Wykorzystanie rzeczywistości wirtualnej i gier video w fizjoterapii dzieci. Artykuł przeglądowy

Karol de Tillier, Jakub Bracha, Agnieszka Sobierajska-Rek, Łukasz Mański

Karol de Tillier, Jakub Bracha, Agnieszka Sobierajska-Rek, Łukasz Mański – Application of virtual reality and video games in pediatric physiotherapy. Systematic review. Fizjoterapia Polska 2021; 21(3); 28-43

Streszczenie
W ostatnich latach intensywnie prowadzone są badania na temat wirtualnej rzeczywistości (VR) i jej zastosowania w terapii pacjentów pediatrycznych. Podstawowym założeniem tej pracy przeglądowej było przedstawienie zalet, efektywności i roli terapii wykorzystującej technologię VR w wybranych jednostkach chorobowych poprzez zestawienie wyników badań nad VR z ostatnich 5 lat. Pozyskanych zostało 17 artykułów z internetowych baz danych: PubMed, ResearchGate, NCBI, SageJournals, Oxford Academic. Opracowane badania dotyczyły zastosowania VR w terapii pacjentów pediatrycznych z dziecięcym porażeniem mózgowym, zespołem Downa, dyspraksją rozwojową, ryzykiem dyspraksji rozwojowej, pacjentów po oparzeniach, młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów oraz ADHD. W pracy zawarte zostały badania dotyczące VR wybrane na podstawie ich wiarygodności, liczby i wieku uczestników, roku publikacji. W doborze badań wykluczyliśmy prace przeglądowe. Analiza wybranych oryginalnych prac badawczych wykazała, że terapia z wykorzystaniem VR oferuje szereg zalet nieobecnych w standardowej fizjoterapii oraz osiąga porównywalne efekty.
Słowa kluczowe:
VR, physiotherapy, rehabilitation, children, video, games
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Postępowanie lecznicze i usprawniające u chorych z zespołem Guillain-Barre-Strohla

Iwona Pyszczek, Jolanta Kujawa, Jan Talar, Robert Jonak

Iwona Pyszczek, Jolanta Kujawa, Jan Talar, Robert Jonak – Treatment and rehabilitation procedures for patients with Guillain-Barre-Strohl syndrome. Fizjoterapia Polska 2001; 1(1); 63-66

Streszczenie
W artykule przedstawiono epidemiologię, obraz kliniczny oraz przegląd aktualnych metod postępowania leczniczego i usprawniającego u chorych z zespołem Guillain-Barre-Strohla (GBS). Streszczono obecny stan badań nad etiopatogenezą tego zespołu, jego objawy kliniczne i pozakliniczne oraz typowy przebieg. Ostatnio właściwe postępowanie usprawniające w poszczególnych fazach choroby. Podane są także zalecone metody kinezyterapeutyczne i fizykoterapeutyczne, ze szczególnym uwzględnieniem elektrolecznictwa oraz zabiegów z wykorzystaniem zmiennych pól magnetycznych.

Słowa kluczowe:
zespół Guillain-Barre-Strohla, rehabilitacja, elektrolecznictwo

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena skuteczności elektroanalgezji metodą Stiwell w rehabilitacji pacjentów z zespołami bólowymi odcinka lędźwiowego kręgosłupa

Mirosław Janiszewski, Maciej Chyliński

Mirosław Janiszewski, Maciej Chyliński – An evaluation of the effectiveness of electroanalgesia using the Stiwell method in the rehabilitation of patients with lumbar back pain syndrome. Fizjoterapia Polska 2001; 1(1); 45-46

Streszczenie
Wprowadzenie. Dolegliwości bólowe w zakresie odcinka lędźwiowego kręgosłupa stanowią problem nie tylko leczniczy, ale także społeczny i gospodarczy. Celem pracy jest ocena skuteczności terapeutycznej metody elektroanalgezji w tej jednostce chorobowej. Materiał i metody. Badana grupa to 80 pacjentów w wieku 40-60 lat, poddanych dwumiesięcznemu programowi rehabilitacji, z zastosowaniem elektroanalgezji metodą „Stiwell”. Grupę porównawczą stanowiło 80 pacjentów, u których stosowano tradycyjny program rehabilitacji. Wyniki. Stwierdzono znaczne zmniejszenie dolegliwośći bólowych w grupie badanej w porównaniu z grupą kontrolną. Wnioski. Metoda elektroanalgezji „Stiwell” wpływa na poprawę efektów końcowych rehabilitacji chorych z zespołami bólowymi odcinka lędźwiowego kręgosłupa.

Słowa kluczowe:
elektroanalgezja, zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowego, rehabilitacja

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Rola narządu wzroku we wczesnej diagnostyce i rehabilitacji ośrodkowego układu nerwowego

Zofia Prusiecka, Ludmiła Sadowska, Zbigniew Śliwiński

Zofia Prusiecka, Ludmiła Sadowska, Zbigniew Śliwiński – The role of the visual apparatus in the early diagnostics and rehabilitation of disorders of the central nervous system. Fizjoterapia Polska 2001; 1(1); 43-44

Streszczenie
Autorzy przedstawiają różne objawy mogące świadczyć o zaburzeniach rozwojowych narządu wzroku w związku z asocjacjami drogi nerwowej z niekiedy bardzo złożonymi łukami odruchowymi. Prezentują metodę Bezpośrednich Bodźców Świetlnych (DLS), która może być pomocna w stymulacji i rehabilitacji dzieci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego.

Słowa kluczowe:
wzrok, uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, diagnostyka, rehabilitacja

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ocena skuteczności magnetoterapii jako czynnika wspomagającego rehabilitację rucjową, na podstawie wybranych wskaźników biomechanicznych i psychotechnicznych

Mirosław Janiszewski, Anna Błaszczyk

Mirosław Janiszewski, Anna Błaszczyk – An evaluation of the effectiveness of magnetotherapy as a factor supporting rehabilitation on the basis of selected biomechanic and psychotechnical indices. Fizjoterapia Polska 2001; 1(1); 39-42

Streszczenie
Celem pracy było zbadanie wpływu długotrwałej stymulacji polem magnetycznym na przebieg rehabilitacji ruchowej pacjentów po przebytym udarze mózgu oraz ocena szybkości odzyskania sprawności ruchowej. Grupę 180 pacjentów w wieku 50-70 lat, po przebytym udarze mózgu, poddano rehabilitacji ruchowej i stymulacji zmiennym polem magnetycznym małej częstotliwości. Jako kryteria oceny przyjęto wybrane wskaźniki biomechaniczne oraz psychotechniczne. Badania wykazały, że magnetoterapia u pacjentów po udarze mózgu, poddanych rehabilitacji ruchowej, wpływa korzystnie na poprawę: funkcji mięśni, wskaźników koordynacji ruchowej oraz wskaźników niektórych parametrów biomechanicznych (siła w warunkach dynamiki oraz siła w warunkach statyki).

Słowa kluczowe:
udar mózgu, pole magnetyczne, rehabilitacja, neuropsychologia

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Neurorehabilitacja stronnego pomijania u pacjentów po urazach czaszkowo-mózgowych

Maria Pąchalska, Bogusław Frańczuk, Jan Talar, Wiesław Tomaszewski, Bruce MacQueen, Kay Neldon

Maria Pąchalska, Bogusław Frańczuk, Jan Talar, Wiesław Tomaszewski, Bruce MacQueen, Kay Neldon – The neurorehabilitation of hemispatial neglect in patients with traumatic brain injury. Fizjoterapia Polska 2001; 1(2); 143-154

Streszczenie
Wstęp. Celem pracy jest ocena efektywności dwóch zróżnicowanych programów rehabilitacji dla pacjentów z pomijaniem stronnym, występującym jako następstwo urazu czaszkowo-mózgowego. Pomijanie stronne dzieli się w literaturze na dwa podstawowe rodzaje: egocentryczne (ukierunkowane na ciało), w którym pacjent pomija przedmioty położone w danym obszarze jego pola widzenia oraz pomijanie allocentryczne (ukierunkowane na przedmiot), w którym pacjent pomija tylko jedną stronę wszystkich przedmiotów w polu widzenia, bez względu na to, gdzie się one znajdują. Praktyka kliniczna autorów wykazuje, że program skanowania wzrokowego od lewej do prawej strony, stosowany tradycyjnie w terapii pomijania stronnego, jest nieskuteczny w przypadku występowania pomijania typu egocentrycznego. W związku z tym opracowano nowy, autorski program treningu przestrzennego-motorycznego na podstawie semantycznie sterowanych wzorców ruchu, wykorzystywanych w terapii apraksji kończyn, ukierunkowanych na reintegrację odpowiednich stosunków ruchów automatycznych i wolicjonalnych, poprawę współpracy międzypółkulowej poprzez symetryczne i niesymetryczne wzorce ćwiczeń motorycznych za pomocą kończyn zdrowych i chorych oraz zwiększenie motywacji pacjenta poprzez ustawianie jasnych celów i nagradzanie za odniesione sukcesy. Obydwa programy są stosowane w praktyce klinicznej w ośrodkach rehabilitacji reprezentowanych przez autorów. Materiał i metody. W referacie przedstawiono proces rehabilitacji dwóch pacjentów po urazach czaszkowo-mózgowych (27-letniego mężczyzny JK oraz 28-letniej kobiety AS), leczonych przez autorów w chronicznej fazie po wypadkach samochodowych, w następstwie których pacjenci przebywali w śpiączce przez okres przekraczający 4 tygodnie. W badaniach neuropsychologicznych stwierdzono występowanie głębokiego, utrzymującego się pomijania lewostronnego, przy czym u pacjenta JK miało ono charakter allocentryczny, natomiast u pacjentki AS egocentryczny. Eksperyment terapeutyczny zaplanowano wg modelu AB-BA, przy czym A oznacza trening przestrzenno-motoryczny, natomiast B – program skanowania wzrokowego. U pacjenta JK, zastosowano najpierw program A, następnie program B, natomiast u pacjentki AS kolejność stosowania programów była odwrotna. Każdy z programów obejmował 10 sesji terapeutycznych. Zachowano 4-tygodniowy odstęp pomiędzy realizacją programu A i programu B. Głębokość stronnego pomijania oceniano za pomocą standardowych testów neuropsychologicznych, ukierunkowanych na ilościowy i jakościowy pomiar stronnego pomijania. Dokonano również analizy prac rysunkowych pacjentów. Badania przeprowadzono czterokrotnie: przed rozpoczęciem każdego z programów oraz po jego zakończeniu. Wyniki. Zgodnie z postawioną przez autorów hipotezę badawczą u pacjenta JK nie stwierdzono żadnej poprawy w zakresie stronnego pomijania po zakończeniu programu A, natomiast po zakończeniu programu B pomijanie ustąpiło w zasadzie całkowicie. U pacjentki AS wyniki były odwrotne: po zakończeniu programu B, realizowanego u niej jako pierwszy, nie wystąpiła żadna poprawa, natomiast po zakończeniu programu A, realizowanego jako drugi, pomijanie ustąpiło całkowicie. Wnioski. W artykule autorzy omawiają teoretyczne i kliniczne znaczenie uzyskanych wyników. Prezentują także modelowe rozwiązanie podstawowego patomechanizmu pomijania typu allocentrycznego i egocentrycznego. Oba rodzaje pomijania posiadają różną etiologię i symptomatologię, konieczne jest więc różnicowanie programów terapii w procesie neurorehabilitacji tych pacjentów.

Słowa kluczowe:
pomijanie stronne, uraz mózgu, rehabilitacja

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Trening sportowy jako alternatywna forma rehabilitacji pacjentów w odległej dobie po przeszczepie serca

Dominika Batycka, Grzegorz Mańko, Michał Stachnik

Dominika Batycka, Grzegorz Mańko, Michał Stachnik – Sport training as an alternative form of rehabilitation for heart transplant patients. Fizjoterapia Polska 2001; 1(2); 111-116

Streszczenie
Wstęp. Celem pracy jest ocena “treningu sportowego” jako alternatywy dla tradycyjnej formy rehabilitacji kardiologicznej pacjentów w odległej dobie po przeszczepie serca. Trening sportowy jest dobrą, zróżnicowaną formą terapii, a jednocześnie spełnia dodatkową rolę jaka jest integracja społeczna i rozładowanie stresu psychologicznego. Materiał i metoda. Skuteczność „treningu sportowego” oceniono w eksperymencie klinicznym naturalnym, w którym wzięło udział 34 pacjentów rehabilitowanych po zabiegach kardiochirurgicznych w Klinice Chirurgii Serca, Naczyń i Transplantologii CM UJ w Krakowie. Pacjentów podzielono na grupę kontrolną (K), obejmującą 17 pacjentów (w tym 15 mężczyzn i 2 kobiety), rehabilitowaną przed wdrożeniem „treningu sportowego” z wykorzystaniem tradycyjnej formy rehabilitacji oraz grupę eksperymentalną (E) obejmującą również 17 pacjentów (w tym także 15 mężczyzn i 2 kobiety), w której zastosowano dodatkowo „trening sportowy”. Pacjenci zostali dobrani do grup metodą parowania pod względem wieku i płci. Analiza wyników. Analiza wyników badań wykazała brak statystycznie istotnych różnic pomiędzy efektami uzyskanymi w tradycyjnej rehabilitacji i w „treningu sportowym”, w tym pod względem poprawy parametrów oddechowych. Żadne wyniki nie wskazywały na zwiększone ryzyko związane z programem „trening sportowy”. Wniosek. „Trening sportowy” jest dobrą alternatywą dla tradycyjnych form ćwiczeń u pacjentów w odległej dobie po przeszczepie serca.

Słowa kluczowe:
transplantacja serca, trening sportowy, rehabilitacja

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Długotrwała respiratoterapia, odzwyczajanie od respiratora i proces rehabilitacji pacjenta z zespołem marfana po operacji tętniaka aorty

Dominika Batycka, Grzegorz Mańko, Michał Stachnik, Donata Kołacz

Dominika Batycka, Grzegorz Mańko, Michał Stachnik, Donata Kołacz – Long-term respirotherapy, dishabituation from the respirator, and the rehabilitation process in a patient with marfan syndrome subsequent to surgery on an aortal aneurysm. Fizjoterapia Polska 2001; 1(3); 292-296

Streszczenie

Celem pracy było przedstawienie przypadku pacjenta z zespołem Marfana po operacji tętniaka aorty i jego wczesnej rehabilitacji, ze szczególnym uwzględnieniem rehabilitacji oddechowej. 32-letni pacjent z zespołem Marfana został przyjęty do Kliniki Chirurgii Serca, Naczyń i Transplantologii CM UJ w Krakowie z powodu podejrzenia rozwarstwienia tętniaka aorty występującej. Tomografia komputerowa wykazała poszerzenia nadzastawkowe aorty występującej na odcinku 5-6 cm. W trybie pilnym wykonano operację kardiochirurgiczną – modo Bental de Bono Composit Graft St. Jude Medical 25A i wszczepienie pomostu żylnego do RCA (prawej tętnicy wieńcowej). Po zabiegu przez siedem dni był „tłumiony” – śpiączka wywołana lekami (u pacjenta po zabiegu wszczepienia protezy musi być początkowo utrzymane niskie ciśnienie tętnicze krwi, żeby nie doszło do uszkodzenia miejsca zespolenia). W 8 dobie podjęto próbie ekstubacji pacjenta. Po ok. 14 godzinach oddychania spontanicznego chory został zaintubowany z powodu niewydolności oddechowo-krążeniowej. W 13 dobie wykonano tracheotomię z powodu niemożności zakończenia wentylacji mechanicznej pacjenta. W 19 dobie podjęto udaną próbę odłączenia chorego od respiratora. Obecnie pacjent oddycha samodzielnie i jest rehabilitowany w Oddziale Chirurgii. W artykule zostanie przedstawiony program wczesnej rehabilitacji tego pacjenta. Dyskutowane będzie znaczenie przedstawionego przypadku dla praktyki fizjoterapeutycznej.

Słowa kluczowe:
wentylacja mechaniczna, rehabilitacja, zespół Marfana
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Problemy w postępowaniu fizykalno-usprawniającym u chorych w przebiegu zakażenia HIV i AIDS

Włodzisław Kuliński, Anna Muszyńska, Jerzy Kruszewski

Włodzisław Kuliński, Anna Muszyńska, Jerzy Kruszewski – Problems in physico- and physiotherapy of patients in the course of HIV infection and AIDS infection. Fizjoterapia Polska 2002; 2(1); 68-70

Streszczenie
W 1981 r. rozpoznano pierwszy przypadek choroby nazwanej później zespołem nabytego upośledzenia odporności (AIDS). Według danych WHO do końca 1998 r. na świecie zostało zarejestrowanych ponad 30 mln osób zakażonych HIV, dziennie odnotowuje się 16000 nowych przypadków zakażeń HIV, a z powodu AIDS zmarło kilkanaście milionów ludzi. W Polsce do końca 1999 r. zostało zakażonych HIV kilka tysięcy osób, z czego u kilkuset rozpoznano AIDS. Od momentu zakażenia do pełnego rozwoju choroby upływa około 10 lat. Schorzenie szerzy się na zasadach epidemii. Leczenie farmakologiczne jest niedoskonałe, jedynie spowalnia postęp zakażenia oraz opóźnia wystąpienie AIDS. W rozwoju choroby obserwujemy pojawienie się zmian w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym wywołanych bezpośrednim oddziaływaniem wirusa oraz wynikających z pogłębiającego się upośledzenia odporności komórkowej. W mózgu pojawia się, między innymi, wieloogniskowa leukoencefalopatia, a w obwodowym układzie nerwowym objawy polineuropatii czuciowej, a następnie neuropatii demielinizacyjnej i objawy uszkodzenia wielu nerwów obwodowych. W praktyce neuropatia obwodowa występuje w połączeniu z podostrym zapaleniem mózgu i porażeniem nerwów czaszkowych, głównie V, VII, VIII. Zmiany w obrębie rdzenia powodują osłabione siły mięśni, zaburzenia zwieraczy oraz postępujące porażenie kończyn. U wielu chorych obserwujemy również objawy ze strony stawów. W leczeniu fizykalno-usprawniającym u tych chorych zalecamy: w podostrym zapaleniu mózgu z zajęciem nerwów czaszkowych zmienne pole magnetyczne niskiej częstotliwości (w pracy określono parametry zabiegów, czas ekspozycji – również u chorych z objawami neuropatii obwodowej i porażeniem kończyn). Podano możliwości wybiórczej terapii fizykalnej innymi metodami. Przedstawiono postępowanie fizykalne w przebiegu dolegliwości stawowych oraz omówiono postępowanie kinezyterapeutyczne. W dalszej części podano szczegółowo zasady higieny w prowadzeniu tych chorych. Ryzyko przeniesienia zakażenia HIV w czasie zabiegów fizykalno-usprawniających oceniane jest na 5-10%. W Polsce nie mamy większych doświadczeń w prowadzeniu tej grupy chorych. Prezentację traktujemy jako zasygnalizowanie problemu, który należy wspólnie rozwiązać.

Słowa kluczowe:
medycyna fizykalna, rehabilitacja, profilaktyka

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Doświadczenia własne w leczeniu zespołów bólowych odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa metodą McKenziego

Tadeusz Guranowski, Włodzimierz Kuliński, Zbigniew Lipiec

Tadeusz Guranowski, Włodzimierz Kuliński, Zbigniew Lipiec – Local experience in the treatment of low back pain using the McKenzie method. Fizjoterapia Polska 2002; 2(3); 185-193

Streszczenie
Wstęp. Celem pracy była ocena wartości programu stosowanego wg McKenziego u chorych z zespołami bólowymi w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa dla zmniejszenia dolegliwości bólowych. Materiał i metoda. Badania przeprowadzono w grupie 25 chorych (12 mężczyzn i 13 kobiet) w wieku 23-74 lata. Chorzy kwalifikowani byli do leczenia na podstawie badania podmiotowego, przedmiotowego-neurologicznego i funkcjonalnego, badań dodatkowych oraz na podstawie karty badań opracowanej przez McKenziego, według której oceniany był tzw. funkcjonalny stopień uszkodzenia krążka międzykręgowego w skali 1-7. Byli to zarówno chorzy z kliniki neurologii lub neurochirurgii przebywający na leczeniu stacjonarnym, jak i pacjenci ambulatoryjni. Wszyscy chorzy po wstępnym badaniu zaliczeni zostali do grupy osób z zespołem zaburzeń strukturalnych. Pacjentów prowadzono według programu McKenziego przez 10 dni w Zakładzie Rehabilitacji (badanie drugie). Następnie przez 3 tygodnie chorzy kontynuowali program w domu. Pacjenci byli dodatkowo instruowani o właściwych zasadach postępowania w czasie wykonywania podstawowych czynności życia codziennego. Po 30 dniach przeprowadzono badanie kontrolne (trzecie). Skuteczność programu oceniano na podstawie stanu chorych ocenionego za pomocą badania podmiotowego i przedmiotowego. Wyniki. Analiza wyników wykazała, że zastosowana metoda McKenziego zdecydowanie wpłynęła na zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz poprawę funkcjonalną chorych. W grupie badanej stwierdzono: subiektywne odczucie poprawy u 23 pacjentów, ustąpienie objawu Lasseque’a u 9 osób spośród 15, zmniejszenie dolegliwości bólowych i ustąpienie korzeniowego promieniowania bólu u 13 pacjentów, u 2 osób stosowany program nie przyniósł poprawy. Wnioski. Metoda McKenziego wykorzystywana w zachowawczym leczeniu zespołów bólowych kręgosłupa zasługuje na szczególną uwagę. Przejrzysty i szybki sposób diagnozowania oraz wysoka skuteczność potwierdzają zasadność jej stosowania w terapii u chorych z dolegliwościami bólowymi dolnego odcinka kręgosłupa.

Słowa kluczowe:
metoda McKenziego, bóle krzyża, rehabilitacja

Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

1 2 3 7