Streszczenie

Cel. Celem badania była ocena wpływu aktywności fizycznej i treningu interwałowego o wysokiej intensywności (HIIT) na sercowy autonomiczny układ nerwowy u młodych dorosłych prowadzących siedzący tryb życia.

Metody. W randomizowanym badaniu pilotażowym uczestniczyli dorośli w wieku od 18 do 40 lat, wykazujący mniej niż 600 MET według kwestionariusza IPAQ oraz umiarkowany lub wysoki poziom stresu według Skali Postrzeganego Stresu. Dwudziestu ośmiu uczestników zostało losowo przydzielonych do trzech grup: kontrolnej, HIIT i aktywności fizycznej. Grupa HIIT realizowała trening obwodowy w układzie 30:30 sekund, natomiast grupa aktywności fizycznej wykonywała umiarkowane do intensywnych ćwiczenia aerobowe przez 12 tygodni. Grupa kontrolna otrzymała edukację dotyczącą znaczenia aktywności fizycznej. Głównym wynikiem był stan autonomicznej neuropatii serca oceniany za pomocą zestawu testów Ewinga, a wynikiem drugorzędowym była wydolność funkcjonalna.

Wyniki. Znaczącą poprawę stanu autonomicznej neuropatii serca zaobserwowano zarówno w grupie aktywności fizycznej (p < 0,001), jak i w grupie HIIT (p < 0,001), natomiast nie zaobserwowano jej w grupie kontrolnej (p = 0,25). Aktywność fizyczna wykazywała tendencję do przewagi układu przywspółczulnego (p = 0,0002), natomiast HIIT wykazywał tendencję do przewagi układu współczulnego (p = 0,004). Znaczącą poprawę wydolności funkcjonalnej odnotowano w grupie aktywności fizycznej (p = 0,002), grupie HIIT (p = 0,001) oraz w grupie kontrolnej (p = 0,021).

Wnioski. Zarówno aktywność fizyczna, jak i HIIT znacząco poprawiają funkcjonowanie autonomicznego układu nerwowego oraz wydolność funkcjonalną. Jednak typ treningu różnie wpływa na równowagę układu autonomicznego.

Słowa kluczowe

autonomiczny układ nerwowy, trening interwałowy o wysokiej intensywności, aktywność fizyczna, siedzący tryb życia, równowaga sympatyczno-przywspółczulna