Wstęp. Celem badań była próba przybliżenia zjawisk zachodzących podczas wypoczynku, bezpośrednio po wykonaniu submaksymalnej próby wysiłkowej, wspomaganego magnetostymulacją całego ciała oraz ocena przydatności tego sposobu postępowania w intensyfikacji restytucji powysiłkowej. Oceny dokonano w oparciu o badania gazometryczne (VE, VO2/kg), stężenie mleczanów we krwi i częstość skurczów serca. Materiał i metody. Badania przeprowadzono na grupie 19 studentów. Badani wykonywali wysiłek submaksymalny na cykloergometrze nożnym, obciążenie startowe wynosiło 50 W, maksymalne 3,5 W/kg i narastało liniowo. Bezpośrednio po zakończeniu wysiłku badani wypoczywali 30 minut w pozycji leżącej. Wypoczynek wspomagany był polami magnetycznymi niskiej częstotliwości (zastosowano Aparat VIOFOR JPS i program aplikacji P2, M2, I4 wykorzystujący jonowy rezonans cyklotronowy) lub z użyciem placebo. W trakcie wysiłku i podczas wypoczynku prowadzono ciągłą rejestrację: częstości skurczów serca i oznaczeń gazometrycznych. Stężenie kwasu mlekowego we krwi oznaczano przed wysiłkiem oraz w 3,5,9,15 i 30 minucie po wysiłku. Wyniki. Nie odnotowano istotnych statystycznie różnic wszystkich badanych parametrów (LA, HR, VE, VO2/kg) pomiędzy próbą wspomaganą magnetostymulacją a placebo. W czasie 30-minutowego wypoczynku dynamika zmian i przebieg powrotu badanych parametrów do wartości przedwysiłkowych są identyczne w obydwu próbach.