Tag: Kotteeswaran K

Wpływ techniki aktywnego uwalniania w połączeniu z ćwiczeniami wzmacniającymi na funkcję barku i pozycję łopatki w zespole skrzyżowania górnego

Sridivyadharshini S R, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Bharathi Krishnan K, Bharathi Ravichandran

Sridivyadharshini S R, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Bharathi Krishnan K, Bharathi Ravichandran – Exploring the impact of active release technique combined with strengthening exercises on shoulder function and scapular position in upper cross syndrome –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 249-254

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D191MJQ

Streszczenie
Celem niniejszego badania była ocena wpływu techniki aktywnego uwalniania w połączeniu z ćwiczeniami wzmacniającymi na funkcję barku (ocenianą za pomocą skali SPADI) oraz pozycję łopatki (mierzoną suwmiarką) u osób z zespołem skrzyżowania górnego. W badaniu eksperymentalnym przeprowadzonym w SMCH wzięło udział 70 uczestników w wieku 30–50 lat, wybranych na podstawie kryteriów włączenia i wyłączenia. Od wszystkich osób przed rozpoczęciem badania uzyskano pisemną, świadomą zgodę. Protokół i procedury badania zostały wyjaśnione uczestnikom przed wyrażeniem zgody. Uczestnicy zostali przydzieleni do dwóch grup metodą wygodnego doboru: grupy ART z ćwiczeniami wzmacniającymi oraz grupy konwencjonalnej. Obie grupy realizowały 30-minutowy program ćwiczeń. W badaniu zastosowano standardowe miary efektów, w tym skalę SPADI do oceny funkcji barku oraz pomiar pozycji łopatki za pomocą suwmiarki. Przeanalizowano wartości przed i po interwencji. Wyniki sugerują, że grupa ART z ćwiczeniami wzmacniającymi osiągnęła istotnie lepszą poprawę w porównaniu z grupą konwencjonalną (p < 0,0001), co potwierdza przewagę w zmianie pozycji łopatki i poprawie funkcji barku. Grupa stosująca technikę aktywnego uwalniania uzyskała lepsze wyniki. Według tego badania, technika ART w połączeniu z ćwiczeniami wzmacniającymi jest skuteczniejsza w poprawie funkcji barku i pozycji łopatki u osób z zespołem skrzyżowania górnego.
Słowa kluczowe
technika aktywnego uwalniania, ćwiczenia wzmacniające, zespół skrzyżowania górnego, funkcja barku, pozycja łopatki
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ treningu plyometrycznego u osób z jednostronną chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego

Prasanna Kumar R, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Hariharan J, Supriya P, Priyanga Seemathan, Dinesh S

 

Prasanna Kumar R et al.– Effect of plyometric training in unilateral knee osteoarthritis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 100-103

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19PD06

Streszczenie
Wprowadzenie. Choroba zwyrodnieniowa stawów to schorzenie o charakterze degeneracyjnym, które rozpoczyna się od pojawienia się bólu i stopniowo prowadzi do ograniczenia funkcji ruchowych i codziennej aktywności. Jest to złożone, postępujące zaburzenie skutkujące utratą chrząstki stawowej, zwężeniem szpary stawowej, bólem, utratą funkcji oraz niepełnosprawnością fizyczną, co powoduje pogorszenie jakości życia. Trening plyometryczny może być skuteczny w poprawie czucia stawowego, równowagi i właściwości nerwowo-mięśniowych, co sprzyja lepszej propriocepcji, kinestezji i wydolności mięśniowej.
Materiał i metody. Do badania włączono 104 osoby z jednostronną chorobą zwyrodnieniową kolana. Kryteriami wykluczenia były: reumatoidalne zapalenie stawów, poliartretyzm, inne dolegliwości stawowe, ogólnoustrojowe choroby zapalne, wcześniejsze endoprotezoplastyki kolan lub podanie dostawowych zastrzyków z kortykosteroidów w ciągu ostatnich 12 tygodni. Uczestnicy zostali podzieleni na dwie grupy po 52 osoby: grupa kontrolna (ćwiczenia konwencjonalne) oraz grupa eksperymentalna (trening plyometryczny wraz z ćwiczeniami konwencjonalnymi) przez 4 tygodnie. Przed i po interwencji wykonano ocenę za pomocą skali KOOS, służącej do oceny bólu, codziennej aktywności oraz jakości życia.
Wyniki. Porównano wyniki po zakończeniu interwencji w obu grupach, aby określić różnicę w poprawie uzyskanej w wyniku zastosowanych programów. Analiza danych wykazała, że grupa eksperymentalna osiągnęła większą poprawę w komponentach skali KOOS w porównaniu do grupy kontrolnej, która otrzymywała jedynie leczenie konwencjonalne.
Wnioski. Stwierdzono, że trening plyometryczny jest skuteczną interwencją w poprawie bólu i funkcji u osób z jednostronną chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.
Słowa kluczowe
ćwiczenia konwencjonalne, skala KOOS, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, ćwiczenia plyometryczne
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ćwiczeń wzmacniających z therabandem i ćwiczeń wzmacniających z workiem z piaskiem na ból i funkcję u osób z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego

Bharathi Krishnan S, Kotteeswaran K, Sri Divyadharshini S.R, Raziya Mehar S

 

Bharathi Krishnan S, Kotteeswaran K, Sri Divyadharshini S.R, Raziya Mehar S – Effect of theraband strengthening exercise and sandbag strengthening exercise on pain and function in osteoarthritis knee subjects –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(3); 62-69

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19PEB5

Streszczenie
Wprowadzenie i cel. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (OA) to zwyrodnieniowa choroba stawów charakteryzująca się degradacją chrząstki, prowadząca do bólu, sztywności, obrzęku i ograniczenia ruchomości. Często występuje u osób starszych, może pogarszać jakość życia i utrudniać codzienne czynności, takie jak chodzenie, stanie czy wchodzenie po schodach. Postępowanie skupia się na łagodzeniu bólu, poprawie funkcji stawu oraz zapobieganiu dalszej degeneracji.
Metody. W badaniu przeprowadzonym w szpitalu Saveetha trzydziestu pacjentów w wieku od 45 do 60 lat zostało losowo podzielonych na dwie grupy, A i B, po piętnaście osób w każdej. Po uzyskaniu zgody uczestników, do oceny objawów choroby zwyrodnieniowej kolana zastosowano skalę KOOS (Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score). Grupa B wykonywała ćwiczenia wzmacniające z workiem z piaskiem, natomiast grupa A wykonywała ćwiczenia z therabandem. Przez osiem tygodni każda grupa uczestniczyła w jednej sesji dziennie, cztery razy w tygodniu. Podczas każdej sesji uczestnicy wykonywali dwa zestawy po dziesięć powtórzeń, z dziesięciosekundową przerwą między zestawami. Wyniki KOOS przed i po interwencji zostały odnotowane i poddane analizie statystycznej.
Wyniki. Średnie wartości skali KOOS po zakończeniu badania dla grupy A: ból – 41,85, objawy – 41,19, ADL – 46,57, SRF – 37,00, QOL – 37,00. Dla grupy B: ból – 56,56, objawy – 46,90, ADL – 51,67, SRF – 48,33, QOL – 48,33. Uzyskana wartość p była < 0,001, co wskazuje na istotny wpływ ćwiczeń z workiem z piaskiem na przebieg choroby zwyrodnieniowej kolana.
Wnioski. Badanie pokazuje, że ćwiczenia wzmacniające z workiem z piaskiem są u osób starszych z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego skuteczniejsze niż ćwiczenia z therabandem.
Słowa kluczowe
artretyzm, fizjoterapia ćwiczeniowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, ćwiczenia wzmacniające z workiem z piaskiem, ćwiczenia wzmacniające z taśmą oporową
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera w poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z zespołem zamrożonego barku (capsulitis adhaesiva stawu ramiennego)

Sundar Rajan M S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Delphin Kavya D, Dinesh S, Koteeswari Arumugam

 

Sundar Rajan M S et al. – Effectiveness of Mulligan “MWM” versus Spencer technique on functional ability in subjects with adhesive capsulitis of the shoulder joint –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 54-59

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19F64U

Streszczenie
Wprowadzenie. Zespół zamrożonego barku, znany również jako capsulitis adhaesiva, charakteryzuje się bólem i postępującą utratą czynnego oraz biernego zakresu ruchu w stawie ramiennym, spowodowaną przykurczem torebki stawowej i włóknieniem. Technika Spencera koncentruje się na mobilizacji stawu ramiennego i stawu łopatkowo-żebrowego. Technika Mulligana łączy aktywny ruch z bierną mobilizacją towarzyszącą w celu uzyskania bezbolesnego zakresu ruchu poprzez przywrócenie ograniczonego ślizgu towarzyszącego.
Cel. Ocena skuteczności techniki Mulligana „MWM” w porównaniu z techniką Spencera u pacjentów z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego przy użyciu pomiarów zakresu ruchu (ROM) oraz wskaźnika bólu i niesprawności barku (SPADI).
Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 40 osób spełniających kryteria włączenia i wykluczenia. Przed rozpoczęciem badania dokładnie wyjaśniono procedurę i uzyskano świadomą zgodę. Wartości przed i po interwencji oceniano przy użyciu pomiaru ROM i skali SPADI. Uczestników podzielono na dwie grupy: technika Mulligana „MWM” z ćwiczeniami (n = 20) oraz technika Spencera z ćwiczeniami (n = 20). Obie grupy wykonywały krążenia ramion, wahadłowe rozciąganie, rozciąganie z ręcznikiem, ćwiczenia z kijem, wspinaczkę po ścianie oraz rozciąganie górnej części ciała trzy razy w tygodniu przez sześć tygodni (2 serie po 10 powtórzeń z 10-sekundowym przytrzymaniem).
Wyniki. Dane poddano analizie statystycznej z użyciem testu t dla prób niezależnych. Grupa stosująca technikę Mulligana „MWM” wykazała istotnie większą poprawę (p < 0,01) w zakresie redukcji bólu i poprawy sprawności funkcjonalnej w porównaniu z techniką Spencera, co potwierdzają wyniki ROM i SPADI.
Wnioski. Technika Mulligana „MWM” w połączeniu z ćwiczeniami jest skuteczniejsza niż technika Spencera w zmniejszaniu bólu i poprawie sprawności funkcjonalnej u osób z capsulitis adhaesiva stawu ramiennego.

Słowa kluczowe
capsulitis adhaesiva, zakres ruchu, spadi, technika mulligana „mwm”, technika spencera

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność ćwiczeń stabilizujących obręcz biodrowo-miedniczną w porównaniu z konwencjonalnymi ćwiczeniami wzmacniającymi w elektromiograficznej ocenie aktywacji mięśnia obłego przyśrodkowego uda u osób z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego

Nevatha S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Priyadarshini Babu Rajendra Prasad, Hariharan J, Josyula Snigdha

 

Nevatha S, Kotteeswaran K, Kamalakannan M, Priyadarshini Babu Rajendra Prasad, Hariharan J, Josyula Snigdha – Effectiveness of lumbopelvic hip-core stabilisation exercises versus conventional strengthening exercises on electromyographic analysis of vastus medialis oblique activation in knee osteoarthritis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 23-27

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D19CE52

Streszczenie
Wprowadzenie. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego (OA) to powszechna i wyniszczająca dolegliwość, szczególnie dotycząca przedziału przyśrodkowego stawu udowo-piszczelowego. Prowadzi do bólu, sztywności oraz ograniczeń funkcjonalnych. Terapia ruchem, w tym wzmacnianie mięśni, stanowi podstawową metodę zachowawczego leczenia objawów OA. Mięsień obły przyśrodkowy uda (vastus medialis oblique, VMO) odgrywa kluczową rolę w stabilizacji rzepki, a jego dysfunkcja często wiąże się z chorobą zwyrodnieniową kolana, przyczyniając się do zaburzeń mechaniki stawu i zwiększonego bólu. Ćwiczenia stabilizujące obręcz biodrowo-miedniczną koncentrują się na poprawie kontroli ruchów tułowia i miednicy, co może wpływać na ustawienie kończyny dolnej i zmniejszać obciążenie stawu kolanowego. Konwencjonalne ćwiczenia wzmacniające mięsień czworogłowy skupiają się głównie na prostownikach kolana, z naciskiem na poprawę funkcji VMO.
Cel. Celem badania było określenie, który rodzaj ćwiczeń skuteczniej wpływa na aktywację VMO, poprawę stabilności kolana i optymalizację efektów rehabilitacji.
Materiał i metody. Na podstawie kryteriów włączenia i wykluczenia do badania zakwalifikowano 104 osoby z rozpoznaną chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego, rekrutowane z Saveetha Hospital. Każda grupa wykonywała pięć sesji ćwiczeń tygodniowo przez cztery tygodnie. Do oceny wzorców aktywacji mięśni zastosowano elektromiografię powierzchniową (EMG), aby ustalić, która interwencja skuteczniej zwiększa aktywację VMO.
Wyniki. Średnia wartość po interwencji w grupie eksperymentalnej wyniosła 60,29, natomiast w grupie kontrolnej – 48,15 (p < 0,0001). Różnica między grupami była istotna statystycznie.
Wnioski. Badanie potwierdza, że ćwiczenia stabilizujące obręcz biodrowo-miedniczną są skuteczniejsze niż konwencjonalne ćwiczenia wzmacniające mięsień czworogłowy w zwiększaniu aktywacji VMO, poprawie stabilności kolana i wspomaganiu procesu rehabilitacji u osób z chorobą zwyrodnieniową stawu kolanowego.

Słowa kluczowe
choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, mięsień obły przyśrodkowy uda, stabilizacja obręczy biodrowo-miednicznej, konwencjonalne wzmacnianie, elektromiografia powierzchniowa

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim