Ocena efektów plastrowania dynamicznego (PD) z wykorzystaniem inteligentnego robota neurologicznego Fourier M2 u chorych po udarze mózgu z niedowładem połowiczym

Marcin Krajczy, Edyta Krajczy, Ewa Gajda-Krajczy, Bartosz Frydrych, Katarzyna Bogacz, Jacek Łuniewski, Jan Szczegielniak

M. Krajczy, E. Krajczy, E. Gajda-Krajczy, B. Frydrych, K. Bogacz, J. Łuniewski, J. Szczegielniak – Evaluation of effects of kinesiotaping with use of the intelligent fourier M2 neurological robot in patients with hemiparesis; Fizjoterapia Polska 2018; 18(1); 32-48

Streszczenie

Cel. Celem badania jest ocena efektów plastrowania dynamicznego (PD) z wykorzystaniem inteligentnego robota neurologicznego Fourier M2 u chorych po udarze mózgu z niedowładem połowiczym.
Materiał i metody. W badaniu udział wzięło 28 pacjentów (10 kobiet i 17 mężczyzn, średnia: 63,48 lat) po udarze mózgu niedokrwiennym z niedowładem połowiczym (14 lewostronnych, 13 prawostronnych), którzy wyrazili świadoma zgodę na udział w badaniu. Pacjentów podzielono przy pomocy komputerowego programu ALEA, z własnym algorytmem randomizującym, na grupę BA – 14 oraz KO – 14 osób. W celu przeprowadzenia badania wykorzystano inteligentnego robota rehabilitacyjnego Fourier M2, służącego do diagnostyki i terapii kończyny górnej.
Wyniki i wnioski. W badaniu wykazano istotne statystycznie efekty w 1, 3, 4 dobie badania pod postacią procentowej poprawy aktywnego ruchu w grupie BA jako efekt działania aplikacji plastrowania dynamicznego.
W ocenie pozostałych wyników badania, wykazano efekty zarówno plastrowania dynamicznego jak i terapii z udziałem robota neurologicznego, u chorych po udarze mózgu z niedowładem połowiczym. W ocenie tych wyników efekty terapii były porównywalne w obu grupach.
Inteligentny robot Forier M2 jest przydatnym i obiektywnym urządzeniem do diagnostyki, terapii oraz oceny efektów fizjoterapii u chorych po udarze mózgu z dysfunkcją kończyny górnej.

Słowa kluczowe:
plastrowanie dynamiczne, robot neurologiczny, fourier M2, udar mózgu, niedowład połowiczy

Abstract

Purpose. The purpose of the study is to assess the effects of dynamic taping (DT) using a smart neurological robot Fourier M2 in patients after cerebral stroke with hemiparesis.
Materials and methods. The study included 28 patients (10 women and 17 men, average age: 63, 48) after ischemic cerebral stroke with hemiparesis (14 left-sided, 13 right-sided) who expressed their informed consent for participation in the study. The patients were divided into groups using the ALEA software, with its own randomization algorithm, into group TG and CG – 14 participants in each. In order to conduct the study, there was used the Fourier M2 smart rehabilitation robot designed for diagnostics and therapy of upper limbs.
Results and conclusions. The study demonstrated statistically relevant effects on the 1st, 3rd and 4th day of the study in the form of a percentage improvement in active movement in the TG group as a result of application of dynamic taping.
The assessment of the remaining study results demonstrated both the effects of dynamic taping and the effects of the therapy with the use of a neurological robot in patients after cerebral stroke with hemiparesis. The assessment of those effects showed the therapy effects were comparable in both groups.
The Fourier M2 smart robot is s useful and objective tool for diagnostics, therapy and assessment of the effects of physical therapy in patients after cerebral stroke with upper limb dysfunction.

Key words:
kinesiotaping, neurological robot, fourier M2, cerebral stroke, hemiparesis

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim / Available only English version

Ból barku w niedowładzie połowiczym – wskaźniki kliniczne i wrażliwość uciskowa / Hemiplegic shoulder pain – clinical factors and pain pressure sensitivity

Agnieszka Sobierajska-Rek

FP 2017; 17(4); 24-32

Streszczenie

Ból barku jest typowym objawem towarzyszącym porażeniu lub niedowładowi kończyny górnej po udarze mózgu.
Cel pracy. Celem niniejszej pracy było określenie związku między czynnikami klinicznymi takimi jak podwichnięcie czy zespół ciasnoty podbarkowej, spastycznością, wrażliwością uciskową a częstością występowania bolesnego barku u chorych po udarze mózgu.
Materiał i metodyka. chorzy po udarze mózgu z bólem barku po stronie niedowładnej (n = 26), oraz chorzy po udarze mózgu bez bólu w barku po stronie niedowładnej (n = 11) zostali poddani badaniu wrażliwości uciskowej mięśnia dwugłowego ramienia i mięśnia nadgrzebieniowego, wykonano ocenę kliniczną tkanek miękkich w obrębie barku, sprawności kończyny górnej w skali Brunnstrom oraz spastyczności.
Wyniki. nie stwierdzono różnic we wrażliwości uciskowej mięśnia nadgrzebieniowego między grupą badaną a kontrolną. Zaobserwowano zwiększoną wrażliwość mięśnia dwugłowego w grupie badanej na poziomie tendencji statystycznej. Badani z bolesnym barkiem po stronie niedowładnej cechowali się wyższym poziomem spastyczności w badanej kończynie, a natężenie bólu było skorelowane ze wzmożeniem napięcia mięśniowego. Wnioski. Istnieje zależność między bólem barku po stronie niedowładnej a klinicznymi objawami zespołu uwięźnięcia oaz niestabilności w stawie ramiennym. Stwierdzono tendencję do zwiększonej wrażliwości uciskowej w obrębie mięśnia dwugłowego ramienia w badanej grupie.

Słowa kluczowe:
udar, niedowład połowiczy, ból barku

Abstract

Shoulder pain is a typical symptom accompanying upper extremity paresis or plegia after stroke.
Aim of the study. The aim of this study was to determine relationship among clinical factors, such as subluxation or impingement syndrome, spasticity, pain pressure sensitivity and incidence of shoulder pain in stroke patients.
Material and methods. Stroke survivors with hemiplegic shoulder pain (n = 26), and the controls without shoulder pain (n = 11) underwent pain pressure threshold measure at biceps and supraspinatus, soft tissues in shoulder region, motor function of upper limb in Brunnstrom scale and spasticity were assessed.
Results. There was no difference in sensitivity in supraspinatus, but the correlation at the level of statistical tendency is present in biceps. Spasticity was more severe in the shoulder pain group, and intensity of pain was correlated with an increase in muscle tonus.
Conclusion. There is correlation between the pain in hemiplegic shoulder and symptoms of impingement syndrome and subluxation in shoulder joint. The tendency to increased pain pressure sensitivity was observed in biceps in the group with shoulder pain.

Key words:
stroke, hemiplegia, shoulder pain

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Available only English version

Trening na bieżni z odciążeniem masy ciała poprzez system Parestand w usprawnianiu chodu u pacjentów we wczesnej fazie udaru mózgu: badanie pilotażowe / Body Weight Supported Treadmill Training with Parestand system as walking therapy of patients early after stroke: a pilot study

Beata Stach, Marcin Błaszcz, Aleksandra Bober, Mariola E. Wodzińska, Joanna Zyznawska

FP 2016;16(2);54-63

Streszczenie
Wstęp. Trening na bieżni z odciążeniem masy ciała (z ang. Body Weight Supported Treadmill Training – BWSTT) to wysokiej częstotliwości zadaniowa terapia chodu pacjentów po udarze mózgu. Skuteczność BWSTT została wielokrotnie udowodniona, jednak jego wyższość nad treningiem chodu po naturalnym podłożu jest często kwestionowana. W Polsce jest to rzadko stosowana i badana metoda.
Pacjenci i metody. W badaniu brało udział 20 chodzących pacjentów we wczesnej fazie udaru. Wszyscy pacjenci uczestniczyli w standardowej fizjoterapii opartej o koncepcję Bobath i PNF. Do grupy eksperymentalnej włączono 10 osób dodatkowo otrzymujących trening na bieżni z odciążeniem masy ciała (BWSTT), a do grupy kontrolnej włączono 10 osób dodatkowo otrzymujących trening chodu po naturalnym podłożu. Badanych przed i po skończeniu interwencji oceniono Skalą Równowagi Berg, testem Timed Up & Go, Testem 10-metrowym oraz testem 6-minutowego marszu.
Wyniki. Obie grupy uzyskały istotną statystycznie (p<0,05) poprawę we wszystkich testach funkcjonalnych. BWSTT zwiększyła swój dystans o 108,4±75,7 m, a grupa kontrolna o 57±51,3 m. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,28). BWSTT skróciła czas w teście TUG o 9±1,4 s, a grupa kontrolna o 2,7±1,1 s. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,63). BWSTT uzyskała 7,0±3,7 pkt, a grupa kontrolna 6,6±4,4 pkt poprawy w BBS. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,88). BWSTT podniosła prędkość chodu o 0,25±0,13 m/s, a grupa kontrolna o 0,28±0,13 m/s. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,96). Podsumowanie. Zarówno BWSTT jak i terapia chodu po naturalnym podłożu może poprawić równowagę, wytrzymałość i szybkość chodu oraz zmniejszyć ryzyko upadków u chodzących pacjentów we wczesnej fazie udaru. Słowa kluczowe: udar mózgu, niedowład połowiczy, fizjoterapia, rehabilitacja, chód


Abstract
Background. Body Weight Supported Treadmill Training (BWSTT) is high intensive and task-specific gait therapy for stroke patients. Effectiveness of BWSTT is repeatedly proven, however superiority of that training over overground walking is often contested. It is rarely practised and investigated method in Poland.
Patients and Methods. 20 patients in the early post-stroke rehabilitation phase able to walk. All patient participated in traditional physiotherapy based on Bobath and PNF concepts. Experimental group (10 people) additionally received Body Weight Supported Treadmill Training. Control group (10 people) additionally received overground walking. Baseline and postintervention assessments included Berg Balance Scale, Timed Up & Go, 10 m Time Walking Test and 6 Minute Walk Test.
Results. Both groups showed statistically significant improvement in all outcome measures (P<0,05). Group BWSTT increased distance by 108,4±75,7 m and control grouop by 57±51,3 m in 6 Minute Walk Test. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,28). Group BWSTT shortened time in Timed Up & Go by 9±1,4 seconds and control group by 2,7±1,1 seconds. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,63). Group BWSTT improved by 7,0±3,7 points, and control group by 6,6±4,4 points in Berg Balance Scale. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,88). Group BWSTT increased gait velocity by 0,25±0,13 m/s, and control group by 0,28±0,13 m/s. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,96). Conclusions. Either Body Weight Supported Treadmill Training or overground walking could improve balance, reduce risk of falls, increase endurance and velocity of gait in walking subacute stroke patients. BWSTT could have tendency to more effective increasing gait endurance. Key words: stroke, hemiparesis, physiotherapy, rehabilitation, gait

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version