017). Podobnie nie było istotnej różnicy między HIIT a MIT (p = 0.058).
Wnioski. Ćwiczenia z HIIT i MIT przez 6 tygodni mogą być używane jako alternatywa w walce z otyłością, ponieważ mogą one redukować wagę i wiążą się ze wzrostem liczby płytek krwi.
Słowa kluczowe
MIT, HIIT, płytki krwi, otyłość
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim