Tag: cukrzyca

Współczesne możliwości fizjoterapii w leczeniu powikłań cukrzycy

Marlena Milka, Aleksander Sieroń, Jakub Adamczyk

Marlena Milka, Aleksander Sieroń, Jakub Adamczyk – Modern possibilities of physiotherapy in the treatment of diabetes complications –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(5); 99-107

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA431X3Z8

Streszczenie
Wprowadzenie. Współczesne możliwości fizjoterapii w leczeniu powikłań cukrzycy oferują bardzo duży wachlarz metod, począwszy od znanych już procedur po najnowsze takie jak laserobaria. Przedstawione metody fizjoterapii to: mobilizacja, drenaż limfatyczny, tlenoterapia, laseroterapia, pole magnetyczne, terapia Tecar, laserobaria 2.0_S. Wyodrębniono również takie postępowanie jak między innymi: dobór wkładek, edukację pacjenta, znaczenie chirurgii i podologii w terapii ran.
Metodyka. Praca obejmuje przegląd narracyjny oraz subiektywny dobór źródeł w PubMed oraz Google Scholar, uwzględniająca publikacje artykułów z lat 2017–2024, a także posługująca się literaturą książek z lat 2005-2014.
Wyniki. Przegląd obejmuje wykazanie skuteczności fizjoterapii w leczeniu powikłań cukrzycy, w tym przede wszystkim ujawnia obiecujące rezultaty urządzenia Laserobaria 2.0_S w leczeniu trudno gojących się ran, takich jak owrzodzenia spowodowane stopą cukrzycową.
Wnioski. Niniejszy przegląd potwierdza kluczową rolę fizjoterapii w leczeniu powikłań cukrzycy, ale również podkreśla znaczenie innych procedur. Wskazuje na istotność zastosowania metod manualnych, odpowiedniego oczyszczania ran jak i metod fizykoterapeutycznych, a także wskazuje na potencjał metody leczenia Laserobaria w medycynie regeneracyjnej z uwzględnieniem szerszych badań nad tą metodą.
Słowa kluczowe
cukrzyca, powikłania cukrzycy, fizjoterapia, stopa cukrzycowa, przewlekłe rany, laserobaria
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Trening interwałowy o wysokiej intensywności u pacjentów z cukrzycą. Przegląd zakresowy

Muhammad Irfan Alhady, Farid Rahman

Muhammad Irfan Alhady, Farid Rahman – High-intensity interval training for patients with diabetes mellitus. A scoping review –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 417-429

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007DGAWB

Streszczenie
Wprowadzenie. Cukrzyca jest chorobą o rosnącym rozpowszechnieniu na całym świecie, mającą istotny wpływ na zdrowie publiczne. Skuteczne leczenie tej choroby przewlekłej wymaga odpowiednich strategii kontroli poziomu glukozy we krwi oraz poprawy ogólnego stanu zdrowia. Trening interwałowy o wysokiej intensywności wyłania się jako potencjalne podejście niefarmakologiczne w leczeniu cukrzycy.
Cel. Ocena skuteczności treningu interwałowego o wysokiej intensywności w poprawie kontroli glikemii, wrażliwości na insulinę oraz ogólnej sprawności fizycznej u pacjentów z cukrzycą. Celem było również określenie najskuteczniejszych protokołów tego typu treningu oraz przedstawienie rekomendacji dotyczących ich stosowania w leczeniu cukrzycy.
Materiał i metody. W niniejszym badaniu zastosowano metodę przeglądu zakresowego, której celem było znalezienie odpowiedzi na pytania badawcze dotyczące dostępnej literatury w tym obszarze. Zebrane artykuły zostały zsyntetyzowane z wykorzystaniem listy kontrolnej TIDIER, a ich wyszukiwanie odbywało się za pośrednictwem różnych baz danych.
Wyniki. Po przeprowadzeniu procesu selekcji artykułów, przedstawionego na rycinie 1, wybrano 35 odpowiednich publikacji. Szczegóły dotyczące populacji, interwencji, mierników wyników oraz ryzyka błędu systematycznego zawarto w tabeli 1.
Wnioski. Trening interwałowy o wysokiej intensywności stanowi realną i skuteczną strategię aktywności fizycznej w leczeniu cukrzycy, zwłaszcza typu 2, pod warunkiem stosowania odpowiednich protokołów. Konieczne są jednak dalsze badania w celu standaryzacji tych protokołów oraz oceny ich długoterminowych efektów.

Słowa kluczowe
cukrzyca, trening interwałowy o wysokiej intensywności, insulinooporność, kontrola glikemii, ciśnienie krwi, sprawność fizyczna, jakość życia

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Funkcje ręki w odpowiedzi na zaprojektowany program terapii zajęciowej u dzieci z cukrzycą młodzieńczą

Fatma M. Abd El Aziz, Nanees E. Mohamed, Ola A. Taha, Gehan H. El-Meniawy

Fatma M. Abd El Aziz, Nanees E. Mohamed, Ola A. Taha, Gehan H. El-Meniawy – Hand functions in response to a designed occupational therapy program in juvenile diabetes mellitus –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 306-312

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007D6TB3

Streszczenie
Cel. Badanie miało na celu zweryfikowanie wpływu programu terapii zajęciowej na siłę chwytu dłoni, siłę chwytu szczypcowego i sprawność manualną u dzieci z cukrzycą typu 1.
Metody. W badaniu wzięło udział 60 dzieci z cukrzycą typu 1, w tym 31 dziewczynek i 29 chłopców w wieku od 6 do 8 lat. Uczestnicy zostali losowo podzieleni na dwie grupy równej wielkości. Grupa A była poddana tradycyjnemu programowi fizjoterapii, natomiast grupa B realizowała ten sam program fizjoterapii, uzupełniony o zaprojektowany program terapii zajęciowej. Wszyscy uczestnicy przeszli badania laboratoryjne w celu oznaczenia poziomu hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Siłę chwytu dłoni mierzono za pomocą ręcznego dynamometru JAMAR. Sprawność manualną i siłę chwytu szczypcowego (chwyt czubkowy, trójpalczasty i boczny) oceniano za pomocą drugiej edycji Testu Sprawności Motorycznej Bruininks-Oseretsky oraz mechanicznego miernika siły Baseline Pinch Gauge, odpowiednio, przed i po leczeniu trwającym 3 miesiące, z trzema sesjami tygodniowo.
Wyniki. Po zakończeniu leczenia grupa badana wykazała istotną poprawę sprawności manualnej oraz siły chwytu dłoni i chwytu szczypcowego w porównaniu z poziomami wyjściowymi (p < 0,01). Ponadto, porównania między grupą badaną a kontrolną po zakończeniu leczenia wykazały istotne różnice na korzyść grupy badanej w zakresie sprawności manualnej, siły chwytu dłoni i chwytu szczypcowego (p < 0,001). Obie grupy wykazały również znaczną redukcję poziomów HbA1c po leczeniu w porównaniu z pomiarami wyjściowymi (p < 0,001).
Wnioski. Zaprojektowany program terapii zajęciowej może poprawiać funkcje ręki u dzieci z cukrzycą typu 1.
Słowa kluczowe
cukrzyca, funkcje ręki, sprawność manualna, terapia zajęciowa, rehabilitacja, chwyt szczypcowy
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ interwencji jogi na autonomiczną funkcję serca u pacjentów z cukrzycą: randomizowane badanie kontrolowane

Mariappan Mahalingam, Nitin Sehgal Shweta Chugh, Yashpal, Tushar Kakasaheb Savale, Rajshree Yadav, Beulah Sebastian, Yuni Astuti

Ari Septiyanto, Suharjana, Agus Sumhendartin Suryobroto – Effects of yoga interventions on cardiac autonomic function in patients with diabetes: a randomized controlled study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 138-143

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007DE1RR

Streszczenie
Wprowadzenie. Cukrzyca to przewlekła choroba często współwystępująca z neuropatią autonomiczną i obniżoną zmiennością rytmu serca (HRV), co zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Joga wykazuje potencjał jako interwencja niefarmakologiczna poprawiająca funkcję autonomiczną w różnych populacjach.
Cel badania. Głównym celem tego randomizowanego badania kontrolowanego była ocena wpływu 12-tygodniowej interwencji jogi na autonomiczną funkcję serca u pacjentów z cukrzycą typu 2, mierzoną parametrami HRV.
Materiał i metody. Dziewięćdziesięciu dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 zostało losowo przydzielonych do grupy interwencji jogi (n = 45) lub grupy kontrolnej (n = 45). Grupa jogi uczestniczyła w 60-minutowych sesjach jogi trzy razy w tygodniu przez 12 tygodni, podczas gdy grupa kontrolna kontynuowała standardową opiekę. Krótkoterminowa zmienność rytmu serca była oceniana przed i po interwencji przy użyciu parametrów czasowych (SDNN, RMSSD, pNN50) oraz częstotliwościowych (LF, HF, stosunek LF/HF). Dodatkowo analizowano inne czynniki ryzyka kardiometabolicznego.
Wyniki. W grupie jogi zaobserwowano istotne statystycznie poprawy parametrów HRV w dziedzinie czasowej, w tym średniego RR, średniego HR, SDNN, RMSSD i pNN50 (p < 0,05). W zakresie częstotliwościowym stwierdzono istotny wzrost mocy HF (p = 0,03) oraz redukcję mocy LF (p = 0,02) i stosunku LF/HF (p = 0,04), co wskazuje na zwiększoną aktywność przywspółczulną i lepszą równowagę autonomiczną. W grupie kontrolnej zaobserwowano spadek wartości SDNN i pNN50 w trakcie badania.
Wnioski. Program 12-tygodniowej jogi znacząco poprawił autonomiczną funkcję serca u osób z cukrzycą typu 2, co potwierdzono pozytywnymi zmianami w parametrach czasowych i częstotliwościowych HRV. Wyniki sugerują, że joga może stanowić wartościowe uzupełnienie standardowego leczenia cukrzycy, potencjalnie zmniejszając ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych poprzez poprawę regulacji autonomicznej.
Słowa kluczowe
cukrzyca, joga, oddychanie, funkcja autonomiczna, HRV
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Badanie związku między poziomami hemoglobiny glikowanej a zespołami geriatrycznymi u starszych pacjentów z cukrzycą (badanie przekrojowe)

Diovin Derose Vianni, Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram, Hazliza Razali, Madhanraj Sekar, Naseem Alyahyawi, Hana K Almufadda, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh, Fadwa Alhalaiqa

Diovin Derose Vianni et al. – Exploring the relationship between glycated haemoglobin levels and geriatric syndromes in elderly patients with diabetes (a cross-sectional study) –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 293-299

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CN4TC

Streszczenie Wstęp. Jedną z powszechnych przewlekłych chorób jest cukrzyca (DM), która częściej występuje u osób starszych i często wiąże się z różnorodnymi problemami i chorobami współistniejącymi. Objawy geriatryczne, takie jak depresja, osłabienie, zmęczenie i bezsenność, znacząco wpływają na wyniki zdrowotne tej grupy demograficznej. Cel. Badanie to badało związek między poziomami hemoglobiny glikowanej (HbA1c) a objawami geriatrycznymi u seniorów z cukrzycą. Metody. Wybrano odpowiednią próbkę pięćdziesięciu seniorów (w wieku 60–85 lat) z cukrzycą z ambulatorium Szpitala Saveetha. Oceniano wartości HbA1c oraz przeprowadzono badania objawów geriatrycznych przy użyciu uznanych metod. Możliwe korelacje między poziomami HbA1c a zespołami geriatrycznymi badano za pomocą analizy statystycznej. Wyniki: Następujące zmienne wykazały znaczące dodatnie związki z poziomami HbA1c: słabość (r = 0.571, p < 0.000), zmęczenie (r = 0.725, p < 0.000), bezsenność (r = 0.631, p < 0.000) oraz depresja geriatryczna (r = 0.529, p < 0.000). Wnioski. U starszych pacjentów z cukrzycą wyższe poziomy HbA1c były związane z wyższym występowaniem zmęczenia, bezsenności, słabości i depresji. Wyniki te podkreślają potrzebę kontroli glikemii w leczeniu chorób geriatrycznych w tej populacji.
Słowa kluczowe cukrzyca, zespoły geriatryczne, hemoglobina glikowana, depresja, słabość, zmęczenie, bezsenność, starsi pacjenci
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ głębokiego oddychania i przetrenowania pęcherza na starsze kobiety z wysiłkowym nietrzymaniem moczu indukowanym przez cukrzycę

Getcyal Devakirubai Martin Jeyaraj,Shenbaga Sundaram Subramanian, Surya Vishnuram,Keerthana A.K., Saad Suleman Alfawaz, Riziq Allah Mustafa Gaowgzeh, Huda Ibrahim Bakhour, Fadwa Alhalaiqa

Getcyal Devakirubai Martin Jeyaraj et al. – Effect of deep breathing and bladder retraining on older women with diabetic-induced stress incontinence –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 227-231

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020CPW1T

Streszczenie Tło. Rosnąca liczba starszych kobiet, szczególnie tych z cukrzycą, doświadcza wysiłkowego nietrzymania moczu. Schorzenie to może znacząco wpływać na jakość życia, często pogarszane przez słabsze mięśnie dna miednicy i większe obciążenie brzuszne. Połączony wpływ ćwiczeń głębokiego oddychania i przetrenowania pęcherza to dobrze zbadana technika. Cel. Celem tego badania jest określenie, jak techniki głębokiego oddychania i przetrenowania pęcherza wpływają na wysiłkowe nietrzymanie moczu u starszych kobiet z cukrzycą. Metody. Osiemdziesiąt starszych kobiet z wysiłkowym nietrzymaniem moczu indukowanym cukrzycą zostało losowo przydzielonych do grupy interwencyjnej (otrzymującej ćwiczenia głębokiego oddychania wraz z przetrenowaniem pęcherza) oraz grupy kontrolnej (otrzymującej standardową opiekę cukrzycową). Badanie zastosowało randomizowany kontrolowany projekt. Do oceny wyników użyto częstotliwości epizodów nietrzymania moczu, poziomu stresu mierzonego konwencjonalnymi skalami oraz poziomu cukru we krwi przed i po interwencji, określanego za pomocą glikowanego hemoglobiny (HbA1c). Wyniki. Częstotliwość zdarzeń nietrzymania moczu w grupie interwencyjnej była statystycznie znacząco niższa w porównaniu do grupy kontrolnej. Ponadto, grupa interwencyjna wykazała statystycznie znaczący spadek poziomu stresu w porównaniu do grupy kontrolnej, która nie wykazała zauważalnych korzyści. Pomiary hemoglobiny A1c, która śledzi regulację poziomu cukru we krwi, wykazały znaczącą poprawę w grupie interwencyjnej w stosunku do grupy kontrolnej. Wnioski. Razem, ćwiczenia głębokiego oddychania i przetrenowanie pęcherza znacząco redukują wysiłkowe nietrzymanie moczu związane ze stresem, poprawiają zarządzanie poziomem cukru we krwi oraz zmniejszają postrzegany poziom stresu u starszych kobiet z cukrzycą. To zintegrowane, nieinwazyjne podejście skutecznie leczy psychologiczne i fizjologiczne elementy wysiłkowego nietrzymania moczu. Dostawcy opieki zdrowotnej powinni stosować tę strategię, aby poprawić leczenie starszych kobiet z cukrzycą.
Słowa kluczowe wysiłkowe nietrzymanie moczu, cukrzyca, głębokie oddychanie, przetrenowanie pęcherza, starsze kobiety, terapia integracyjna, kontrola poziomu cukru
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Istraživanje kolačića od rižinih mekinja za dijabetičku prehranu i prehranu kod dislipidemije

Rizqie Auliana, Fitri Rahmawati, Wara Kushartanti, Cerika Rismayanthi, Kukuh Wahyudin Pratama, Manil Kara Kauki, Reza Adityas Trisnadi, Ardi Riyana, Danarstuti Utami, Desi Yunita Utami, Amran, Ari Tri Astuti, Deni Hardianto, Muhammad Nazim Razali, Aida Mustapha, Syed Kamaruzaman Syed Ali

Rizqie Auliana, Fitri Rahmawati, Wara Kushartanti et al – The study of rice bran cookies for diabetic diet and dyslipidemic diet –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(1); 258-265

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG2EF8m5D

Sažetak
Ovo istraživanje bavi se korištenjem rižinih mekinja kao zalogaja za osobe s degenerativnim bolestima dijabetesa melitusa i hiperkolesterolemije. Nezarazne bolesti (NCD) predstavljaju najveći uzrok smrti i rezultiraju gubitkom produktivnih dana za oboljele i njihove pratitelje. Kako bi se prevladalo ovaj problem, istraživanje ima za cilj testirati kolačiće od rižinih mekinja s 30% zamjene na razinama glukoze, kolesterola i triglicerida u eksperimentalnim životinjama kako bi se mogli preporučiti kao zdravi kolačići s niskim udjelom šećera i masti za međuobrok za osobe s dijabetesom melitusom i dislipidemijom. Ova vrsta istraživanja je eksperiment. Lokacija istraživanja je Laboratorij za eksperimentalne životinje Međusveučilišnog centra (PAU) Sveučilišta Gadjah Mada (UGM). Početna faza je priprema 15 muških bijelih štakora Sprague Dawley (SD) težine 250-300 grama i u zatvorenim kavezima. Mjereni su nivoi glukoze u krvi, ukupni kolesterol i trigliceridi. Nadalje, štakori su bili grupirani u 3 grupe, a 2 grupe su dobile injekciju streptozotocina (STZ) kako bi se štakorima izazvao dijabetes. Grupa 1: 5 zdravih štakora hranjenih standardnom prehranom, grupa 2: 5 dijabetičkih štakora hranjenih standardnom prehranom i grupa 3: 5 dijabetičkih štakora hranjenih kolačićima od rižinih mekinja. Pijenje vode dano je ad libitum i hranjenje se provodi svako jutro. Nadalje, vaganje i analiza razina glukoze u krvi, ukupnog kolesterola i triglicerida provedeni su sedmog, desetog, sedamnaestog, dvadeset četvrtog, trideset prvog i trideset osmog dana. Rezultati su pokazali da su kolačići s 30% zamjene mekinja bili sposobni smanjiti razine glukoze, kolesterola i serumskih triglicerida tako da se mogu preporučiti kao zalogaj za osobe s dijabetesom melitusom i osobe s dislipidemijom.
Ključne riječi
rižine mekinje, kolačići, dijabetičar, dislipidemičar, nezarazne bolesti
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku

Učinak obiteljski orijentiranog programa na upravljanje razinama glukoze u krvi kod djece s dijabetesom tipa 1 u Tabuku

Azza Abdalla Ghoneim

Azza Abdalla Ghoneim – Effect of the family-centered program on management of blood glucose levels among children with type 1 diabetes at Tabuk. Fizjoterapia Polska 2023; 23(5); 126-135

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20BA10

Sažetak
Pozadina. Dijabetes melitus (DM) je druga najčešća kronična bolest u djetinjstvu. Skrb o dijabetesu je višedimenzionalna i trebala bi se usredotočiti na sprječavanje akutnih komplikacija i smanjenje dugoročnih posljedica. Obiteljski orijentirani pristup čuva integritet obitelji i podržava jedinstvenu skrb za djecu s dijabetesom.
Svrha. Cilj studije bio je utvrditi učinak obiteljski orijentiranog programa na upravljanje razinama glukoze u krvi kod djece s dijabetesom melitusom tipa 1 u Tabuku. Metode. Istraživač je koristio kvazi-eksperimentalni dizajn za provođenje ove studije. Uzorak je bio svrhovit i uključivao djecu s dijabetesom i njihove obitelji. Alati su uključivali strukturirani upitnik (sociodemografski podaci, antropometrijska mjerenja), Upitnike o Ponašanju Skrbnika, Ponašanju Upravljanja Djece s DM, Skalu samoefikasnosti, i List za zapisivanje razina glukoze u krvi. Studija je provedena u tri faze: pripremna, izvođenje i evaluacija. Za prikupljanje podataka korišteni su metode prije testa i poslije testa.
Rezultati. Došlo je do značajnog smanjenja prosječnih bodova razina glukoze u krvi, značajnog poboljšanja u ponašanju djece u upravljanju dijabetičkom skrbi, poboljšanja u ponašanju nadzora majki nad ponašanjem upravljanja DM-om, i viših prosječnih bodova samoefikasnosti majki nakon u usporedbi s prije obiteljski orijentiranog programa.
Zaključak. Provođenje obiteljski orijentiranog programa poboljšalo je ponašanje djece u upravljanju dijabetesom i time kontroliralo razine glukoze u krvi kod djece s dijabetesom melitusom te povećalo samoefikasnost majki. Preporuka. Transformacija upravljanja dijabetesom kod djece s DM-om u potpuno obiteljski orijentiran sustav skrbi treba biti uspostavljena.
Ključne riječi
dijabetes melitus, obiteljski orijentirani program, razine glukoze u krvi
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Preuzmite besplatno članak na engleskom jeziku

Comparing the effect of different acupoints stimulating methods on nerve conduction velocity in diabetic neuropathy: A randomised controlled study

Ashraf Ishak Michaiel Youssef, Nagwa Mohamed Badr, Hanan Hosni, Hala Mohamad Ezz el Din Hamed


Ashraf Ishak Michaiel Youssef, Nagwa Mohamed Badr, Hanan Hosni, Hala Mohamad Ezz el Din Hamed – Comparing the effect of different acupoints stimulating methods on nerve conduction velocity in diabetic neuropathy: A randomised controlled study. Fizjoterapia Polska 2022; 22(2); 112-117

Abstract
Purpose. To investigate the effect of needle versus laser acupuncture on nerve conduction velocity on diabetic neuropathies in type two diabetes. Methods. Fifty-five patients of both genders with age ranged from 40-60 years were diagnosed with lower extremities diabetic polyneuropathy. Patients were divided randomly into two equal groups; Group (A) (control group) treated by needle acupuncture and group (B) treated by laser acupuncture at same acupoints. All patients in both groups received two sessions per week for 6 weeks. The measurement variables were the tibial motor nerve conduction velocity (NCV) and sural sensory NCV, they were measured bilaterally, pre- and post-treatment for all patients. Results. At the acupuncture group only there was significant increase in NCV of tibial and sural nerves in both sides at post treatment in compare to pre treatment. Conclusion. acupuncture has a significant effect on improving the motor and sensory nerves function in patients with diabetic polyneuropathy. So it may be considered an appropriate safe and nonpharmacological complementary treatment option for type 2 diabetic polyneuropathy.
Key words:
acupuncture, nerve conduction velocity, diabetes mellitus, diabetic polyneuropathy
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Besplatno preuzmi članak na engleskom jeziku

Type 2 diabetes mellitus and rehabilitation after myocardial infarction

Paulina Głowacka, Katarzyna Mizia-Stec, Zbigniew Gąsior

Paulina Głowacka, Katarzyna Mizia-Stec, Zbigniew Gąsior – Type 2 diabetes mellitus and rehabilitation after myocardial infarction. Fizjoterapia Polska 2010; 10(4); 289-297

Abstract
This paper assesses the impact of type 2 diabetes mellitus (T2DM) on the effects of early post-discharge (Phase II) cardiac rehabilitation in post-myocardial infarction patients. The study involved 47 post-MI patients, of whom 21 had T2DM (Group I) and 26 did not have diabetes (Group II). Clinical symptoms and exercise test results according to the modified Bruce protocol were analysed at baseline and after 3 weeks of rehabilitation. HR and BP responses to exercise were evaluated along with metabolic expense and exercise duration. Both groups had a similar frequency of significant co-morbidities: arterial hypertension (76% in Group I and 73% in Group II) and lipid disorders (67% vs. 76%). Obesity was only found in Group II (36%). Both groups included patients after STEMI (75% in Group I vs. 69% in Group II) with no post-MI complications. The rehabilitation resulted in a significant improvement of exercise tolerance, which rose by 15% in METs, 20% in Watts, with test duration increasing by 13% in Group I, compared to 17%, 28%, and 16%, respectively, in Group II. Early post-discharge cardiac rehabilitation had a beneficial effect on exercise tolerance. In post-MI patients, type 2 diabetes diminishes the beneficial effects of rehabilitation.
Key words:
Diabetes Mellitus, Myocardial Infarction, phase II of cardiac rehabilitation
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim
1 2