Tag: core stability

Zależność między stabilnością centralną odcinka lędźwiowego, bólem szyi, niepełnosprawnością funkcjonalną a postawą z wysuniętą głową u pacjentów z przewlekłym nieswoistym bólem szyi: badanie przekrojowe

Hend Wageh, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim

Hend Wageh, Bassem Galal Eldein El Nahass, Mona Mohamed Ibrahim – The relationship between lumbar core stability, neck pain, functional disability, and forward head posture in patients with chronic nonspecific neck pain: a cross-sectional study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 179-186

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431DA1D

Streszczenie
Wprowadzenie. Postawa zależy od skoordynowanych interakcji kręgosłupa, obejmujących mechanizmy mięśniowo-szkieletowe i nerwowo-mięśniowe, które warunkują optymalne funkcjonowanie. Chociaż odcinki szyjny i lędźwiowy są ze sobą biomechanicznie powiązane, związek między stabilnością centralną kręgosłupa, jego wytrzymałością a postawą w kontekście bólu szyi pozostaje niejasny.
Cel. Zbadanie zależności między wytrzymałością mięśni głębokich odcinka lędźwiowego, bólem i funkcją szyi, postawą z wysuniętą głową oraz aktywacją i wytrzymałością odcinka szyjnego u pacjentów z przewlekłym nieswoistym bólem szyi (CNSNP).
Metody. Do badania przekrojowego włączono 66 uczestników z CNSNP. Testy plank oceniano pod kątem wytrzymałości mięśni głębokich. Ból szyi i funkcję oceniano za pomocą VAS i Indeksu Niepełnosprawności Szyi (NDI). Postawę z wysuniętą głową oceniano na podstawie kąta czaszkowo-kręgowego (CVA), a wytrzymałość szyi za pomocą testu zgięcia czaszkowo-szyjnego i testów wytrzymałości mięśni zginaczy szyi.
Wyniki. Stwierdzono umiarkowane dodatnie istotne korelacje między wytrzymałością planku na lewą stronę a wytrzymałością zginaczy szyi i kątem CVA (r = 0.441, p < 0.001, r = 0.290, p = 0.018). Słabą, lecz istotną dodatnią korelację odnotowano między wytrzymałością prostowników tułowia a kątem CVA (r = 0.288, p = 0.019).
Wnioski. Wytrzymałość mięśni głębokich bocznych i tylnych odcinka lędźwiowego wydaje się być związana z postawą szyjną i wydolnością mięśni, co wspiera koncepcję regionalnej współzależności. Włączenie ćwiczeń stabilizacji tułowia może poprawić wyniki rehabilitacji u pacjentów z wysuniętą głową i przewlekłym bólem szyi.
Słowa kluczowe
przewlekły ból szyi, stabilność centralna, postawa z wysuniętą głową, kąt czaszkowo-kręgowy, wytrzymałość tułowia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ chodzenia do tyłu w porównaniu z domowym programem ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie na ból i funkcję mięśni tułowia u pacjentek z niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa: randomizowane badanie kontrolowane

Alaa Amr Ahmed, Salam Mohamed Elhafez, Ahmed Salamah Yamani, Yassmin Essam Mohamed, Ayman Gouda Matar

Alaa Amr Ahmed, Salam Mohamed Elhafez, Ahmed Salamah Yamani, Yassmin Essam Mohamed, Ayman Gouda Matar – Effect of backward walking versus home-based core program on pain and core function in non-specific low back pain: a randomized controlled trial –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 430-438

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007DTPWI

Streszczenie
Cel. Celem badania była ocena i porównanie wpływu chodzenia do tyłu (BW) oraz domowych ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie (CSE) na wytrzymałość mięśni tułowia oraz poziom bólu u kobiet z niespecyficznym bólem dolnego odcinka kręgosłupa (NSLBP).
Materiał i metody. Czterdzieści pięć kobiet z NSLBP zostało losowo przydzielonych do trzech równych grup: BW, CSE oraz grupy kontrolnej. Wytrzymałość mięśni tułowia oceniano za pomocą testów McGilla (test wytrzymałości mięśni zginaczy, test wytrzymałości mięśni prostowników oraz testy mostka bocznego dla obu stron ciała). Poziom bólu oceniano przy użyciu wizualnej skali analogowej. Oceny przeprowadzono na początku badania oraz po sześciu tygodniach interwencji.
Wyniki. W porównaniu z oceną początkową analiza MANOVA dla układu mieszanego wykazała istotną poprawę wyników wszystkich testów wytrzymałości mięśni tułowia w grupach BW i CSE (P < 0,05), bez istotnych zmian w grupie kontrolnej (P > 0,05). W obu grupach interwencyjnych odnotowano istotne zmniejszenie bólu po zakończeniu programu, podczas gdy w grupie kontrolnej poziom bólu istotnie wzrósł (P < 0,05). W porównaniu między grupami po zakończeniu interwencji wytrzymałość mięśni tułowia była istotnie lepsza w obu grupach interwencyjnych w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,05). Poziom bólu był istotnie niższy w obu grupach interwencyjnych w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,05). Nie stwierdzono istotnych różnic między obiema grupami interwencyjnymi w żadnym z badanych parametrów (P > 0,05).
Wnioski. BW poprawia wytrzymałość mięśni tułowia oraz redukuje ból u pacjentek z NSLBP, a jego skuteczność jest porównywalna z domowym programem ćwiczeń stabilizujących mięśnie głębokie.

Słowa kluczowe
chodzenie do tyłu, stabilizacja tułowia, ból, niespecyficzny ból dolnego odcinka kręgosłupa

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Efekt protokołu ćwiczeń łańcucha kinematycznego dla dolnej części ciała, tułowia i górnej części ciała na wyniki pchnięcia kulą wśród uniwersyteckich kulomiotów: badanie wstępne

Vinod Kumar K.C, Thamer A. Altaim, Shenbaga Sundaram Subramanian, Shadi Abdelbaset Alkhob, Pradeep Reddy, Anusha.M.B.S, Naresh Bhaskar Raj, Senthi P, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh


Vinod Kumar K.C, Thamer A. Altaim, Shenbaga Sundaram Subramanian, Shadi Abdelbaset Alkhob, Pradeep Reddy, Anusha.M.B.S, Naresh Bhaskar Raj, Senthi P, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh – Effect of lower body, core and upper body kinematic chain exercise protocol on throwing performance among university shot put athletes: A pilot study. Fizjoterapia Polska 2023; 23(3); 108-115

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG143R1m

Streszczenie
Aby osiągnąć maksymalną moc i prędkość w pchnięciu kulą, wymagana jest skoordynowana sekwencja ruchów. Łańcuchy kinematyczne podkreślają interakcje między różnymi segmentami ciała podczas ruchu. Wskazują, że produkcja i transfer siły są optymalizowane poprzez koordynowanie wielu stawów i grup mięśniowych. W poprzednich badaniach łańcuch kinematyczny był przypisywany do wyników w pchnięciu kulą. Niewiele badań analizowało wpływ kompleksowego protokołu ćwiczeń kinematycznych na wyniki rzutu wśród lekkoatletów pchnięcia kulą, zwłaszcza na uniwersytetach.
Pilotażowe badanie dotyczyło wpływu protokołu ćwiczeń kinematycznych dolnej części ciała, tułowia i górnej części ciała na wyniki rzutów lekkoatletów uniwersyteckich specjalizujących się w pchnięciu kulą. Dwadzieścia czterech młodych sportowców specjalizujących się w pchnięciu kulą, o średnim wieku 19,87 lat i odchyleniu standardowym 1,31 roku, zostało podzielonych na dwie grupy – eksperymentalną i kontrolną, za pomocą metody losowego przydzielania. Grupa eksperymentalna, składająca się z 12 uczestników, przeszła 8-tygodniowy program treningowy łańcucha kinematycznego obok regularnych sesji treningowych. Z kolei grupa kontrolna, również składająca się z 12 uczestników, uczestniczyła tylko w regularnych sesjach treningowych bez żadnej dodatkowej interwencji. Przed i po treningu przeprowadzono oceny wyników rzutów, preferencji stylu rzutu oraz satysfakcji uczestników z protokołu ćwiczeń za pomocą kwestionariusza. Sportowcy, którzy uczestniczyli w programie łańcucha kinematycznego, wykazali znaczącą poprawę w odległości rzutu w porównaniu z grupą kontrolną (p = 0,01). Dodatkowo, sportowcy z grupy eksperymentalnej zgłaszali wyższy poziom satysfakcji z protokołu ćwiczeń (p = 0,005). Wyniki te wskazują, że włączenie 8-tygodniowego protokołu ćwiczeń kinematycznych dolnej części ciała, tułowia i górnej części ciała do regularnych sesji treningowych może prowadzić do bardziej wyraźnych popraw w specyficznej dla sportu wydajności rzutu wśród młodych lekkoatletów pchnięcia kulą.

Słowa kluczowe
ćwiczenia kinematycznego łańcucha, styl pchnięcia kulą, stabilność tułowia, odległość pchnięcia

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim