Tag: SPADI

Związek pomiędzy niepełnosprawnością funkcjonalną a zakresem ruchu w stawie ramiennym u pacjentów z pierwotnym zesztywnieniem barku

Shaimaa Ramadan Eldeab, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim, Mohammed Ali Sarhan

Shaimaa Ramadan Eldeab, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim, Mohammed Ali Sarhan – Correlation between functional disability and shoulder ROM in patients with primary frozen shoulder –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 198-204

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431542L

Streszczenie
Wprowadzenie. Indeks bólu i niepełnosprawności barku (SPADI) jest powszechnie stosowanym kwestionariuszem samoopisowym w ocenie zesztywnienia barku. Jednak korelacja między SPADI a obiektywnym zakresem ruchu (ROM), szczególnie w fazie „zamrożenia”, nie jest w pełni poznana. Wyjaśnienie tych zależności może poprawić ocenę kliniczną i planowanie rehabilitacji.
Metody. W przekrojowym badaniu oceniano pacjentów z zesztywnieniem barku w fazie „zamrożenia”. Analizie poddano bierny zakres ruchu (zgięcie, wyprost, odwodzenie, rotacja zewnętrzna [ER] przy 0° i 45°, rotacja wewnętrzna [IR] przy 45°) oraz całkowity wynik SPADI i jego podskale: ból i funkcję. Współczynniki korelacji Pearsona określały siłę i istotność zależności pomiędzy wynikami SPADI a ROM.
Wyniki. Stwierdzono istotne umiarkowane do silnych korelacji ujemnych między wyższymi wynikami całkowitymi SPADI a ograniczonym ROM: ER przy 0° (r = −0,458, p = 0,002), IR przy 45° (r = −0,507, p < 0,001), zgięcie (r = −0,567, p < 0,001), odwodzenie (r = −0,380, p = 0,010) i wyprost (r = −0,298, p = 0,047). Podskala funkcji SPADI wykazała podobnie silne korelacje we wszystkich kierunkach ROM, szczególnie w ER przy 45° (r = −0,572, p < 0,001). Podskala bólu SPADI miała słabsze korelacje, istotne jedynie z IR przy 45° (r = −0,308, p = 0,040) i zgięciem (r = −0,459, p = 0,001). ER przy 45° silnie korelowała z ER przy 0° (r = 0,852, p < 0,001), co wskazuje na jej szersze znaczenie kliniczne.
Wnioski. Uzyskane korelacje ogólnie potwierdzają trafność konstruktu SPADI jako miary funkcjonalnej wrażliwej na ograniczenia ruchowe u pacjentów z zesztywnieniem barku.
Słowa kluczowe
zesztywnienie barku, SPADI, zakres ruchu barku
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera w poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z zespołem zamrożonego barku (capsulitis adhaesiva stawu ramiennego)

Sundar Rajan M S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Delphin Kavya D, Dinesh S, Koteeswari Arumugam

 

Sundar Rajan M S et al. – Effectiveness of Mulligan “MWM” versus Spencer technique on functional ability in subjects with adhesive capsulitis of the shoulder joint –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 54-59

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19F64U

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół zamrożonego barku, znany również jako capsulitis adhaesiva, charakteryzuje się bólem i postępującą utratą czynnego oraz biernego zakresu ruchu w stawie ramiennym, spowodowaną przykurczem torebki stawowej i włóknieniem. Technika Spencera koncentruje się na mobilizacji stawu ramiennego i stawu łopatkowo-żebrowego. Technika Mulligana łączy aktywny ruch z bierną mobilizacją towarzyszącą w celu uzyskania bezbolesnego zakresu ruchu poprzez przywrócenie ograniczonego ślizgu towarzyszącego.
Cel. Ocena skuteczności techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera u pacjentów z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego przy użyciu pomiarów zakresu ruchu (ROM) oraz wskaźnika bólu i niesprawności barku (SPADI).
Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 40 osób spełniających kryteria włączenia i wykluczenia. Przed rozpoczęciem badania dokładnie wyjaśniono procedurę i uzyskano świadomą zgodę. Wartości przed i po interwencji oceniano przy użyciu pomiaru ROM i skali SPADI. Uczestników podzielono na dwie grupy: technika Mulligana „MWM” z ćwiczeniami (n = 20) oraz technika Spencera z ćwiczeniami (n = 20). Obie grupy wykonywały krążenia ramion, wahadłowe rozciąganie, rozciąganie z ręcznikiem, ćwiczenia z kijem, wspinaczkę po ścianie oraz rozciąganie górnej części ciała trzy razy w tygodniu przez sześć tygodni (2 serie po 10 powtórzeń z 10-sekundowym przytrzymaniem).
Wyniki. Dane poddano analizie statystycznej z użyciem testu t dla prób niezależnych. Grupa stosująca technikę Mulligana „MWM” wykazała istotnie większą poprawę (p < 0,01) w zakresie redukcji bólu i poprawy sprawności funkcjonalnej w porównaniu z techniką Spencera, co potwierdzają wyniki ROM i SPADI.
Wnioski. Technika Mulligana „MWM” w połączeniu z ćwiczeniami jest skuteczniejsza niż technika Spencera w zmniejszaniu bólu i poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego.

Słowa kluczowe
capsulitis adhaesiva, zakres ruchu, spadi, technika mulligana „mwm”, technika spencera

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Zmiany w zakresie wskaźnika siły stożka rotatorów, bólu barku i niepełnosprawności po zastosowaniu mobilizacji szyjno-piersiowej u pacjentów z zespołem bolesnego barku

Ahmed M Elmelhat, Salwa F Abdelmagid, Ebtessam F Gomaa, Ahmed M Gad

Ahmed M Elmelhat, Salwa F Abdelmagid, Ebtessam F Gomaa, Ahmed M Gad – Changes in Rotator Cuff Strength Ratio, Shoulder Pain and Disability after Cervicothoracic Mobilization in Subjects with shoulder impingement syndrome. Fizjoterapia Polska 2020; 20(1); 36-42

Streszczenie
Informacje ogólne. Zespół bolesnego barku (SIS – shoulder impingement syndrome) jest najczęstszą przyczyną bólu barku. W ostatnim czasie zwrócono uwagę na zastosowanie manualnej terapii kręgosłupa w leczeniu bólu barku. Metody. Niniejsze badanie jest randomizowanym badaniem kontrolowanym. Ogółem w badaniu uczestniczyło 35 pacjentów z zespołem bolesnego barku (klasyfikacja Neera stopnień I i II) w średnim wieku (32 ± 6,47). Pacjentów podzielono losowo na 2 równe grupy. Grupa kontrolna była poddawana leczeniu prowadzonemu w oparciu o badania naukowe dotyczące zespołu bolesnego barku (rozciąganie tylnej torebki, ćwiczenia stożka rotatorów i trening dźwigaczy), podczas gdy w przypadku grupy eksperymentalnej zastosowano rytmiczną oscylacyjną centralną tylno-przednią i poprzeczną mobilizację wg metody Maitlanda dla kręgosłupa szyjno-piersiowego (kręg C7-T4) wraz z tym samym programem fizjoterapii zastosowanym w grupie kontrolnej przez 4 tygodnie. Wszyscy pacjenci w obu grupach zostali poddani ocenie przed i po zastosowanym leczeniu, w ramach której zmierzono izometryczny stosunek wytrzymałości rotatora przy użyciu urządzenia Hand Held Dynamometer (HHD). Poziom bólu oraz niepełnosprawność barku zmierzono przy użyciu Shoulder Pain and Disability Index (SPADI – Wskaźnik bólu barku i niepełnosprawności). Wyniki. Analiza statystyczna z wykorzystaniem projektu leczenia przed i po wykazała, że pod kątem izometrycznego stosunku wytrzymałości rotatora nie ma znaczącej różnicy między grupami. Stwierdzono jednak istotną różnicę w poziomie bólu i wskaźniku niepełnosprawności barku między grupami. Wnioski. Mobilizacja szyjno-piersiowa może być skuteczna w ramach leczenia bólu i niepełnosprawności związanej z zespołem bolesnego barku; jednakże, poprawa związana z mobilizacją może wynikać również ze zmian w zakresie siły mięśni barku.

Słowa kluczowe:
terapia manualna, ból barku, szyjno-piersiowy, SPADI

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim