Dynamiczne rozciąganie mięśnia naprężacza powięzi szerokiej i jego wpływ na rytm lędźwiowo-miednicowy u osób z przewlekłym bólem krzyża

Marwa Wed Eladham, Shima A. Mohammad Zadeh, Tamer Shousha

Marwa Wed Eladham, Shima A. Mohammad Zadeh, Tamer Shousha – Dynamic stretching of tensor fascia lata and its impact on lumbopelvic rhythm in individuals with chronic low back pain – Fizjoterapia Polska 2024; 24(2); 327-330

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG56084AE

Streszczenie
Ból krzyża (LBP) jest powszechnym problemem zdrowotnym na całym świecie, mającym znaczący wpływ na codzienne życie ludzi. Chociaż przyczyna LBP pozostaje niejasna, zmiany w strukturach lędźwiowo-miednicowych spowodowane problemami mięśniowo-szkieletowymi są uważane za kluczowy czynnik. Przewlekły ból krzyża, utrzymujący się powyżej trzech miesięcy, jest wynikiem czynników indywidualnych i psychologicznych. Mięśnie otaczające kręgosłup, w tym mięsień naprężacz powięzi szerokiej (TFL), odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu stabilności kręgosłupa i funkcji stawów. Długotrwałe skrócenie TFL może prowadzić do przedniego pochylenia miednicy i nieprawidłowego ustawienia kręgosłupa, powodując ból w okolicy lędźwiowej i miednicy. Rozciąganie tego mięśnia jest niezbędne do złagodzenia bólu krzyża poprzez zwiększenie zakresu ruchu bioder i miednicy. Ruch tułowia, odbywający się w płaszczyźnie strzałkowej, jest zależny od kręgosłupa lędźwiowego i regionu miednicy. Ocena rytmu lędźwiowo-miednicowego (LPR) w ruchu tułowia była szeroko badana, sugerując, że zmiany w LPR mogą wskazywać na modyfikacje w neuromięśniowej kontroli ruchu tułowia. Ćwiczenia, szczególnie rozciągające, odgrywają kluczową rolę w leczeniu LBP, a dynamiczne rozciąganie TFL wykazuje potencjalne korzyści. Badania nad dynamicznym rozciąganiem wskazują na poprawę zakresu ruchu w stawach, siły mięśni, mocy oraz czasu sprintu. Jednakże, specyficzny wpływ dynamicznego rozciągania TFL na wzorce ruchu lędźwiowo-miednicowego u osób z LBP pozostaje nieznany. Autorzy sugerują, że dynamiczne rozciąganie TFL może przynieść ulgę w bólu, zwiększyć zakres ruchu i pozytywnie wpłynąć na zdolność osób cierpiących na LBP do powrotu do regularnego życia.
Słowa kluczowe
LBP, TFL, rozciąganie, LPR
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim i j. polskim

Porównanie skuteczności terapii Tepurak z masażem rozciągającym tkanek głębokich w leczeniu niespecyficznych urazów dolnego odcinka kręgosłupa

Enggista Hendriko Delano, Wara Kushartanti, Novita Intan Arovah, Sabda Hussain As Shafi, Wahyu Aji Nugroho, Muhamad Ichsan Sabillah, Japhet Ndayisenga


Enggista Hendriko Delano, Wara Kushartanti, Novita Intan Arovah, Sabda Hussain As Shafi, Wahyu Aji Nugroho, Muhamad Ichsan Sabillah, Japhet Ndayisenga – Comparison of the effectiveness Tepurak therapy with deep tissue massage and stretching in treating non-specific low back pain injuries. Fizjoterapia Polska 2023; 23(3); 210-220

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG143A4A

Streszczenie
Badanie miało na celu ustalenie: 1. Skuteczności terapii Tepurak (nacisk, uderzenie, ruch) w leczeniu niespecyficznych urazów dolnego odcinka kręgosłupa. 2. Skuteczności połączonego masażu głębokich tkanek ze stretchingiem (DTMS) w leczeniu niespecyficznych urazów dolnego odcinka kręgosłupa. 3.Porównania skuteczności między terapią Tepurak a połączeniem masażu głębokich tkanek ze stretchingiem w leczeniu niespecyficznych urazów dolnego odcinka kręgosłupa.
Wskaźnikami powrotu do zdrowia były poziom bólu i zakres ruchu (ROM). To przedeksperymentalne badanie wykorzystywało dwie różne grupy próbne z różnymi zabiegami. Próbka składała się z 42 osób z niespecyficznych urazów dolnego odcinka kręgosłupa, które zostały losowo podzielone na dwie grupy po 21 osób. Grupa A przeszła terapię Tepurak (nacisk, uderzenie, ruch), podczas gdy Grupa B otrzymała połączony masaż głębokich tkanek ze stretchingiem (DTMS). Każda sesja leczenia trwała 30 minut.
Poziomy bólu mierzono za pomocą Skali Wizualnej Analogowej (VAS), natomiast ROM oceniano za pomocą zmodyfikowanego testu Schobera i narzędzi Fingertip-to-Floor. Analiza danych polegała na zastosowaniu różnych testów, w tym testu sparowanego t-test, Wilcoxon, niezależnego t-test i Mann-Whitney.
Wyniki wykazały, że terapia Tepurak zmniejszała ból i znacząco zwiększała ROM (p < 0,05). Podobnie, masaż głębokich tkanek połączony ze stretchingiem znacząco zmniejszył ból i poprawił ROM (p < 0,05). Porównując dane przedtestowe i potestowe między terapią Tepurak a masażem głębokich tkanek ze stretchingiem wskazujące na ból i wskaźniki ROM uzyskano wartość p > 0,05. Sugeruje to, że nie było istotnej różnicy w skuteczności obu typów terapii.
Na podstawie tego badania zaleca się stosowanie terapii Tepurak lub połączenia masażu głębokich tkanek ze stretchingiem w leczeniu osób z niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa. Wybór powinien zależeć od konkretnej sytuacji i warunków, uwzględniając zalety i wady każdego rodzaju terapii.
Słowa kluczowe:
Tepurak, masaż tkanek głębokich, rozciąganie, niespecyficzny ból dolnego odcinka kręgosłupa
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim