Ocena skuteczności fizjoterapii u chorych z koksartozą leczonych sanatoryjnie / Assessment of the Effectiveness of the Physiotherapy in Patients with the Coxarthrosis, Treated in Spa Facilities

Zbigniew Śliwiński, Marlena Maskiera, Marta Makara-Studzińska, Grzegorz Śliwiński, Małgorzata Starczyńska

FP 2015;15(4);7-15

Streszczenie
Wstęp. Celem pracy była ocena skuteczności fizjoterapii u chorych z koksartrozą leczonych sanatoryjnie. Materiał i metodyka. W badaniu wzięło  udział 49 pacjentów (29 kobiet i 20 mężczyzn) leczonych w Sanatorium „Słowacki” w Busku-Zdroju na turnusie 21-dniowym. Byli to pacjenci ze zmianami zwyrodnieniowymi stawu biodrowego nie leczeni operacyjnie. Pacjenci zostali podzieleni na dwie grupy. W grupie badanej  (24 osoby), zastosowano zabiegi fizykalne i hydroterapię. W grupie kontrolnej (25 osób), dodatkowo zastosowano kinezyterapię U każdego z pacjentów wykonano: badanie ankietowe, pomiar zakresu ruchomości w stawach biodrowych, ocenę siły mięśniowej skalą Lovetta, ocenę stopnia nasilenia bólu w skali VAS,  testy funkcjonalne ( Linder 2, test uciskowy brzucha, test Patricka Fabre, SLR,  test Tinetti, test „Up and Go”, ocenę chodu wg. Perry). Wyniki.   Po zakończeniu 21- dniowego leczenia rehabilitacyjnego u większości pacjentów, nastąpiło znaczne zmniejszenie subiektywnego odczucia dolegliwości bólowych, znaczna poprawa funkcji ruchowych biodra oraz zmniejszenie ryzyka upadku. Przeprowadzonych badania wskazują, na uzyskanie lepszych wyników usprawniania fizjoterapeutycznego w grupie kontrolnej, gdzie dodatkowo zastosowano kinezyterapię. Wnioski. 1. Fizjoterapia ma wpływ na zwiększenie zakresu ruchu w stawie biodrowym we wszystkich płaszczyznach, szczególnie w zakresie ruchu zgięcia i odwodzenia. 2. Postępowanie usprawniające wpływa na poprawę stereotypu chodu u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawu biodrowego. 3.Leczenie sanatoryjne u osób ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów biodrowych zmniejsza ryzyko upadków.

Słowa kluczowe:
usprawnianie, fizjoterapia, koksartroza, leczenie sanatoryjne


Abstract
Introduction. The objective of this study has been to assess the effectiveness of the physiotherapy in patients with the coxarthrosis, treated in Spa facilities. Materials and Methods. The study involved 49 patients (29 women and 20 men), who have been treated in the “Słowacki” Spa in Busko-Zdrój, during their 21 days rehabilitation stay. The patients have had degenerative changes in the hip joint, which have not been surgically treated. The patients have been divided into two groups. To the study group (24 persons) the physiotherapy treatments have been applied. In the control group (25 persons), in addition there has been the kinezytherapy applied. Each of the patients has gone through: questionnaire survey, measurement of the range motion in the hip joints, muscle strength evaluation with the Lovett scale, assessment of the pain severity in the VAS scale, functional tests (Linder 2, abdominal compression test, Patrick Faber test, SLR, Tinetti test,”Up & Go” test, gait analysis according to Perry). Results. After the 21-day rehabilitation treatment, the majority of patients have shown a significant decrease in the subjective pain sensation, a significant improvement of the hip motion functions and a reduced risk of the patient falling down. The carried out research has indicated, that better results have been achieved in the control group, where the kinezytherapy treatment has been applied in addition. Conclusions. 1. Physiotherapy has an impact on increasing the hip joint range of motion, in all directions, particularly in the flexion an abduction movements. 2. The rehabilitation procedure improve the gait stereotype in patients with the osteoarthritis of the hip joint. 3. The Spa rehabilitation therapy reduces the risk of falling down in patients with degenerative changes in the hip joints.

Key words:
Rehabilitation, physiotherapy, coxarthrosis, spa therapy treatment

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

Udar mózgu problemem współczesnej cywilizacji – analiza postępowania fizykalnego / Stroke as a civilisation-scale problem – physical treatment analysis

Ewelina Czerczak, Włodzisław Kuliński

FP 2016;16(1);24-35

Streszczenie
Wstęp. Udar mózgu to jedna z najczęściej występujących postaci uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Każdego roku w Polsce na udar mózgu zapada około 60 tys. ludzi.  Zaburzenia powstałe w wyniku udaru wymagają wdrożenia długotrwałej opieki i rehabilitacji. Głównym celem postępowania fizjoterapeutycznego jest przywrócenie choremu samodzielności w codziennym funkcjonowaniu oraz poprawa jakości życia pacjenta.
Cel pracy. Celem pracy była ocena wpływu postępowania fizjoterapeutycznego na stan funkcjonalny i jakość życia chorych po udarze mózgu. Materiał i metody. Badania przeprowadzono u 30 chorych po udarze mózgu (24 po udarze niedokrwiennym i 6 po udarze krwotocznym) przebywających na Pododdziale Rehabilitacji Neurologicznej Szpitala Specjalistycznego św.  Łukasza w Końskich. W trakcie 8 tygodni pobytu na oddziale pacjenci poddawani byli intensywnemu leczeniu usprawniającemu. Badanie wykonywane było dwukrotnie, a mianowicie w dniu przyjęcia pacjenta na oddział oraz w dniu jego wypisu. Obejmowało wypełnienie ankiety uwzględniającej ocenę jakości życia w skali od 1 do 10 pkt., ocenę stanu funkcjonalnego przy użyciu Wskaźnika Barthel oraz ocenę stopnia spastyczności mięśni kończyny górnej i dolnej zmodyfikowaną skalą Ashworth. Wynik oceny stanu funkcjonalnego porównano w zależności od charakteru udaru, czasu od momentu wystąpienia udaru do rozpoczęcia rehabilitacji oraz liczby chorób współistniejących. Ocenie poddano także wpływ kompleksowego usprawniania na ocenę niezależności w codziennym funkcjonowaniu po zakończonym postępowaniu oraz zbadano wpływ usprawniania na stopień spastyczności i korzystanie z przedmiotów zaopatrzenia ortopedycznego. Wyniki i wnioski. U wszystkich badanych doszło do poprawy stanu funkcjonalnego. Lepsze wyniki końcowe uzyskali pacjenci po udarze niedokrwiennym oraz zmagający się z mniejszą liczbą chorób współistniejących. Efekty postępowania były lepsze u tych, którzy wcześniej po wystąpienia udaru podjęli rehabilitację. Ocena jakości życia była znacząco wyższa, aniżeli przed rehabilitacją. Nastąpiło istotne obniżenie stopnia spastyczności, a znaczącej poprawie uległo korzystanie przez pacjentów z przedmiotów zaopatrzenia ortopedycznego.

Słowa kluczowe:
udar mózgu , leczenie, fizjoterapia


Abstract
Introduction. Stroke is one of the most common forms of damage to the central nervous system. In Poland, approximately 60,000 people suffer from stroke every year. Disorders resulting from stroke require the implementation of long-term care and rehabilitation. The main objective of physiotherapy is to restore patient independence in daily living and improve the quality of life of the patient. Aim of study. The aim of the study was to evaluate the effect of physiotherapy on the functional status and quality of life of patients after stroke. Material and Methods. The study comprised 30 patients after stroke (24 patients after ischemic stroke and 6 patients after hemorrhagic stroke) staying at the neurological rehabilitation ward in the St. Luke Specialist Hospital in Końskie. During 8 weeks of hospitalization, the patients underwent intensive rehabilitation. They were examined twice, namely on admission and on the day of discharge. The examination included completing a questionnaire assessing the quality of life on a scale of 1 to 10 points, an assessment of the functional status using the Barthel Index and an assessment of muscle spasticity of the upper and lower limb with the modified Ashworth scale. The results of functional status assessment were compared according to the type of stroke, time from stroke to rehabilitation and the number of concomitant diseases. Moreover, the effect of the comprehensive rehabilitation on the assessment of independence in daily living was studied after treatment, as was the influence of rehabilitation on the degree of spasticity and the use of orthopedic aids. Results and Conclusion. The functional status improved in all patients. Better final results were obtained in patients after ischemic stroke and suffering from fewer comorbidities. The results were better in those whose rehabilitation commenced earlier. The quality of life was significantly higher than before rehabilitation. The degree of spasticity was significantly reduced and the use of orthopaedic aids was improved.

Key words:
stroke, treatment, physiotherapy

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

Trening na bieżni z odciążeniem masy ciała poprzez system Parestand w usprawnianiu chodu u pacjentów we wczesnej fazie udaru mózgu: badanie pilotażowe / Body Weight Supported Treadmill Training with Parestand system as walking therapy of patients early after stroke: a pilot study

Beata Stach, Marcin Błaszcz, Aleksandra Bober, Mariola E. Wodzińska, Joanna Zyznawska

FP 2016;16(2);54-63

Streszczenie
Wstęp. Trening na bieżni z odciążeniem masy ciała (z ang. Body Weight Supported Treadmill Training – BWSTT) to wysokiej częstotliwości zadaniowa terapia chodu pacjentów po udarze mózgu. Skuteczność BWSTT została wielokrotnie udowodniona, jednak jego wyższość nad treningiem chodu po naturalnym podłożu jest często kwestionowana. W Polsce jest to rzadko stosowana i badana metoda.
Pacjenci i metody. W badaniu brało udział 20 chodzących pacjentów we wczesnej fazie udaru. Wszyscy pacjenci uczestniczyli w standardowej fizjoterapii opartej o koncepcję Bobath i PNF. Do grupy eksperymentalnej włączono 10 osób dodatkowo otrzymujących trening na bieżni z odciążeniem masy ciała (BWSTT), a do grupy kontrolnej włączono 10 osób dodatkowo otrzymujących trening chodu po naturalnym podłożu. Badanych przed i po skończeniu interwencji oceniono Skalą Równowagi Berg, testem Timed Up & Go, Testem 10-metrowym oraz testem 6-minutowego marszu.
Wyniki. Obie grupy uzyskały istotną statystycznie (p<0,05) poprawę we wszystkich testach funkcjonalnych. BWSTT zwiększyła swój dystans o 108,4±75,7 m, a grupa kontrolna o 57±51,3 m. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,28). BWSTT skróciła czas w teście TUG o 9±1,4 s, a grupa kontrolna o 2,7±1,1 s. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,63). BWSTT uzyskała 7,0±3,7 pkt, a grupa kontrolna 6,6±4,4 pkt poprawy w BBS. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,88). BWSTT podniosła prędkość chodu o 0,25±0,13 m/s, a grupa kontrolna o 0,28±0,13 m/s. Różnica pomiędzy grupami nie była istotna statystycznie (p=0,96). Podsumowanie. Zarówno BWSTT jak i terapia chodu po naturalnym podłożu może poprawić równowagę, wytrzymałość i szybkość chodu oraz zmniejszyć ryzyko upadków u chodzących pacjentów we wczesnej fazie udaru. Słowa kluczowe: udar mózgu, niedowład połowiczy, fizjoterapia, rehabilitacja, chód


Abstract
Background. Body Weight Supported Treadmill Training (BWSTT) is high intensive and task-specific gait therapy for stroke patients. Effectiveness of BWSTT is repeatedly proven, however superiority of that training over overground walking is often contested. It is rarely practised and investigated method in Poland.
Patients and Methods. 20 patients in the early post-stroke rehabilitation phase able to walk. All patient participated in traditional physiotherapy based on Bobath and PNF concepts. Experimental group (10 people) additionally received Body Weight Supported Treadmill Training. Control group (10 people) additionally received overground walking. Baseline and postintervention assessments included Berg Balance Scale, Timed Up & Go, 10 m Time Walking Test and 6 Minute Walk Test.
Results. Both groups showed statistically significant improvement in all outcome measures (P<0,05). Group BWSTT increased distance by 108,4±75,7 m and control grouop by 57±51,3 m in 6 Minute Walk Test. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,28). Group BWSTT shortened time in Timed Up & Go by 9±1,4 seconds and control group by 2,7±1,1 seconds. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,63). Group BWSTT improved by 7,0±3,7 points, and control group by 6,6±4,4 points in Berg Balance Scale. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,88). Group BWSTT increased gait velocity by 0,25±0,13 m/s, and control group by 0,28±0,13 m/s. Difference between the groups was not statistically significant (p=0,96). Conclusions. Either Body Weight Supported Treadmill Training or overground walking could improve balance, reduce risk of falls, increase endurance and velocity of gait in walking subacute stroke patients. BWSTT could have tendency to more effective increasing gait endurance. Key words: stroke, hemiparesis, physiotherapy, rehabilitation, gait

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

 

Nietrzymanie moczu u kobiet – diagnostyka i leczenie zachowawcze w gabinecie fizjoterapeutycznym / Woman urinary incontinence – diagnostic and conservative treatment making by physiotherapist

Magdalena Ptak, Iwona Rotter, Hanna Mosiejczuk, Agnieszka Turoń, Agnieszka Brodowska, Jolanta Nawrocka-Rutkowska

FP 2016;16(3);118-123

Streszczenie
Wstęp.
Nietrzymanie moczu jest problemem uznanym przez Światową Organizację Zdrowia za chorobę społeczną. W standardach Międzynarodowego Towarzystwa Kontynencji (ICS), towarzystw ginekologicznych i urologicznych postępowanie w I i II stopniu NM rozpoczyna się leczeniem zachowawczym prowadzonym przez fizjoterapeutę.
Cel pracy.
Celem pracy jest podkreślenie roli i możliwoś dodatkowej diagnostyki, jaką można przeprowadzić w gabinecie fizjoterapeutycznym.
Wnioski.
Leczenie zachowawcze z wykorzystaniem dostępnej aparatury, urządzeń, kwestionariuszy ankiet daje szerokie możliwości wnikliwego potraktowania tematu jakim jest NM u kobiet. Wykorzystując te narzędzia  można uchronić pacjentki przed zbyt wczesną (pod względem wieku i zaawansowania objawów) interwencją chirurgiczną.

Słowa kluczowe:
nietrzymanie moczu, wstępna diagnostyka, leczenie zachowawcze, fizjoterapia


Abstract
Introduction.
Urinary incontinence is a problem recognized by World Health Organization as a social disease. The standards of the International Continence Society (ICS), gynecological and urological societies I and II degree UI begins with conservative treatment conducted by a physiotherapist.
Aim.
The aim of this work is to emphasize the role and possibility of additional diagnosis carried out by physiotherapist.
Conclusions.
Conservative treatment with available technologies, devices, questionnaires allows wide possibilities of insightful approach to the topic which is woman urinary incontinence.

Key words:
urinary incontinence, presumptive diagnosis, conservative treatment, physiotherapy

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

Stabilizacja centralna w rehabilitacji dzieci – aspekt fizjoterapeutyczny / Core Stability in the Rehabilitation of Children – Physiotherapy Aspects

Sylwia Dyczewska-Wójtowicz

FP 2016;16(3);96-105

Streszczenie
Wstęp. Termin „stabilizacja centralna” (ang. core stability) odnosi się do wydolności głębokich mięśni tułowia, których rolą jest kontrola centrum naszego ciała w statyce i dynamice. Praca przedstawia różne aspekty fizjoterapeutyczne dotyczące problemu stabilizacji centralnej w ewidencji naukowej potwierdzające skuteczność ćwiczeń.
Materiał i metody. W procesie wyszukiwania artykułów korzystano z baz artykułów MedLine i PubMed oraz PBL, uwzględniając następujące słowa kluczowe: stabilizacja centralna, stabilizacja lędźwiowa, stabilizacja dynamiczna, kontrola motoryczna, trening nerwowo-mięśniowy, stabilizacja tułowia, wzmacnianie centralne.
Wyniki. Liczne badania naukowe przedstawiają fakt, iż mięśniami, które odgrywają główną rolę w tym mechanizmie, są: mięsień poprzeczny brzucha, mięsień wielodzielny, mięsień skośny wewnętrzny brzucha, mięśnie dna miednicy oraz przepona. Prawidłowo funkcjonujące tworzą rodzaj cylindra, nadając odpowiednią stabilność dla okolicy dolnego tułowia (jest bazą dla mobilności na obwodzie).
Wnioski. U dzieci z dolegliwościami bólowymi okolicy dolnego kręgosłupa mięśnie głębokie są hamowane a ich timing jest zaburzony. Najpierw napinają się duże powierzchowne mięśnie odpowiadające za wykonanie ruchu, a następnie włączają się głębokie lokalne stabilizatory centrum. Zmiana ról między grupami mięśniowymi może być źródłem problemów przeciążeniowych, dlatego też ważnym jest aby zastosować odpowiednią rehabilitację wspomagającą stabilizację centralną.

Słowa kluczowe:
Stabilizacja centralna, rehabilitacja, fizjoterapia, kręgosłup, ćwiczenia wzmacniające


Abstract
Introduction. The term “core stability” refers to the efficiency of the deep torso muscles, which control the center of our body, both in statics and dynamics. This study presents the various physiotherapy related aspects regarding the core stability issue in the scientific materials, which confirm the effectiveness of physical exercises.
Materials and Methods. In the process of search for the topic related materials, we have used the article databases of MedLine, PubMed and PBL, applying the following keywords: core stability, lumbar stability, dynamic stability, motor control, neuromuscular training, trunk stability, core strengthening.
Results. Numerous scientific studies show, that the muscles playing the major role in this mechanism are: anterior scalene, multifidus muscle, internal oblique, pelvic floor muscles and sellar diaphragm. When properly functioning, the muscles form the kind of cylinder, providing sufficient stability for the lower trunk area (which is the basis for perimeter mobility).
Conclusions. In children with the pain sensation in the area of the lower spine, the deep muscles are being inhibited and their timing is being disrupted. First tighten the large surface muscles responsible for the execution of movement, and then the local center stabilizers get engaged. The role changing between the groups of muscles may be causing overload problems, thus it is important to provide the appropriate rehabilitation, which would support the core stability.

Key words:
Central stabilization, rehabilitation, physiotherapy, spine, strengthening exercises

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

Zastosowanie wskaźnika relacyjnego Wr w diagnozowaniu radiologicznym / Using Relation Index Wr in Radiologic Diagnosis

Wojciech Kiebzak, Beata Książkiewicz, Michał Kosztołowicz, Małgorzata Kiebzak

FP 2016; 16(3); 34-41

Streszczenie
Wstęp. W postępowaniu leczniczym ze względu na strategię postępowania oraz ocenę zmian ważne znaczenie ma precyzyjna diagnoza medyczna oraz fizjoterapeutyczna. W pracy uzasadniono, że  zdjęcie  rentgenowskie klatki piersiowej oceniane  w klasyfikacji ILO (International Labour Organization) jest mniej precyzyjną metodą w radiologicznym  diagnozowaniu pylicy krzemowej niż badanie HRCT klatki (High Resolutio Computed Tomography).
Cel pracy. Zastosowanie wskaźnika relacyjnego Wr w diagnozowaniu guzków pylicznych w klasycznej radiografii ocenianych w klasyfikacji ILO oraz uzyskanych metodą HRCT dla zbadania efektywności obu metod.
Materiał i metoda. Z grupy 358 pacjentów z rozpoznaną pylicą krzemową wybrano 65 mężczyzn, u których badania HRCT klatki piersiowej zostały wykonane w odstępie nie dłuższym niż 6 miesięcy od ostatniego zdjęcia rtg w klasyfikacji ILO. U każdego pacjenta na zdjęciu rtg oraz badaniu HRCT zmierzono średnice guzków najmniejszych i największych. Obliczono następnie średnie wartości wyników pomiarów guzków w każdym rodzaju badań.
Do opracowania wyników zastosowano następujące metody statystyczne: skalę T1 [1],
wskaźnik relacyjny Wr, w przedziałach: Wr∈[0,9; 1,1], Wr<0,9 oraz Wr>1,1. W przedziałach tych obliczono współczynniki korelacji między średnicami guzków występującymi w klasyfikacji ILO i HRCT metodą Pearsona.
Wyniki. Korelacja między średnimi średnicami guzków w poszczególnych przedziałach Wr jest wysoka lub bardzo wysoka a zależność znaczna lub bardzo pewna i H0 odrzucono (wyjątek stanowi przedział Wr>1,1 dla rozetek). Wykazano  zatem, że zdjęcie rtg klatki oceniane w klasyfikacji ILO i badanie HRCT w podobny sposób pozwalają diagnozować stan chorobowy- pylicę krzemową płuc, jednak rodzaj guzków pozwala wykryć tylko badanie HRCT.
Wnioski. Metoda HRCT jest efektywniejsza niż klasyczne zdjęcie rtg klatki  w badaniu pylicy krzemowej płuc, ponieważ wykrywa typy guzków, a mianowicie centrilobularne, podopłucnowe, peribronchowaskularne, rozetki i drzewo w pąkach.

Słowa kluczowe:
ILO, HRCT, wskaźnik relacyjny, skala T1, diagnoza, pylica płuc, fizjoterapia


Abstract
Introduction. In treatment procedure, due to strategy and evaluation of changes, high importance has precise medical physiotherapeutic diagnosis. In this study it was substantiated that the chest X-ray picture evaluated in ILO (International Labour Organization) classification is less precise method in diagnosis of silicosis that HRCT (High Resolution Computed Tomography) examination.
Purpose of This Study. Using the relative index Wr in diagnosing silicosis nodules in classical radiography evaluated in ILO and received using the HRCT method to check effectiveness of the both methods.
Material and Method. From the group of 358 patients with diagnosed silicosis, 65 males were selected in whom the HRCT chest examinations were made in an interval not longer than 6 months from the last X-ray picture in ILO classification. In each patient on the X-ray picture and the HRTC exam the diameters of the smallest and the biggest nodules were measured. Then, an average values from nodule measurements were calculated in each exam.
To achieve results, the following statistical methods were used: scale T1 [1],
relation index Wr, in intervals: Wr∈[0.9; 1.1], Wr<0.9 and Wr>1.1. In these intervals, the correlation coefficients between nodule diameters in ILO classification and HRCT using Pearson’s method.
Results. The correlation between average nodule diameters in individual Wr intervals is very high or very certain and H0 was rejected (exceptional is Wr>1.1 interval for rosettes). Therefore, it was demonstrated that the chest X-ray picture evaluated in the ILO classification and the HRCT examination similarly allow diagnosing the disease – silicosis, but the type of nodules may be found only using the HRCT.
Conclusions. The HRCT method is more efficient than the classic chest X-ray as it detects nodule types, namely  centrilobular, under pleural, peribronchovascular rosettes and tree budding.

Key words:
ILO, HRCT, relation index, T1 scale, diagnosis, silicosis, physiotherapy

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version

 

1 2 3 4