Tag: Surya Vishnuram

Wpływ wczesnej mobilizacji na powrót do sprawności funkcjonalnej u pacjentów na OIOM-ie z zespołem ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) po COVID-19

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Effect of early mobilization on functional recovery in ICU patients with post-COVID ARDS –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 402-406

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8B5C1

Streszczenie
Tło. Pandemia COVID-19 znacząco zwiększyła liczbę pacjentów wymagających przyjęcia na oddział intensywnej terapii (OIOM) z powodu ciężkich powikłań, takich jak zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). Długotrwałe pobyty na OIOM-ie, często związane z unieruchomieniem, prowadzą do osłabienia mięśni, osłabienia nabytego na OIOM (ICU-AW) oraz obniżenia sprawności funkcjonalnej, co utrudnia rekonwalescencję. Wczesna mobilizacja na OIOM-ie została zaproponowana jako korzystna interwencja mająca na celu złagodzenie tych skutków, jednak jej wpływ na pacjentów z ARDS po COVID-19 pozostaje słabo zbadany.
Cel. Celem tego badania była ocena wpływu wczesnej mobilizacji na powrót do sprawności funkcjonalnej u pacjentów na OIOM-ie z ARDS po COVID-19.
Metody. Prospektywne, randomizowane kontrolowane badanie przeprowadzono w Saveetha Medical College and Hospital w Chennai w okresie od sierpnia 2021 do sierpnia 2024 roku. Dwustu pacjentów z ARDS po COVID-19 losowo przydzielono do grupy wczesnej mobilizacji lub grupy standardowej opieki. Grupa wczesnej mobilizacji otrzymywała strukturalne interwencje fizjoterapeutyczne w ciągu 48 godzin od przyjęcia na OIOM. Stan funkcjonalny oceniano za pomocą Skali Mobilności OIOM (IMS) oraz Skali Stanu Funkcjonalnego OIOM (FSS ICU) na początku, co tydzień i przy wypisie. Drugorzędne wyniki obejmowały długość pobytu na OIOM-ie, czas stosowania wentylacji mechanicznej oraz częstość występowania ICU-AW.
Wyniki. Pacjenci z grupy wczesnej mobilizacji wykazali znacznie wyższy poziom powrotu do sprawności funkcjonalnej, ze średnim wynikiem IMS wynoszącym 7,8 ± 1,2 w porównaniu do 4,3 ± 1,5 w grupie standardowej opieki (p < 0,001). Wynik FSS ICU był również znacząco wyższy w grupie wczesnej mobilizacji (90,6 ± 8,3) niż w grupie standardowej opieki (65,4 ± 10,7; p < 0,001). Dodatkowo, wczesna mobilizacja skróciła średnią długość pobytu na OIOM-ie (14,5 ± 3,2 vs. 19,8 ± 4,1 dnia, p < 0,001), czas stosowania wentylacji mechanicznej (10,1 ± 2,9 vs. 13,7 ± 3,6 dnia, p < 0,001) oraz zmniejszyła częstość występowania ICU-AW (20% vs. 45%, p = 0,002).
Wnioski. Wczesna mobilizacja znacząco poprawia powrót do sprawności funkcjonalnej, skraca czas pobytu na OIOM-ie i stosowania wentylacji mechanicznej oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia ICU-AW u pacjentów z ARDS po COVID-19. Wyniki te podkreślają znaczenie integracji wczesnej mobilizacji jako standardowej praktyki na OIOM-ach w celu poprawy wyników leczenia pacjentów.
Słowa kluczowe
wczesna mobilizacja, powrót do sprawności funkcjonalnej, ARDS po COVID-19, oddział intensywnej terapii (OIOM), COVID-19
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wczesna mobilizacja i jej wpływ na rekonwalescencję u pacjentów z ciężkim COVID-19 na OIOM-ie: randomizowane kontrolowane badanie

Saravankumar J, Rathna Paramaswamy, Buvanesh Annadurai, Iswarya S, Santhana Lakshmi S, Surya Vishnuram, Jeslin G N, Shenbaga Sundaram Subramanian, Senthilkumar N

Saravankumar J et al. – Early mobilization and its impact on recovery in ICU patients with severe COVID-19: A randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 222-225

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8W1X6

Streszczenie
Wprowadzenie. Pandemia COVID-19 miała poważny wpływ na pacjentów w stanie krytycznym, często prowadząc do długotrwałej immobilizacji na oddziałach intensywnej terapii (OIOM), co może skutkować osłabieniem nabytym w OIOM (ICUAW) oraz opóźnioną rekonwalescencją. Wczesna mobilizacja wyłoniła się jako obiecująca interwencja, która może przeciwdziałać tym skutkom, przyspieszając powrót do zdrowia i zmniejszając liczbę powikłań. Celem tego badania jest ocena wpływu wczesnej mobilizacji na funkcje fizyczne, siłę mięśni i wyniki leczenia u pacjentów z ciężkim COVID-19 przebywających na OIOM-ie.
Metody. W randomizowanym kontrolowanym badaniu (RCT) wzięło udział 100 pacjentów OIOM z ciężkim przebiegiem COVID-19 (50 w grupie wczesnej mobilizacji, 50 w grupie kontrolnej). Wczesna mobilizacja rozpoczęła się w ciągu 48 do 72 godzin od przyjęcia na OIOM i przebiegała stopniowo przez cztery poziomy mobilności. Wyniki oceniano za pomocą testu fizycznej sprawności ICU (PFIT), sumy punktów Medical Research Council (MRC), częstości występowania delirium, długości pobytu na OIOM-ie i w szpitalu, liczby dni bez respiratora, śmiertelności oraz wskaźnika ponownych przyjęć. Analiza statystyczna została przeprowadzona metodą intention-to-treat, z odpowiednim testowaniem zmiennych ciągłych i kategorycznych.
Wyniki. Grupa wczesnej mobilizacji miała znacząco krótszy czas do pierwszej mobilizacji (2,3 dnia vs. 5,8 dnia, p < 0,001), wyższe wyniki PFIT przy wypisie z OIOM-u (25,4 vs. 18,2, p < 0,001) oraz lepsze wyniki MRC (48,6 vs. 35,4, p < 0,001) w porównaniu z grupą kontrolną. Częstość występowania delirium była znacząco niższa w grupie wczesnej mobilizacji (20% vs. 38%, p = 0,03). Pobyt na OIOM-ie i w szpitalu był krótszy w grupie wczesnej mobilizacji (10,4 vs. 14,2 dnia, p < 0,001; 18,5 vs. 24,1 dnia, p < 0,001). Grupa wczesnej mobilizacji miała więcej dni bez respiratora (20,3 vs. 14,7, p < 0,001). Śmiertelność i wskaźnik ponownych przyjęć były podobne w obu grupach.
Wnioski. Wczesna mobilizacja znacząco poprawia wyniki funkcjonalne, skraca czas pobytu na OIOM-ie i w szpitalu oraz zmniejsza częstość występowania delirium u pacjentów z ciężkim COVID-19. Wyniki te wspierają wprowadzenie wczesnej mobilizacji jako standardowej praktyki na OIOM-ach w celu poprawy wyników leczenia.
Słowa kluczowe
COVID-19, OIOM, wczesna mobilizacja, powrót do sprawności, osłabienie nabyte na OIOM
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność podejścia biopsychospołecznego w leczeniu podostrego bólu szyi u osób starszych

N.Sathiyaseelan, Shenbaga Sundaram Subramanian, Kumaresan A, Surya Vishnuram, K.C.Gayathri, Madhanraj Sekar, A.K.Keerthana

N.Sathiyaseelan et al. – Effectiveness of biopsychosocial approach for subacute neck pain among geriatrics –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 147-152

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8N3P5

Streszczenie
Tło. Populacja geriatryczna boryka się z powszechnymi problemami zdrowotnymi, takimi jak kruchość i ból szyi, co zwiększa ryzyko niekorzystnych wyników w codziennych czynnościach (ADL). Prowadzi to do wyższego poziomu niepełnosprawności, zwiększonego ryzyka wystąpienia bólów głowy, pogorszenia sprawności fizycznej oraz obniżenia jakości życia. Podejście biopsychospołeczne koncentruje się na aktywnościach, kładąc nacisk na poprawę funkcjonowania biologicznego, psychologicznego i społecznego w celu osiągnięcia założonych celów. Obejmuje to intensyfikację treningu fizycznego poprzez wykorzystanie środowiska, dokładną analizę zadań, udzielanie informacji zwrotnych oraz konsekwentne powtarzanie sesji treningowych. Cel. Celem badania jest określenie wpływu podejścia biopsychospołecznego na podostry ból szyi u osób starszych, ze szczególnym uwzględnieniem bólu, niepełnosprawności związanej z szyją oraz statusu zawodowego. Metody. 64 uczestników zostało losowo przydzielonych do dwóch grup. Grupa eksperymentalna otrzymała leczenie w oparciu o podejście biopsychospołeczne, które integrowało aspekty biologiczne, psychologiczne i społeczne, z naciskiem na trening aktywności powtarzany przez 8 tygodni. Grupa kontrolna poddana została zachowawczemu leczeniu 3 razy w tygodniu przez ten sam okres. Przed i po badaniu dokonano oceny za pomocą PCS, NDI i AQoL-8D. Wyniki. Test rang podpisanych Wilcoxona wykazał znaczącą poprawę w grupie eksperymentalnej w porównaniu do grupy kontrolnej oraz w wynikach testu rang Mann-Whitney’a (p < 0,001). Uczestnicy z grupy eksperymentalnej doświadczyli zmniejszenia bólu szyi, poprawy funkcji szyi oraz poprawy jakości życia. Wyniki sugerują, że podejście biopsychospołeczne skutecznie odnosi się do wieloaspektowej natury bólu. Wnioski. Badanie dostarcza przekonujących dowodów wspierających skuteczność podejścia biopsychospołecznego w redukcji bólu szyi oraz poprawie ogólnej jakości życia wśród populacji geriatrycznej.
Słowa kluczowe
podejście biopsychospołeczne, ból szyi, ból karku, najstarsze młodsze osoby
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność mobilizacji stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty u otyłych pacjentów w populacji geriatrycznej

N.Sathiyaseelan, Shenbaga Sundaram Subramanian, Kumaresan A, Surya Vishnuram, K.C.Gayathri, Madhanraj Sekar, A.K.Keerthana

 

N.Sathiyaseelan et al. – Effectiveness of joint mobilization on heel fat pad syndrome among obese patient in geriatric population –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 71-76

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8J6K2

Streszczenie
Cel. Celem badania było określenie wpływu mobilizacji stawów na zespół poduszki tłuszczowej pięty u otyłych osób starszych.
Metody. Randomizowane badanie kontrolowane przeprowadzono w Przychodni Fizjoterapii Saveetha, Instytut Nauk Medycznych i Technicznych Saveetha, Chennai, Tamilnadu, Indie. Zebrano 202 próbki od osób w wieku powyżej 60 lat, zgodnie z kryteriami włączenia i wykluczenia.
Interwencje. Grupa eksperymentalna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i mobilizacji stawów. Grupa kontrolna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i tradycyjnych ćwiczeń. Ocena stylu życia i równowagi została przeprowadzona za pomocą wskaźnika funkcji stopy (Foot Function Index) oraz skali równowagi Berga (Berg Balance Scale). Ból mierzono za pomocą numerycznej skali oceny bólu (Numeric Pain Rating Scale, NPRS).
Wyniki. Test Wilcoxona wykazał istotną różnicę (p < 0,001) w grupie eksperymentalnej między wynikami przed i po interwencji w skali NPRS, FFI i BBS. Podobnie, grupa kontrolna wykazała istotną różnicę (p < 0,001) między wynikami przed i po w skali NPRS, FFI i BBS. Porównanie wyników po interwencji pomiędzy grupą eksperymentalną a grupą kontrolną również wykazało istotną różnicę (p < 0,001), co wskazuje na znaczną poprawę w grupie eksperymentalnej. W rezultacie, mobilizacja stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty zmniejsza objawy tego zespołu, poprawia funkcję stopy, równowagę oraz redukuje ból.
Wnioski. Badanie dostarczyło dowodów, że ultradźwięki oraz mobilizacja stawów zastosowane w niniejszym badaniu istotnie redukują ból oraz poprawiają równowagę u pacjentów z niespecyficznym bólem pięty.
Słowa kluczowe
zespół poduszki tłuszczowej pięty, mobilizacja stawów, otyłość, geriatria
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

1 2