Tag: Prathap Suganthirababu

Wpływ strukturalizowanego programu ćwiczeń poporodowych na poziom kortyzolu w ślinie u kobiet po cięciu cesarskim

Dasarapu Indrani, Shenbaga Sundaram Subramanian, Prathap Suganthirababu, Dubba NagaRaju, Surya Vishnuram, Jagatheesan Alagesan, Purna Chandra Shekhar, Rahul Shaik, K.Himabindu, Kiran Velukuri

Dasarapu Indrani, Shenbaga Sundaram Subramanian, Prathap Suganthirababu, Dubba NagaRaju, Surya Vishnuram, Jagatheesan Alagesan et al. – The impact of structured postnatal exercise program on salivary cortisol levels in postpartum women following caesarean section –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 423-427

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19P4A8

Streszczenie
Wprowadzenie. Podwyższony poziom kortyzolu sprzyja stresowi u matek i opóźnia powrót do zdrowia w okresie połogu, zwłaszcza po cięciu cesarskim dolnego odcinka (LSCS), które wiąże się z unikalnymi wyzwaniami fizjologicznymi i psychicznymi.
Cel. Ocena wpływu 12-tygodniowego, strukturalizowanego programu ćwiczeń poporodowych na poziom kortyzolu w ślinie u kobiet po LSCS.
Metody. Sześćdziesiąt kobiet w okresie połogu po cięciu cesarskim losowo przydzielono do grupy eksperymentalnej (n = 30) lub kontrolnej (n = 30). Grupa eksperymentalna realizowała program ćwiczeń poporodowych pod opieką fizjoterapeuty, obejmujący progresję od ćwiczeń oddechowych i mobilizacyjnych do treningu stabilizacji centralnej. Poziom kortyzolu w ślinie mierzono przed i po interwencji. Dodatkowo oceniano siłę mięśni głębokich, poziom zmęczenia i stan psychiczny.
Wyniki. Po interwencji poziom kortyzolu w ślinie był istotnie niższy w grupie eksperymentalnej w porównaniu z grupą kontrolną (różnica średnia: 5,2607 nmol/L; 95% CI: 3,9917–6,5296; p < 0,0001), a grupa eksperymentalna wykazała także poprawę w zakresie wyników drugorzędowych.
Wnioski. Strukturalizowany program ćwiczeń poporodowych skutecznie obniża poziom kortyzolu w ślinie i przyspiesza powrót do zdrowia po LSCS. Wyniki te wspierają włączenie ćwiczeń prowadzonych przez fizjoterapeutę do rutynowej opieki poporodowej w celu redukcji stresu i poprawy zdrowia matek.
Słowa kluczowe
poziom kortyzolu, połóg, cięcie cesarskie, ćwiczenia poporodowe, stres
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ indywidualizowanego programu ćwiczeń na skład ciała, profil lipidowy, zdrowie psychiczne i torbiele jajników u młodej kobiety z zespołem policystycznych jajników – studium przypadku

Jeslin G N, Vasugi Suresh, Muthukumaran Jothilingam, Prathap Suganthirababu, Jeevarathinam Thirumalai, Sundareswaran R, Karthick K, Sanjana Venkataraman

Jeslin G N, Vasugi Suresh, Muthukumaran Jothilingam, Prathap Suganthirababu, Jeevarathinam Thirumalai et al. – Effects of individualized exercise on body composition, lipid profile, mental health, and ovarian cysts in a young woman with polycystic ovarian syndrome – case study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 339-341

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D197ZP4

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest zaburzeniem endokrynologicznym występującym u kobiet w wieku rozrodczym, charakteryzującym się hiperandrogenizmem, otyłością, dyslipidemią, nieregularnymi cyklami miesiączkowymi oraz zmianami morfologii jajników. Z tego powodu istotne jest zbadanie, czy indywidualizowany program ćwiczeń wpływa na skład ciała, profil lipidowy, zdrowie psychiczne i torbiele jajników.
Metody. Osiemnastoletnia kobieta z rozpoznaniem klasycznego PCOS typu 1 uczestniczyła w 9-tygodniowym (1 tydzień adaptacji i 8 tygodni interwencji) indywidualizowanym programie ćwiczeń obejmującym trening oporowy (3 razy w tygodniu) oraz ćwiczenia aerobowe (3 razy w tygodniu). Mierzone wskaźniki obejmowały BMI, stosunek obwodu talii do bioder, procentową zawartość tkanki tłuszczowej, profil lipidowy, Szpitalną Skalę Lęku i Depresji oraz rozmiar jajników przed i po interwencji.
Wyniki. Zaobserwowano wyraźną poprawę we wszystkich badanych parametrach: BMI zmniejszyło się z 28,1 kg/m² do 24,6 kg/m²; stosunek talii do bioder spadł z 0,88 do 0,81; procent tkanki tłuszczowej zmniejszył się z 34,1% do 29,1%; całkowity cholesterol obniżył się ze 174 mg/dl do 152 mg/dl; trójglicerydy spadły ze 167 mg/dl do 154 mg/dl; LDL obniżyło się z 91 mg/dl do 82 mg/dl; HDL spadło z 67 mg/dl do 59 mg/dl. Wyniki w skali lęku i depresji również uległy poprawie. Rozmiar lewego jajnika zmniejszył się z 2,75 × 1,58 cm do 2,1 × 1,2 cm, a prawego z 3,55 × 2,33 cm do 2,9 × 1,9 cm.
Wnioski. Wyniki wskazują, że indywidualizowany program ćwiczeń może skutecznie poprawiać skład ciała, profil lipidowy, zdrowie psychiczne oraz morfologię jajników u młodych kobiet z PCOS. Jednak w celu potwierdzenia tych obserwacji konieczne są dalsze badania na większej populacji.
Słowa kluczowe
zespół policystycznych jajników, ćwiczenia aerobowe, trening oporowy, skład ciała, dyslipidemia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność stymulacji nerwu piszczelowego tylnego i nerwu sromowego w leczeniu nietrzymania moczu u pacjentów z neuropatią cukrzycową

Rithika shree. J, Dhanusia. S, Prathap Suganthirababu, Yamini Umasankar, Vignesh Srinivasan, Priyadharshini. K, Vanitha. J

Rithika shree. J et al. – Effectiveness of posterior tibial and pudendal nerve stimulation on urinary incontinence in diabetic neuropathy patients –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 188-192

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19VX15

Streszczenie
Wprowadzenie. Neuropatia cukrzycowa, będąca częstym powikłaniem cukrzycy, prowadzi do nietrzymania moczu, co stanowi dodatkowe obciążenie dla opiekunów i negatywnie wpływa na jakość życia pacjentów. Oprócz typowych zaburzeń czucia i ruchu, osoby z neuropatią cukrzycową zmagają się także z problemami pozaruchowymi, z których jednym z głównych jest nietrzymanie moczu. Celem niniejszego badania była ocena skuteczności stymulacji nerwu piszczelowego tylnego oraz stymulacji nerwu sromowego w leczeniu tego problemu u tej grupy pacjentów.
Metody. W badaniu eksperymentalnym podzielono 40 osób z neuropatią cukrzycową i nietrzymaniem moczu na dwie grupy. Dwudziestu uczestników w grupie A otrzymywało stymulację nerwu piszczelowego tylnego, natomiast dwudziestu w grupie B – stymulację nerwu sromowego. Oba rodzaje terapii prowadzono przez osiem tygodni, cztery razy w tygodniu po 30 minut na sesję. Do oceny skuteczności zastosowano kwestionariusz ICIQ-UI oraz test ważenia wkładek.
Wyniki. W obu grupach stymulacja nerwu piszczelowego tylnego i nerwu sromowego była prowadzona za pomocą przezskórnego elektrycznego stymulatora nerwów. Stymulacja nerwu piszczelowego tylnego przyniosła znacząco lepsze efekty niż stymulacja nerwu sromowego (p < 0,001), co potwierdzają wyniki kwestionariusza ICIQ-UI oraz testu ważenia wkładek.
Wnioski. U pacjentów z neuropatią cukrzycową stymulacja nerwu piszczelowego tylnego okazała się skuteczniejsza niż stymulacja nerwu sromowego w minimalizowaniu wycieków moczu.
Słowa kluczowe
test ważenia wkładek, kontrola pęcherza, nieaktywność mięśnia wypieracza, tens, nerwy krzyżowe, iciq-ui
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność wielomodalnych technik fizjoterapeutycznych w poprawie chodu, równowagi i koordynacji u pacjentów z zespołem Wallenberga. Opis serii przypadków.

Vanitha Jayaraj, Priyanka Jeyaraj, Varshini Muniyandi, Deepash S, Vigneshwar V, Shruthi Manoharan, Priyadharshini K, Dhanusia S, Vignesh Srinivasan, Prathap Suganthirababu

 

Vanitha Jayaraj et al. – Effectiveness of multimodal physiotherapy techniques for improving gait, balance, and coordination in patients with Wallenberg syndrome. A case series –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 139-143

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D194HD5

Streszczenie
Cel. Celem badania była ocena wpływu wielomodalnej fizjoterapii, obejmującej trening koordynacji oparty na grach, trening z zaburzeniami równowagi, trening z podwójnym zadaniem oraz reedukację równowagi, na chód, równowagę i koordynację u osób z zespołem Wallenberga. Dodatkowo analizowano poprawę mobilności funkcjonalnej i redukcję ryzyka upadków.
Metody. Do badania włączono pacjentów z rozpoznanym zespołem Wallenberga, którzy realizowali program wielomodalnej fizjoterapii. Wyniki oceniano przy użyciu skali Berg Balance Scale (BBS), skali koordynacji kompleksowej (CCS) oraz oceny funkcjonalnego chodu (FGA).
Wyniki. Wśród 4 pacjentów z zespołem Wallenberga poddanych terapii 71,4% stanowili mężczyźni, a 28,5% kobiety. Średni wiek uczestników wynosił 45,75 roku. Tabela 1 prezentuje charakterystykę poszczególnych przypadków. Tabela 2 przedstawia porównanie wyników przed i po leczeniu na podstawie testu rang Wilcoxona. Na wykresie 1 analizowano wyniki po interwencji dla wszystkich trzech parametrów i zaobserwowano trend poprawy. Zmiany były klinicznie istotne, choć nie osiągnęły progu istotności statystycznej. Analiza indywidualnych przypadków wskazuje, że określone metody fizjoterapeutyczne przyczyniały się do poprawy wyników klinicznych.
Wnioski. Badanie dostarcza dowodów na skuteczność wielomodalnej fizjoterapii w poprawie zaburzeń chodu, równowagi i koordynacji u pacjentów z zespołem Wallenberga, mogąc stanowić wskazówkę dla przyszłych programów rehabilitacyjnych.
Słowa kluczowe
zaburzenia chodu, zespół boczny opuszki, koordynacja ruchowa, równowaga posturalna, rehabilitacja poudarowa
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Związek zespołu cieśni nadgarstka ze stresem i snem wśród pracowników branży IT

Vanitha Jayaraj, M. Ahamed Ajeem, Priyanka Jeyaraj, Varshini Muniyandi, Daniel A, Prathap Suganthirababu

 

Vanitha Jayaraj, M. Ahamed Ajeem, Priyanka Jeyaraj, Varshini Muniyandi, Daniel A, Prathap Suganthirababu – Relationship between carpal tunnel syndrome with stress and sleep among IT professionals –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 33-36

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19RSPU

Streszczenie
Cel. Celem badania było określenie związku między stresem, zaburzeniami snu a zespołem cieśni nadgarstka (CTS) u pracowników branży IT oraz ocena, czy stres i niska jakość snu nasilają objawy CTS.
Metody. Przekrojowe badanie obserwacyjne przeprowadzono wśród 26 pracowników IT (w wieku 25–50 lat) z klinicznie rozpoznanym CTS, potwierdzonym za pomocą badań elektrofizjologicznych (NCS) i testów specjalnych. Uczestnicy zostali ocenieni za pomocą trzech wystandaryzowanych narzędzi: Boston Carpal Tunnel Questionnaire (BCTQ) do oceny nasilenia objawów i ograniczeń funkcjonalnych, Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) do oceny jakości snu oraz Perceived Stress Scale (PSS) do pomiaru poziomu stresu. Do analizy zależności między nasileniem CTS, stresem i jakością snu wykorzystano współczynnik korelacji Pearsona, a istotność statystyczną oceniono na podstawie wartości p. Przeprowadzono również analizę regresji wieloczynnikowej w celu oceny łącznego wpływu różnych czynników.
Wyniki. Wykazano istotne statystycznie korelacje między objawami CTS, poziomem stresu i zaburzeniami snu (p < 0,05). Uczestnicy z wyższymi wynikami w BCTQ zgłaszali wyższy poziom stresu, co sugeruje, że stres nasila percepcję bólu. Zaobserwowano także powszechnie niską jakość snu, ocenioną na podstawie wysokich wyników PSQI – trudności w zasypianiu i sen nieprzywracający energii były powiązane z większym nasileniem objawów. Stres i zaburzenia snu były ze sobą powiązane, tworząc cykl pogarszający objawy CTS.
Wnioski. Stres i zaburzenia snu mają istotny wpływ na nasilenie CTS u pracowników IT. Zajęcie się tymi czynnikami poprzez zarządzanie stresem, modyfikacje ergonomiczne i edukację w zakresie higieny snu jest kluczowe dla poprawy jakości życia i wyników leczenia. Włączenie fizjoterapii i inicjatyw prozdrowotnych w miejscu pracy może przyczynić się do zmniejszenia nasilenia CTS i współwystępujących dolegliwości. Zarządzanie stresem i poprawa jakości snu powinny być traktowane priorytetowo, obok tradycyjnego leczenia CTS, jako element kompleksowej opieki.
Słowa kluczowe
zespół cieśni nadgarstka, pracownicy IT, stres, sen, jakość życia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność terapii wirtualnej rzeczywistości (VR) na równowagę i mobilność u pacjentów starszych: randomizowane badanie kontrolowane

Madhanraj Sekar, Prathap Suganthirababu, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Vinodhkumar Ramalingam, Anitha Arul, Andrew Anbarason

Madhanraj Sekar et al. – The effectiveness of virtual reality (VR) therapy on balance and mobility in elderly patients: a randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 191-194

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020C8UWP

Streszczenie Wprowadzenie. Zaburzenia równowagi i ograniczenia mobilności są powszechnymi wyzwaniami wśród osób starszych, często przyczyniając się do zwiększonego ryzyka upadków i obniżenia jakości życia. Tradycyjne interwencje fizjoterapeutyczne skutecznie rozwiązywały te problemy, ale nowe podejścia, takie jak terapia wirtualnej rzeczywistości (VR), pojawiły się jako potencjalne ulepszenia protokołów rehabilitacyjnych. Dzięki swoim immersyjnym środowiskom, terapia VR może angażować i wyzywać pacjentów, potencjalnie prowadząc do lepszych wyników. Cel. Zbadanie, czy terapia VR poprawia wyniki równowagi i mobilności u pacjentów starszych w porównaniu z tradycyjnym protokołem fizjoterapeutycznym. Metody. Do badania z randomizacją kontrolowaną z dwoma równoległymi grupami rekrutowano 60 starszych osób w wieku 65 lat i starszych, skierowanych na ambulatoryjną fizjoterapię z powodu problemów z równowagą i mobilnością. Osoby te zostały losowo przydzielone do grupy interwencyjnej, leczonej za pomocą sesji terapii VR, podczas gdy grupa kontrolna otrzymywała tradycyjne sesje fizjoterapeutyczne skoncentrowane na ćwiczeniach równowagi i mobilności. Czas trwania leczenia wynosił dwa razy w tygodniu przez ponad 8 tygodni. Oceny wyjściowe przeprowadzono przed interwencją, a oceny kontrolne natychmiast po 8-tygodniowym okresie interwencji. Wskaźniki: Główny pomiar: Równowaga była oceniana za pomocą Skali Równowagi Berga (BBS) jako główny wynik, podczas gdy mobilność oceniano za pomocą testu Timed Up and Go (TUG), a jakość życia za pomocą Kwestionariusza EQ-5D jako wynik wtórny. Wyniki. Grupa terapii VR wykazała znacznie większą poprawę równowagi (wzrost wyniku BBS o 12,4 punktu) niż grupa kontrolna (wzrost wyniku BBS o 7,6 punktu). W kwestii mobilności, grupa VR zmniejszyła czas TUG o 3,8 sekundy, w porównaniu do 2,8 sekundy w grupie kontrolnej, co wskazuje na szybsze czasy ukończenia i poprawę mobilności funkcjonalnej. Grupa VR zgłosiła także znacznie większy wzrost jakości życia (poprawa EQ-5D o 0,17) w porównaniu z grupą kontrolną (poprawa o 0,12), co sugeruje, że terapia immersyjna pozytywnie wpłynęła na ogólne samopoczucie. Wnioski. Przewidywano, że grupa terapii VR wykaże znacznie większe poprawy w zakresie równowagi, mobilności i jakości życia niż grupa tradycyjnej fizjoterapii.
Słowa kluczowe nauka rozszerzona, wirtualna rzeczywistość, technologia oprogramowania, równowaga, ryzyko upadku
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim