Streszczenie

Wprowadzenie. Zespół przekrwienia miednicy (PCS) jest przewlekłym schorzeniem powodującym ból w obrębie miednicy na skutek niewydolności żylnej. Pomimo dostępności metod farmakologicznych, rola fizjoterapii jest słabo udokumentowana w badaniach naukowych.

Cel badania. Porównanie skuteczności dwóch protokołów fizjoterapeutycznych w łagodzeniu objawów PCS, ze szczególnym uwzględnieniem bólu, siły mięśni dna miednicy oraz przepływu krwi w obrębie miednicy.

Materiał i metody. Przeprowadzono randomizowane badanie kontrolowane z udziałem 56 kobiet z rozpoznanym PCS w Szpitalu Saveetha, SIMATS, Indie. Uczestniczki losowo przydzielono do grupy MLP (n = 28; drenaż limfatyczny, terapia powięziowa oraz ćwiczenia dna miednicy) lub grupy MP (n = 28; terapia powięziowa i ćwiczenia dna miednicy). Interwencje realizowano trzy razy w tygodniu przez osiem tygodni. Oceniano: ból (wizualna skala analogowa), siłę mięśni (elektromiografia) oraz przepływ krwi (ultrasonografia przezbrzuszna) – przed i po terapii.

Wyniki. W grupie MLP uzyskano istotną poprawę w zakresie bólu (VAS: 6,7 ± 1,11 do 3,8 ± 1,5), siły mięśni (EMG: 10,2 ± 3,5 do 17,7 ± 3,17) i przepływu krwi (USG: 8,5 ± 1,2 do 4,7 ± 1,5) (p < 0,05). Grupa MP również wykazała poprawę, choć o mniejszym nasileniu we wszystkich ocenianych parametrach.

Wnioski. Połączenie drenażu limfatycznego, terapii powięziowej oraz ćwiczeń dna miednicy jest skuteczniejsze niż sama terapia powięziowa z ćwiczeniami, jeśli chodzi o redukcję bólu, poprawę siły mięśni dna miednicy oraz usprawnienie przepływu krwi w miednicy u kobiet z PCS.

Słowa kluczowe

niewydolność żylna, przepona miednicy, biofeedback elektromiograficzny, przepływ krwi