Tag: otyłość

Ocena sprawności otyłych uczniów szkół podstawowych

Izabela Maciejewska-Paszek

Izabela Maciejewska-Paszek – Fitness assessment of obese primary school students –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(3); 53-63

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D1AH5Y9

Streszczenie
Cel pracy. celem pracy była ocena związku między wartością wskaźnika BMI a wynikami wybranych testów sprawności fizycznej, obejmujących wytrzymałość oraz siłę mięśniową.
Materiał i metody. badania przeprowadzono w okresie od 2024 do 2026 roku wśród 88 dzieci w wieku 9–14 lat z nadwagą i/lub otyłością (48 dziewczynek i 40 chłopców). Wśród badanych dzieci wykonano analizę składu masy ciała i oceniono sprawność fizyczną wybranymi testami do oceny sprawności fizycznej.
Wyniki. wśród 88 dzieci wykazano zaburzenia składu masy ciała – przekroczoną zawartość BMI, tkanki tłuszczowej oraz obniżoną całkowitą zawartość wody. Podczas oceny sprawności fizycznej dzieci stwierdzono, że podwyższona wartość BMI wpływa na obniżenie sprawności fizycznej, jednakże jest ona zróżnicowana w zależności od wieku i płci badanych dzieci.
Wnioski. uzyskane wyniki wskazują, że zastosowane metody oceny umożliwiają wczesną identyfikację obniżonej sprawności mięśniowej u dzieci z otyłością. Może to stanowić cenne narzędzie dla fizjoterapeutów pediatrycznych w ocenie funkcjonalnej, planowaniu indywidualnie dobranych programów ćwiczeń oraz wdrażaniu odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
Słowa kluczowe
sprawność fizyczna, dzieci, nadwaga, otyłość
Invalid download ID. Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Porównawcze efekty intensywności wysiłku fizycznego na VO2max oraz skurczowe i rozkurczowe ciśnienie tętnicze u osób z nadwagą i otyłością. Metaanaliza i przegląd systematyczny

Noorfahzarina Amiuliya Abu Bakar, Afryna Batrisyia Md Soberi, Muhammad Syazani Sohaimi, Noor Fatihah Ilias, Sazzli Shahlan Kasim, Rahmat Adnan, Ruziyati Mohamed, Mazlifah Omar, Hashbullah Ismail

Noorfahzarina Amiuliya Abu Bakar, Afryna Batrisyia Md Soberi, Muhammad Syazani Sohaimi, Noor Fatihah Ilias, Sazzli Shahlan Kasim, Rahmat Adnan et al. – Comparative effects of exercise intensities on VO2max, systolic, and diastolic blood pressure in combined overweight and obese individuals. A meta-analysis and systematic review –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(2); 66-75

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG560A8NWD

Streszczenie
Wprowadzenie. Otyłość stanowi istotny globalny problem zdrowotny, zwiększający ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych. Ćwiczenia aerobowe odgrywają kluczową rolę w leczeniu otyłości, a zarówno trening interwałowy o wysokiej intensywności (HIIT), jak i trening ciągły o umiarkowanej intensywności (MICT) były przedmiotem licznych badań. Nadal jednak nie jest jasne, która z tych intensywności wysiłku jest bardziej skuteczna u osób z nadwagą i otyłością.
Cel pracy. Celem badania była ocena wpływu treningu HIIT i MICT na wydolność krążeniowo-oddechową (VO₂max), skurczowe ciśnienie tętnicze (SBP) oraz rozkurczowe ciśnienie tętnicze (DBP) u osób z nadwagą i otyłością.
Materiał i metody. Przeszukano elektroniczne bazy danych PubMed, MEDLINE oraz Google Scholar w celu identyfikacji randomizowanych badań kontrolowanych opublikowanych w latach 1970–20 października 2022. Średnie różnice oraz 95% przedziały ufności (CI) obliczono z wykorzystaniem modelu efektów losowych w programie RevMan w wersji 5.4. W celu oceny ryzyka błędu publikacyjnego sporządzono wykres lejkowy, natomiast do oceny heterogeniczności wykorzystano statystykę I².
Wyniki. Do analizy włączono 18 badań obejmujących osoby z nadwagą lub otyłością. Spośród uczestników 221 wykonywało trening HIIT, natomiast 201 uczestniczyło w treningu MICT. Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy HIIT i MICT w zakresie poprawy VO₂max (MD = 0,33 mL/kg/min; 95% CI: −0,61 do 1,26; P = 0,49; I² = 51%). Ponadto nie wykazano istotnych różnic między HIIT i MICT w odniesieniu do skurczowego ciśnienia tętniczego (MD = 0,84 mmHg; 95% CI: −3,58 do 5,26; P = 0,71; I² = 80%). Również w przypadku rozkurczowego ciśnienia tętniczego nie stwierdzono istotnych różnic (MD = −0,98 mmHg; 95% CI: −1,97 do 0,01; P = 0,05; I² = 14%).
Słowa kluczowe
VO₂max, skurczowe ciśnienie tętnicze, rozkurczowe ciśnienie tętnicze, ciśnienie tętnicze, nadwaga, otyłość, HIIT, MICT
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Porównanie efektów treningu plyometrycznego górnej części ciała i obwodowego treningu interwałowego u osób dorosłych z otyłością i umiarkowanym obturacyjnym bezdechem sennym: badanie pilotażowe

R. Jayabharathi, S. Ramachandran, N. Senthil Kumar, G.Mohan Kumar

R. Jayabharathi, S. Ramachandran, N. Senthil Kumar,G.Mohan Kumar – Comparative effects of upper-body plyometric training and circuit interval training in obese adults with moderate obstructive sleep apnea: a pilot study –  Fizjoterapia Polska 2026; 26(2); 13-22

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG560AA7K2

Streszczenie

Wprowadzenie. Obturacyjny bezdech senny (OSA) jest bardzo rozpowszechnionym zaburzeniem oddychania związanym ze snem, szczególnie wśród osób dorosłych z otyłością. Nadmierna ilość tkanki tłuszczowej w górnej części ciała, zmieniona mechanika oddychania oraz upośledzona czynność płuc przyczyniają się do nasilenia choroby i ograniczeń funkcjonalnych. Interwencje ruchowe ukierunkowane na mięśnie górnej części ciała oraz mechanizmy płucne mogą stanowić alternatywną, nieinwazyjną strategię terapeutyczną. Celem niniejszego badania pilotażowego była ocena wpływu trójmodelowego podejścia treningowego, łączącego plyometrię górnej części ciała i obwodowy trening interwałowy, na cechy antropometryczne oraz czynność płuc u osób z otyłością i umiarkowanym OSA.
Materiał i metody. Osoby dorosłe z otyłością, BMI ≥ 30 kg/m², w wieku 30–45 lat, z rozpoznanym umiarkowanym OSA, losowo przydzielono do trzech grup. Grupa A realizowała ustrukturyzowany trening plyometryczny górnej części ciała, grupa B realizowała program obwodowego treningu interwałowego, natomiast grupa C otrzymywała konwencjonalną fizjoterapię. Trening prowadzono przez 45 minut na sesję, trzy dni w tygodniu, przez 12 tygodni. Obwód szyi, obwód talii oraz skład górnej części ciała oceniano za pomocą analizatora składu ciała. Parametry płucne — FVC, FEV1 i MVV — oceniano z wykorzystaniem standaryzowanej spirometrii.
Wyniki. W grupie B wykazano większe zmniejszenie obwodu szyi, obwodu talii oraz pomiarów podskórnej tkanki tłuszczowej w porównaniu z pozostałymi grupami. W grupie B zaobserwowano istotną poprawę wewnątrzgrupową FEV1 (p < 0,05); jednak zmiany FVC (p = 0,13) i MVV (p = 0,06) nie były statystycznie istotne. W związku z tym poprawę parametrów płucnych należy interpretować ostrożnie i nie uznawać jej za jednoznaczny dowód skuteczności.
Wniosek. Te wstępne wyniki badania pilotażowego sugerują, że obwodowy trening interwałowy może być możliwą do zastosowania interwencją poprawiającą wybrane wyniki antropometryczne i płucne u osób dorosłych z otyłością i umiarkowanym OSA. Jednak ze względu na małą liczebność próby oraz brak statystycznie istotnych zmian w kilku zmiennych płucnych nie można formułować twierdzeń dotyczących wyższości jednej interwencji nad inną.
Słowa kluczowe
obturacyjny bezdech senny, otyłość, terapia ruchem, skład ciała, spirometria
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ aktywności fizycznej na poziom adiponektyny u ludzi: przegląd systematyczny

Dany Pramuno Putra, Junian Cahyanto Wibawa, Melya Rossa, Ahmad Riyono

 

Dany Pramuno Putra, Junian Cahyanto Wibawa, Melya Rossa, Ahmad Riyono
– Effect of physical exercise on adiponectin levels in humans: a systematic review
–  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 436-441

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1IVU4

Streszczenie
Wprowadzenie. Adiponektyna jest specyficznym białkiem wydzielanym przez komórki tłuszczowe (adipocyty) i wykazuje właściwości przeciwzapalne. W ciągu ostatnich dwóch dekad adiponektyna wzbudziła szczególne zainteresowanie medycyny ze względu na jej związek z otyłością. Celem niniejszego badania było określenie, czy aktywność fizyczna wpływa na zwiększenie poziomu adiponektyny u ludzi.
Metody. Przeprowadzono systematyczne przeszukiwanie baz danych czasopism naukowych, takich jak PubMed, ScienceDirect, Web of Science i Scopus. Uwzględniono badania opublikowane w ciągu ostatnich pięciu lat, dotyczące poziomu adiponektyny i aktywności fizycznej. Wykluczono publikacje zamieszczone w nierzetelnych czasopismach. Początkowo zidentyfikowano 108 artykułów, z których około dziesięć starannie wybranych, podwójnie zaślepionych badań włączono do szczegółowej analizy. Metodykę badania opracowano zgodnie z wytycznymi PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses).
Wyniki. Analiza systematyczna wykazała, że aktywność fizyczna pozytywnie wpływa na wzrost poziomu adiponektyny u ludzi.
Wnioski. W przyszłych przeglądach należy dokładniej zbadać genetyczne szlaki i mechanizmy regulujące poziom adiponektyny w trakcie aktywności fizycznej.
Słowa kluczowe
aktywność fizyczna, adiponektyna, otyłość, zdrowie, adipocyt
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Poziom świadomości aktywności fizycznej wśród otyłych uczniów szkół średnich w okresie postpandemicznym COVID-19

Gunathevan Elumalai, Ruaibah Yazani Tengah, Mirza Azny Mustafa, Mohansundar Sankaravel, Fariba Hossein Abadi

 

Gunathevan Elumalai, Ruaibah Yazani Tengah, Mirza Azny Mustafa, Mohansundar Sankaravel, Fariba Hossein Abadi – The level of physical activity literacy among obese high school students during post-pandemic COVID-19 –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 198-204

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E1G0A3

Streszczenie
Wzrost częstości występowania otyłości wśród malezyjskich dzieci i młodzieży obserwowany jest od lat 70. XX wieku i może prowadzić do długoterminowych problemów zdrowotnych w dorosłości. Badanie to koncentruje się na ocenie poziomu świadomości aktywności fizycznej wśród 720 otyłych uczniów szkół średnich w stanie Perak w okresie po pandemii COVID-19. Do zbierania danych wykorzystano autorski kwestionariusz o wysokiej trafności (r = 0,87) i rzetelności (r = 0,95).
Wyniki analizy opisowej wskazują, że 408 respondentów (56,7%) podejmuje jakąkolwiek aktywność fizyczną, natomiast 312 respondentów nigdy nie brało udziału w żadnej formie aktywności fizycznej. Należy jednak zaznaczyć, że czas poświęcany na aktywność fizyczną jest niewystarczający dla większości uczniów. Tylko 114 osób (16,8%) spośród 408 aktywnych respondentów spełnia zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), dotyczące angażowania się w aktywność fizyczną co najmniej trzy razy w tygodniu przez łączny czas minimum 150 minut.
Niepokojącym aspektem wyników badania jest również fakt, że duża liczba uczniów korzysta z urządzeń elektronicznych przez ponad pięć godzin dziennie. Z danych wynika, że 451 uczniów (62,64%) przekracza zalecany limit czasu spędzanego przed ekranem, co może przyczyniać się do siedzącego trybu życia i pogłębiać problem otyłości. Test t-Studenta ujawnił istotne różnice w poziomie świadomości aktywności fizycznej w zależności od płci (p = 0,00) – chłopcy (M = 41,23, SD = 1,69) uzyskali wyższe wyniki niż dziewczęta (M = 32,94, SD = 1,47). Natomiast czas korzystania z urządzeń nie różnił się istotnie statystycznie (p = 0,743) między chłopcami (M = 6,35, SD = 2,84) a dziewczętami (M = 6,28, SD = 2,93). Test jednoczynnikowej analizy wariancji (ANOVA) również nie wykazał istotnych różnic ze względu na przynależność etniczną (p = 0,566).
Wyniki te wskazują na potrzebę priorytetowego traktowania promocji i edukacji w zakresie aktywności fizycznej wśród otyłych uczniów szkół średnich w Peraku, szczególnie w obecnej erze postpandemicznej. Zachęcanie uczniów do regularnej aktywności fizycznej i ograniczenie nadmiernego czasu spędzanego przed ekranem może pomóc w przeciwdziałaniu problemowi otyłości. Ważne jest, aby szkoły, rodziny i społeczność lokalna wspólnie stworzyły środowisko sprzyjające zdrowemu i aktywnemu stylowi życia.
Słowa kluczowe
otyłość, dzieci, młodzież, świadomość aktywności fizycznej, siedzący tryb życia
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ćwiczeń typu „push-up” mięśnia płaszczkowatego na stres oksydacyjny, markery zapalne i adipocytokiny. Przegląd zakresowy

Amenah Hisham, Hayder A. Hasan, Kalyana Chakravarthy Bairapareddy

Amenah Hisham, Hayder A. Hasan, Kalyana Chakravarthy Bairapareddy – Effects of soleus muscle push-ups on oxidative stress, inflammatory markers and adipocytokines. A scoping review –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 120-127

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG00E15H6O

Streszczenie
Siedzący tryb życia jest obecnie powszechny z powodu długich godzin spędzanych w pracy w pozycji siedzącej, korzystania z pojazdów zamiast chodzenia oraz ograniczonej aktywności fizycznej. Taki styl życia może zwiększać ryzyko wystąpienia chorób przewlekłych, takich jak otyłość, cukrzyca typu 2 (T2DM) i nadciśnienie. Aktywność fizyczna wykonywana w pozycji siedzącej może być alternatywą – jednym z takich ćwiczeń są „push-upy” mięśnia płaszczkowatego (SPU), czyli ćwiczenie o niskim wpływie, które może modulować różne markery biologiczne, takie jak markery zapalne i stresu oksydacyjnego. Celem naszego przeglądu jest zatem analiza wpływu SPU na wybrane markery, w tym markery stresu oksydacyjnego, markery zapalne i adipocytokiny, ponieważ jest to pierwsze badanie tego rodzaju, które odnosi się do dodatkowych markerów krwi w kontekście SPU. Wyniki mogą być przydatne przy opracowywaniu narodowego programu interwencji zdrowotnej w sposób łatwy, przystępny cenowo i nowoczesny, aby przeciwdziałać rosnącej częstości występowania zaburzeń metabolicznych.
Słowa kluczowe
adipocytokiny, markery zapalne, markery stresu oksydacyjnego, leptyna, adiponektyna, rezystyna, interleukina 6, interleukina 10, TNF-α, otyłość, cukrzyca typu 2
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ ćwiczeń aerobowych na jakość snu u osób z nadwagą i otyłością: przegląd systematyczny i metaanaliza

Nurul Farah Shafiqa Mahtar, Noor Fatihah Ilias, Sazzli Shahlan Kasim, Hashbullah Ismail

 

Nurul Farah Shafiqa Mahtar, Noor Fatihah Ilias, Sazzli Shahlan Kasim, Hashbullah Ismail – The effects of aerobic exercise on sleep quality in overweight and obese individuals: a systematic review and meta-analysis –  Fizjoterapia Polska 2025; 25(2); 60-69

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG7D1979F2

Streszczenie
Tło. Jakość snu ma kluczowe znaczenie dla zdrowia – wpływa na regenerację fizyczną, funkcje poznawcze oraz stabilność emocjonalną. Niska jakość snu jest powszechna wśród osób z nadwagą i otyłością. Dowody sugerują, że ćwiczenia aerobowe poprawiają jakość snu poprzez pozytywny wpływ na układy fizjologiczne odpowiedzialne za jego regulację, co czyni je potencjalną interwencją dla tej grupy.
Cel. Celem niniejszego badania jest ocena wpływu ćwiczeń aerobowych na jakość snu u osób z nadwagą i otyłością poprzez przegląd systematyczny i metaanalizę.
Metody. Przeszukano cztery bazy danych elektronicznych (PubMed, ScienceDirect, Scopus i Web of Science) w poszukiwaniu randomizowanych badań kontrolowanych z lat 2008–2023, porównujących grupy wykonujące ćwiczenia aerobowe z grupami kontrolnymi. Subiektywne wyniki dotyczące snu oceniano za pomocą Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), a obiektywne – za pomocą aktygrafii lub polisomnografii. Ryzyko błędu systematycznego oceniano za pomocą narzędzia TESTEX, a metaanalizy przeprowadzono w programie RevMan 5.4 z wykorzystaniem modelu efektów losowych.
Wyniki. Szesnaście badań (N = 1132) wykazało, że ćwiczenia aerobowe istotnie poprawiają subiektywną jakość snu u osób z nadwagą i otyłością (niższe wyniki PSQI, średnia różnica -1,53, 95% CI od -2,88 do -0,19, p = 0,03). Nie zaobserwowano istotnych zmian w zakresie obiektywnych parametrów snu (np. czasu snu, latencji, efektywności).
Wniosek. Ćwiczenia aerobowe poprawiają subiektywną jakość snu, ale nie mają istotnego wpływu na obiektywne parametry snu u osób z nadwagą i otyłością. Potrzebne są dalsze badania, aby lepiej zrozumieć ich wpływ na obiektywne wskaźniki snu.

Słowa kluczowe
ćwiczenia aerobowe, jakość snu, subiektywna jakość snu, obiektywna jakość snu, nadwaga, otyłość, metaanaliza

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Skuteczność mobilizacji stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty u otyłych pacjentów w populacji geriatrycznej

N.Sathiyaseelan, Shenbaga Sundaram Subramanian, Kumaresan A, Surya Vishnuram, K.C.Gayathri, Madhanraj Sekar, A.K.Keerthana

 

N.Sathiyaseelan et al. – Effectiveness of joint mobilization on heel fat pad syndrome among obese patient in geriatric population –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 71-76

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8J6K2

Streszczenie
Cel. Celem badania było określenie wpływu mobilizacji stawów na zespół poduszki tłuszczowej pięty u otyłych osób starszych.
Metody. Randomizowane badanie kontrolowane przeprowadzono w Przychodni Fizjoterapii Saveetha, Instytut Nauk Medycznych i Technicznych Saveetha, Chennai, Tamilnadu, Indie. Zebrano 202 próbki od osób w wieku powyżej 60 lat, zgodnie z kryteriami włączenia i wykluczenia.
Interwencje. Grupa eksperymentalna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i mobilizacji stawów. Grupa kontrolna (101 osób) była leczona za pomocą ultradźwięków i tradycyjnych ćwiczeń. Ocena stylu życia i równowagi została przeprowadzona za pomocą wskaźnika funkcji stopy (Foot Function Index) oraz skali równowagi Berga (Berg Balance Scale). Ból mierzono za pomocą numerycznej skali oceny bólu (Numeric Pain Rating Scale, NPRS).
Wyniki. Test Wilcoxona wykazał istotną różnicę (p < 0,001) w grupie eksperymentalnej między wynikami przed i po interwencji w skali NPRS, FFI i BBS. Podobnie, grupa kontrolna wykazała istotną różnicę (p < 0,001) między wynikami przed i po w skali NPRS, FFI i BBS. Porównanie wyników po interwencji pomiędzy grupą eksperymentalną a grupą kontrolną również wykazało istotną różnicę (p < 0,001), co wskazuje na znaczną poprawę w grupie eksperymentalnej. W rezultacie, mobilizacja stawów w leczeniu zespołu poduszki tłuszczowej pięty zmniejsza objawy tego zespołu, poprawia funkcję stopy, równowagę oraz redukuje ból.
Wnioski. Badanie dostarczyło dowodów, że ultradźwięki oraz mobilizacja stawów zastosowane w niniejszym badaniu istotnie redukują ból oraz poprawiają równowagę u pacjentów z niespecyficznym bólem pięty.
Słowa kluczowe
zespół poduszki tłuszczowej pięty, mobilizacja stawów, otyłość, geriatria
Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

HIIT vs trening ciągły w profilaktyce otyłości

Muhammad Nasihul Waffak, Ervin Arifianti, Ali Satia Graha

 

Muhammad Nasihul Waffak, Ervin Arifianti, Ali Satia Graha – HIIT vs continuous training in obesity prevention –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(3); 363-366

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020A8PL

Streszczenie:
Niniejsze badanie omawia rolę treningu wykorzystującego modele treningu interwałowego o wysokiej intensywności (HIIT) i treningu ciągłego oraz ich wpływ na zapobieganie przyrostowi masy ciała lub otyłości.
Materiał i metody. Badanie przeprowadzono na samcach szczurów Wistar w wieku od 2 do 3 miesięcy, w sumie 27 osobników podzielono na grupy: HIIT (n = 9), trening ciągły (n = 9) oraz kontrolną (n = 9). Protokół treningowy HIIT wykorzystuje intensywność 90‑100% całkowitej maksymalnej prędkości bazowej z interwałami 1:1 (2 minuty na: 2 minuty przerwy) przez 15 minut. Trening ciągły wykorzystuje intensywność 50‑70% prędkości bazowej przez 30 minut. Grupa kontrolna nie otrzymała żadnego leczenia. Procedura ćwiczeń obejmuje specjalny bieżnik dla szczurów Wistar, a ćwiczenia były przeprowadzane przez 6 tygodni. Masa ciała była mierzona za pomocą wagi typu WRT. Dane przedstawiono opisowo i przetestowano różnice w masie ciała przed i po za pomocą testu T dla prób połączonych oraz masę ciała między grupami za pomocą analizy ANOVA.
Wyniki. Grupa HIIT odnotowała wzrost masy ciała o 49%. W grupie treningu ciągłego różnica między masą ciała przed i po wzrosła o 50%. W grupie kontrolnej również zaobserwowano znaczącą różnicę między masą ciała przed i po, która wzrosła o 70%. Równocześnie, porównując końcową masę ciała między grupami z grupą kontrolną, stwierdzono istotną różnicę między grupą HIIT a kontrolną (P = 0.008) oraz między grupą treningu ciągłego a kontrolną (P = 0.016).
Wnioski. Modele treningowe HIIT i trening ciągły mogą być stosowane jako alternatywy w celu zapobiegania przyrostowi masy ciała. Oba modele ćwiczeń mają taki sam efekt w kontekście zapobiegania przyrostowi masy ciała.

Słowa kluczowe:
HIIT, trening ciągły, otyłość

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Wpływ różnych protokołów ćwiczeń aerobowych na rozmieszczenie tkanki tłuszczowej i poziom lipidów w surowicy u kobiet z otyłością: Badanie randomizowane

Mark Monir Seddik, Awny Fouad Rahmy, Amir N Wadee, Ahmad Mahdi Ahmad

 

Mark Monir Seddik, Awny Fouad Rahmy, Amir N Wadee, Ahmad Mahdi Ahmad – Effects of different aerobic exercise protocols on regional body fatness and serum lipids in women with obesity: A randomized trial –  Fizjoterapia Polska 2024; 24(3); 174-182

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG020AYN5

Streszczenie:
Cel. Celem tego badania było porównanie wpływu treningu interwałowego o wysokiej objętości i wysokiej intensywności (HV‑HIIT), treningu interwałowego o niskiej objętości i wysokiej intensywności (LV‑HIIT) oraz ciągłego treningu o umiarkowanej intensywności (MICT) na rozmieszczenie tkanki tłuszczowej i poziom lipidów w surowicy u dorosłych kobiet z otyłością.
Metody. W badaniu wzięło udział 46 kobiet z otyłością i dyslipidemią. Zostały one losowo przydzielone do grup HV‑HIIT (n = 15), LV‑HIIT (n = 14) oraz MICT (n = 17). Protokóły były wykonywane trzy dni w tygodniu przez osiem tygodni. Pomiary obejmowały BMI, obwód talii (WC), podskórny tłuszcz, tłuszcz nóg, tłuszcz tułowia, tłuszcz rąk, masę beztłuszczową, masę mięśniową oraz zawartość minerałów w kościach (DXA), maksymalny test wysiłkowy na rowerze oraz poziom lipidów w surowicy (TC, HDL, LDL, TG).
Wyniki. HV‑HIIT spowodował znacznie większe poprawy w HRmax, tłuszczu podskórnym, TC i HDL w porównaniu z innymi protokołami (p < 0,05). Zarówno LV‑HIIT, jak i MICT były skuteczne w redukcji TC, jednak LV‑HIIT był lepszy od MICT w poprawie HDL (p < 0,05).
Wnioski. HV‑HIIT okazał się najskuteczniejszy w redukcji tkanki tłuszczowej i poprawie poziomu TC i HDL, podczas gdy LV‑HIIT był lepszy od MICT w poprawie poziomu HDL.

Słowa kluczowe:
ćwiczenia aerobowe, trening interwałowy o wysokiej intensywności, rozmieszczenie tkanki tłuszczowej, lipidy w surowicy, otyłość, kobiety

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

1 2 3