Tag: Aneta Dąbek

Problem nietrzymania moczu u kobiet w okresie klimakterium – badania pilotażowe

Aneta Dąbek, Karolina Sawośko

Aneta Dąbek, Karolina Sawośko – The problem of urinary incontinence in women during the climacteric period – a pilot study –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(5); 113-119

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA4315YAF

Streszczenie
Celem pracy była ocena zależności między nasileniem nietrzymania moczu a nasileniem zespołu klimakterycznego.
Materiał i metody: W badaniu wzięły udział 104 kobiety w okresie klimakterium 45-65 lat. Narzędzia badawcze stanowiły: autorska ankieta, wskaźnik klimakteryczny Kuppermana, kwestionariusz IIQ-7 oraz kwestionariusz UDI-6.
Wyniki: Problem nietrzymania moczu dotyczył 41% kobiet w okresie klimakterium. Brak istotnej korelacji między nasileniem nietrzymania moczu a nasileniem zespołu klimakterycznego p = 0,11. Stwierdzono istotną korelację między nasileniem nietrzymania moczu a wiekiem p < 0,05, pęknięciem krocza p < 0,05 oraz rodzajem porodu. Kobiety, które rodziły siłami natury miały bardziej nasilone nietrzymanie moczu niż kobiety po cięciu cesarskim. Wykazano istotną korelację między ogólnym stanem zdrowia a nietrzymaniem moczu (p = 0,00).
Wnioski: Nie znaleziono istotnych powiązań między nasileniem zespołu klimakterycznego a nasileniem nietrzymania moczu. Do czynników ryzyka nietrzymania moczu należy: zaawansowany wiek, poród siłami natury oraz uraz krocza. Przeprowadzone badania mają charakter pilotażowy i wymagają kontynuacji.
Słowa kluczowe
klimakterium, wskaźnik Kuppermana, nietrzymanie moczu, czynniki ryzyka
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Rozejście mięśnia prostego brzucha – co może nasilać problem?

Anna Łuszczewska, Aneta Dąbek

Anna Łuszczewska, Aneta Dąbek – Diastasis recti abdominis – what factors may exacerbate the condition? –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(4); 53-61

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZGA4310U3Z

Streszczenie
Celem pracy była ocena zależności między wielkością rozejścia mięśnia prostego brzucha a czynnikami ryzyka opisanymi w literaturze.
Materiał i metody. W badaniu wzięło udział 213 osób (97 mężczyzn i 116 kobiet) w wieku 20-42 lat. Narzędzia badawcze stanowiły: autorska ankieta, kwestionariusz IPAQ short, test curl up oraz skala Beightona.
Wyniki. Rozejście mięśnia prostego brzucha (RMPB) zdiagnozowano u 77% kobiet i 82% mężczyzn. Wykazano istotną statystycznie zależność między wielkością RMPB u kobiet, a: BMI (p < 0,001), WHR (p ≤ 0,044), wystającymi łukami żebrowymi (p = 0,010), rodzajem ćwiczeń (p = 0,056), hipermobilnością stawową (p = 0,035), poziomem aktywności fizycznej (p = 0,041), noszeniem obcisłej odzieży (p = 0,026) oraz operacjami brzusznymi (p < 0,001). Wielkość RMPB u mężczyzn skorelowana była z poziomem aktywności fizycznej (p = 0,004), noszeniem obcisłej odzieży (p < 0,001) i WHR (p = 0,006).
Wnioski. Uzyskane dane różnią się w zależności od płci. U kobiet wielkość RMPB zależy od: BMI, WHR, wzorca oddechowego, hipermobilności stawowej, poziomu aktywności fizycznej, operacji brzusznych oraz noszenia obcisłej odzieży. U mężczyzn wielkość RMPB powiązana jest z poziomem aktywności fizycznej, WHR oraz noszeniem obcisłej odzieży. Wczesne rozpoznanie ryzyka RMPB może wpływać na dobór ćwiczeń, edukację pacjenta i profilaktykę.
Słowa kluczowe
rozejście mięśnia prostego brzucha, czynniki ryzyka, aktywność fizyczna
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Czy ćwiczenia ekscentryczne mogą zredukować rozejście mięśnia prostego brzucha?

Anna Pick, Aneta Dąbek

Anna Pick, Aneta Dąbek – Can eccentric exercises reduce diastasis recti? –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(5); 201-209

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020C9FDV

Streszczenie Celem pracy była ocena skuteczności autorskiego programu terapeutycznego w redukcji rozejścia mięśnia prostego brzucha (RMPB). Materiały i Metody. W badaniu wzięły udział 64 osoby z RMPB w wieku 18-25 lat. Badani zostali losowo przydzieleni do jednej z dwóch grup: badanej i kontrolnej. Osoby z grupy badanej przez 4 tygodnie stosowały autorski program terapeutyczny. Narzędzia badawcze stanowił: kwestionariusz IPAQ (wersja skrócona), autorska ankieta, skala Beightona, test curl-up. Wyniki Badań. Po 4 tygodniach stosowania autorskiego programu terapeutycznego w grupie badanej zaobserwowano istotne zmniejszenie RMPB. Stwierdzono, istotną korelację między redukcją RMPB, a częstotliwością wykonywania terapii (p ≤ 0,05). Wykazano istotną korelację między RMPB pod pępkiem a BMI (p ≤ 0,05) i WHR (p ≤ 0,05). Brak korelacji między RMPB pod wyrostkiem mieczykowatym mostka a: BMI, WHR, hipermobilnością, MET, liczbą treningów w tygodniu oraz stażem treningowym. Wnioski. Autorski program terapeutyczny stosowany codziennie przez 4 tygodnie okazał się skuteczny w zmniejszeniu rozejścia mięśnia prostego brzucha. Należy uwzględnić ćwiczenia ekscentryczne mięśni brzucha w terapii osób z RMPB.
Słowa kluczowe rozejście mięśnia prostego brzucha, terapia, ćwiczenia ekscentryczne
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Aktywność fizyczna i czynniki ryzyka u osób z pęcherzem nadaktywnym

Aneta Dąbek


Aneta Dąbek – Physical activity and risk factors in subjects with overactive bladder. Fizjoterapia Polska 2022; 22(5); 32-39

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG20AIT9

Streszczenie

Cel pracy. Celem głównym badań była ocena aktywności fizycznej u osób z pęcherzem nadaktywnym OAB. Celem dodatkowym była ocena zależności między aktywnością fizyczną a czynnikami ryzyka OAB tj.: wiekiem, BMI, obwodem talii, obwodem bioder, WHR, stresem.
Materiał i metody. Ogółem przebadano 109 osób (101 kobiet i 8 mężczyzn). Średnia wieku wynosiła 33,30 lat (SD = 11,15). Badanie przeprowadzono za pomocą rozbudowanej ankiety online. Narzędzia badawcze stanowiła: autorska ankieta oraz kwestionariusze: OABSS, PSS-10, IPAQ-SF. Do grupy badanej zakwalifikowano 51 osób z OAB, które w kwestionariuszu OABSS uzyskały ≥ 2 punkty w pytaniu nr 3 i ≥ 3 punkty w ogólnym wyniku. Do grupy kontrolnej zakwalifikowano 58 zdrowych osób.
Wyniki. Aktywność fizyczna w grupie badanej była istotnie niższa (p = 0,039, t = 2,09) niż w grupie kontrolnej. Dodatkowo u osób z OAB stwierdzono korelację między aktywnością fizyczną i obwodem bioder (r = −0,31, p < 0,05). W grupie kontrolnej stwierdzono korelacje między aktywnością fizyczną i stresem (r = 0,36, p < 0,001) oraz między aktywnością fizyczną i WHR (r = 0,26, p < 0,05).
Wnioski. 1. Osoby z pęcherzem nadaktywnym ograniczały aktywność fizyczną. 2. Najniższą aktywność fizyczną wykazywali pacjenci, u których występował duży obwód bioder. 3. U osób z pęcherzem nadaktywnym stres, wiek, BMI, obwód talii oraz nasilenie choroby nie miały związku z aktywnością fizyczną.

Słowa kluczowe:
ćwiczenia, pęcherz moczowy, silne parcie

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Objawy pęcherza nadaktywnego w grupie polskich studentów fizjoterapii

Aneta Dąbek

Aneta Dąbek – The symptoms of an overactive bladder in Polish students of physiotherapy. Fizjoterapia Polska 2021; 21(3); 120-126

Streszczenie
Wstęp. Zespół pęcherza nadaktywnego (OAB – ang. overactive bladder) jest schorzeniem, które stwierdza się na podstawie występowania przynajmniej jednego z trzech objawów: częstomoczu, nokturii i silnego parcia. Zespół pęcherza nadaktywnego jest chorobą społeczną. Szacuje się, że problemy z OAB dotyczą od 2% do 53% populacji.
Cel pracy. Celem pracy była ocena częstości występowania zespołu pęcherza nadaktywnego w grupie potencjalnie zdrowych osób oraz ocena czynników ryzyka OAB.
Materiał i metoda. Grupę badanych stanowiło 85 studentów (58 kobiet i 27 mężczyzn) Warszawskich Uczelni Wyższych, głównie kierunku fizjoterapia. Średnia wieku wynosiła 26 lat (SD = 5,74). Narzędzia badawcze stanowiła: autorska ankieta, dziennik mikcji, kwestionariusz GPPAQ (The General Practice Physical Activity Questionnaire) oraz test paskowy.
Wyniki. Analiza danych uzyskanych z dzienników mikcji wykazała, że najczęstszym objawem OAB było silne parcie (33 osoby – 39%), następnie częstomocz (21 osób – 25%) oraz nokturia (15 osób – 18%). Wykazano istotną korelację między silnym parciem a płcią (p = 0,03) oraz między silnym parciem a aktywnością fizyczną (p = 0,04).
Wnioski. 1. W grupie potencjalnie zdrowych studentów wystąpiły objawy zespołu pęcherza nadaktywnego, takie jak: częstomocz, silne parcie i nokturia. 2. Najczęstszym objawem pęcherza nadaktywnego było silne parcie. 3. Silne parcie częściej dotyczyło kobiet i osób nieaktywnych fizycznie.
Słowa kluczowe:
pęcherz nadaktywny, czynniki ryzyka, aktywność fizyczna
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Zależność między zabiegami w saunie na podczerwień a masą ciała

Aneta Dąbek, Małgorzata Bujar, Janusz Domaniecki, Anna Cabak

Aneta Dąbek, Małgorzata Bujar, Janusz Domaniecki, Anna Cabak – Relationship between repeated infrared sauna therapy and body weight. Fizjoterapia Polska 2009; 9(4); 332-339

Streszczenie
Wstęp. Sauna na podczerwień ma szerokie zastosowanie. Jest przy tym jedną z tańszych i bezpiecznych metod terapii. Regularnie stosowana usuwa toksyny, leczy różnego rodzaju infekcje i alergie, obniża ciśnienie krwi i uelastycznia naczynia krwionośne. Badania miały na celu odpowiedzieć na pytanie: czy sauna IR wpływa na obniżenie masy ciała? Materiał i metody. Ogółem przebadano 30 osób. Podzielono je na dwie grupy. Badaną stanowiły osoby z nieprawidłową masą ciała (18 osób), a kontrolną – osoby z prawidłową masą ciała (12 osób). Wszyscy badani codziennie przez 14 dni korzystali z zabiegów w saunie na podczerwień (65°C przez 40 minut). Masę ciała badano przed każdym zabiegiem w saunie i bezpośrednio po każdym zabiegu. W celu zapobiegania odwodnieniu, zwiększono dzienną podaż płynów. Wyniki. Średni spadek masy ciała w badanej grupie wyniósł 1,77 kg, a w grupie kontrolnej 1,03 kg. Największy spadek masy ciała 5,4 kg odnotowano u mężczyzny z otyłością II stopnia (BMI= 36,9). Wnioski. Sauna na podczerwień powoduje spadek masy ciała zarówno u osób z nadwagą i otyłością, jak i osób z prawidłową masą ciała. Sauna na podczerwień może być wykorzystywana w leczeniu otyłości.
Słowa kluczowe
sauna na podczerwień, BMI, leczenie otyłości i nadwagi

Dolegliwości bólowe u kobiet z pierwotnym zespołem bolesnego miesiączkowania

Aneta Kościelny, Aneta Dąbek, Witold Rekowski

Aneta Kościelny, Aneta Dąbek, Witold Rekowski – Pain among women with primary dysmenorrhea. Fizjoterapia Polska 2021; 21(2); 84-92

Streszczenie
Cel pracy. Celem badań była ocena dolegliwości bólowych w grupie kobiet z pierwotnym zespołem bolesnego miesiączkowania (PZBM) oraz określenie czynników mogących wpływać na intensywność bólu. Materiał i metodyka. W badaniu wzięło udział 336 kobiet z objawami PZBM w wieku 18–35 lat (średnia wieku 23 ± 3,7). Badanie przeprowadzono za pomocą rozbudowanej ankiety online. Narzędzia badawcze stanowiła: autorska ankieta, numeryczna skala bólu NRS, Międzynarodowy Kwestionariusz Aktywności Fizycznej IPAQ – wersja skrócona oraz skala odczuwanego stresu PSS-10. Wyniki. Na podstawie przeprowadzanej analizy stwierdzono wysoki poziom bólu menstruacyjnego u 64,6% badanych kobiet. Wykazano brak istotnej zależności między poziomem aktywności fizycznej a odczuwanym bólem (p = 0,280) Zależność między aktywnością fizyczną i długością menstruacji była istotna statystycznie (p = 0,05) podobnie jak zależność między stresem a dolegliwościami bólowymi (p = 0,05). Współczynnik BMI, ustawienie miednicy oraz typ budowy ciała nie korelowały z bólem menstruacyjnym (p > 0,05). Wnioski. 1. Większość badanych kobiet odczuwała wysoki poziom bólu w okolicy podbrzusza w pierwszych dwóch dniach menstruacji. 2. Aktywność fizyczna nie wpływała na dolegliwości bólowe badanych kobiet, podobnie jak: BMI, obwód talii, typ budowy ciała czy ustawienie miednicy. 3. Wysoki poziom stresu nasilał dolegliwości bólowe kobiet z PZBM.
Słowa kluczowe:
ból, pierwotne bolesne miesiączkowanie, aktywność fizyczna
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim