Tag: Yassmin Essam Mohamed

Wpływ chodzenia do tyłu w porównaniu z domowym programem ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie na ból i funkcję mięśni tułowia u pacjentek z niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa: randomizowane badanie kontrolowane

Alaa Amr Ahmed, Salam Mohamed Elhafez, Ahmed Salamah Yamani, Yassmin Essam Mohamed, Ayman Gouda Matar

Alaa Amr Ahmed, Salam Mohamed Elhafez, Ahmed Salamah Yamani, Yassmin Essam Mohamed, Ayman Gouda Matar – Effect of backward walking versus home-based core program on pain and core function in non-specific low back pain: a randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 430-438

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007DTPWI

Streszczenie
Cel. Celem badania była ocena i porównanie wpływu chodzenia do tyłu (BW) oraz domowych ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie (CSE) na wytrzymałość mięśni tułowia oraz poziom bólu u kobiet z niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa (NSLBP).
Materiał i metody. Czterdzieści pięć kobiet z NSLBP zostało losowo przydzielonych do trzech równych grup: BW, CSE oraz grupy kontrolnej. Wytrzymałość mięśni tułowia oceniano za pomocą testów McGilla (test wytrzymałości mięśni zginaczy, test wytrzymałości mięśni prostowników oraz testy mostka bocznego dla obu stron ciała). Poziom bólu oceniano przy użyciu wizualnej skali analogowej. Oceny przeprowadzono na początku badania oraz po sześciu tygodniach interwencji.
Wyniki. W porównaniu z oceną początkową analiza MANOVA dla układu mieszanego wykazała istotną poprawę wyników wszystkich testów wytrzymałości mięśni tułowia w grupach BW i CSE (P < 0,05), bez istotnych zmian w grupie kontrolnej (P > 0,05). W obu grupach interwencyjnych odnotowano istotne zmniejszenie bólu po zakończeniu programu, podczas gdy w grupie kontrolnej poziom bólu istotnie wzrósł (P < 0,05). W porównaniu między grupami po zakończeniu interwencji wytrzymałość mięśni tułowia była istotnie lepsza w obu grupach interwencyjnych w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,05). Poziom bólu był istotnie niższy w obu grupach interwencyjnych w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,05). Nie stwierdzono istotnych różnic między obiema grupami interwencyjnymi w żadnym z badanych parametrów (P > 0,05).
Wnioski. BW poprawia wytrzymałość mięśni tułowia oraz redukuje ból u pacjentek z NSLBP, a jego skuteczność jest porównywalna z domowym programem ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie.

Słowa kluczowe
chodzenie do tyłu, stabilizacja tułowia, ból, niespecyficzny ból dolnego odcinka kręgosłupa

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ćwiczeń interwałowych o wysokiej intensywności na ból, niepełnosprawność i równowagę autonomiczną u pacjentek z niespecyficznym przewlekłym bólem krzyża

Haya Mohammed AlMaawy, Gehan A. Abdelsamea, Yassmin Essam Mohamed, Doaa Tammam Atia, Olfat Ibrahim Ali, Amira Mohamed El-Gendy


Haya Mohammed AlMaawy, Gehan A. Abdelsamea, Yassmin Essam Mohamed, Doaa Tammam Atia, Olfat Ibrahim Ali, Amira Mohamed El-Gendy – Effect of high-intensity interval exercise on pain, disability, and autonomic balance in female patients with nonspecific chronic low back pain. Fizjoterapia Polska 2022; 22(5); 130-138

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20At5I

Streszczenie

Cel. Ocena wpływu 6-tygodniowego schematu ćwiczeń interwałowych o wysokiej intensywności (HIIE) na ból, niepełnosprawność, a także równowagę autonomiczną u kobiet z niespecyficznym przewlekłym bólem krzyża (NSCLBP). Materiał i metody. Osiemdziesiąt kobiet z łagodnym do umiarkowanego niespecyficznym przewlekłym bólem krzyża, w wieku od 18 do 65 lat, rekrutowano z oddziału fizjoterapii Szpitala Uniwersyteckiego King Fahd w AlKhobar do udziału w badaniu. Kobiety zostały losowo przydzielone do grupy kontrolnej (n = 40), która była poddawana standardowej regularnej fizjoterapii lub do grupy eksperymentalnej (n = 40), która wykonywała ćwiczenia HIIE oraz była poddawana konwencjonalnej regularnej fizjoterapii. Ocena przed i po interwencji (po 6 tygodniach) obejmowała intensywność bólu za pomocą Numerycznej Skali Oceny (NRS), wskaźnik niepełnosprawności Oswestry (ODI), a także równowagę autonomiczną ocenianą na podstawie parametrów zmienności rytmu serca (HRV) i wrażliwości baroreceptorów (BRS) zarówno w spoczynku, jak i w odpowiedzi na wyzwanie ortostatyczne. Wyniki. Obie grupy doświadczyły znacznej poprawy w zakresie bólu i niepełnosprawności, przy czym grupa HIIE doświadczyła większej poprawy w zakresie obu zmiennych. W przypadku parametrów HRV po 6 tygodniach interwencji w grupie kontrolnej zaobserwowano statystycznie istotną redukcję wysokiej częstotliwości (HF), a w odpowiedzi na wyzwanie ortostatyczne znacznie większy wzrost znormalizowanej niskiej częstotliwości (LFnu) w porównaniu z wartością wyjściową. BRS wykazał znaczną redukcję, a rytm serca wrócił do normy znacznie szybciej po interwencji w grupie HIIE w 2. i 3. minucie w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Wnioski. Ćwiczenia HIIE mogą być cennym dodatkiem do rutynowych ćwiczeń pacjentów z niespecyficznym przewlekłym bólem krzyża, ponieważ wprowadzenie HIIE do standardowej fizjoterapii spowodowało większą redukcję bólu i niepełnosprawności w porównaniu z samą konwencjonalną fizjoterapią, ze zwiększoną regulacją autonomiczną po sześciu tygodniach leczenia.

Słowa kluczowe:
przewlekły ból krzyża, wskaźnik niepełnosprawności Oswestry, równowaga autonomiczna, zmienność rytmu serca

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim