shoulder pain

Wpływ treningu funkcji łopatki w porównaniu z treningiem plyometrycznym na ból i poprawę funkcji u studentów z bólem szyi i barku – randomizowane badanie kontrolowane

Hajira Husna, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Praveenkumar R

Hajira Husna, Kamalakannan M, Hariharan J, Priyanga Seemathan, Praveenkumar R
– Effects of scapular function training versus plyometric training on pain and functional improvement in students with neck and shoulder pain – randomized controlled trial – Fizjoterapia Polska 2025; 25(1); 108-113

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG007DOV14

Streszczenie

Wstęp. Ból szyi i barku jest powszechnym problemem wśród studentów, często wynikającym z długotrwałego utrzymywania nieprawidłowej postawy, obciążeń akademickich oraz nieodpowiednich warunków ergonomicznych. Wdrożenie skutecznych strategii interwencyjnych jest kluczowe dla zarządzania tym problemem.

Cel. Celem badania było porównanie skuteczności treningu funkcji łopatki i treningu plyometrycznego w redukcji bólu oraz poprawie funkcji u studentów doświadczających bólu szyi i barku.

Materiał i metody. W badaniu losowo wybrano 60 osób, które zgłosiły ból szyi i barku. Uczestnicy, w wieku 18–25 lat, obu płci, zostali zakwalifikowani na podstawie potwierdzonych dolegliwości bólowych. Kryteria wykluczenia obejmowały historię poważnych urazów szyi lub barku, takich jak przepuklina dysku szyjnego czy uraz typu „whiplash”, a także brak współpracy ze strony uczestnika. Łącznie 30 osób podzielono na dwie równe grupy: grupa A (trening funkcji łopatki) oraz grupa B (trening plyometryczny). Wyniki dotyczące bólu i niepełnosprawności oceniano za pomocą kwestionariusza Northwick Park (NPQ), wskaźnika bólu i niepełnosprawności barku (SPADI) oraz numerycznej skali oceny bólu (NPRS). Interwencja obejmowała czterotygodniowy program ćwiczeń, składający się z trzech serii na sesję, 10 powtórzeń na serię, 20 minut treningu na sesję oraz pięciu sesji tygodniowo.

Wyniki. Średnia wartość NPRS po zakończeniu terapii w grupie A wyniosła 4,2, natomiast w grupie B – 4,5. Średnia wartość NPQ po leczeniu dla grupy A wyniosła 59,6, w porównaniu do 58,9 w grupie B. Średnia wartość SPADI po terapii w grupie A wyniosła 60,24, natomiast w grupie B była nieco niższa. Wyniki wskazują, że trening funkcji łopatki skutecznie zmniejsza ból i poprawia funkcję u osób z bólem szyi i barku.

Wnioski. Badanie wykazało, że trening funkcji łopatki jest bardziej skuteczny niż trening plyometryczny w redukcji bólu oraz poprawie funkcji u studentów doświadczających bólu szyi i barku.

Słowa kluczowe

ból szyi, trening plyometryczny, trening funkcji łopatki, ból barku

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете

Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Technika energii mięśniowej a mobilizacja wg Maitlanda w leczeniu bólu i dysfunkcji barku po operacjach wycięcia węzłów chłonnych szyi

Marwa Mahdy Abd Elhameed, Hagar Reda Shawky El-Habiby, E.M. Othman, Sherif Bahaa El-Din Zayed, Shaimaa M. A. Elsayeh, Dr. Heba Mohamed Mohamady

Marwa Mahdy Abd Elhameed, Hagar Reda Shawky El-Habiby, E.M. Othman, Sherif Bahaa El-Din Zayed, Shaimaa M. A. Elsayeh, Dr. Heba Mohamed Mohamady – Muscle energy technique versus Maitland’s mobilization on shoulder pain and disability after neck dissection surgeries – Fizjoterapia Polska 2024; 24(4); 396-401

DOI: https://doi.org/10.56984/8ZG01A8C7L3

Streszczenie

Wprowadzenie. Znaczna liczba pacjentów poddawanych różnym procedurom wycięcia węzłów chłonnych szyi doświadcza dysfunkcji barku i bólu, co może znacząco komplikować lub zakłócać codzienne czynności, kontakty społeczne oraz ogólną jakość życia (QOL). Wykazano, że techniki energii mięśniowej (MET) i mobilizacja skutecznie redukują ból barku i dysfunkcję.

Cel. Celem badania było zbadanie terapeutycznych korzyści MET i mobilizacji w redukcji bólu i dysfunkcji barku po operacjach wycięcia węzłów chłonnych szyi oraz porównanie skuteczności obu technik.

Projekt badania. W badaniu zastosowano randomizowaną, pojedynczo zaślepioną, kontrolowaną próbę.

Metody. Do badania włączono trzydziestu pacjentów w wieku od 25 do 70 lat (13 mężczyzn i 17 kobiet) z dysfunkcją barku sześć miesięcy po operacjach wycięcia węzłów chłonnych szyi. Pacjentów losowo przydzielono do dwóch równych grup po 15 osób: grupa A otrzymywała technikę energii mięśniowej (MET), a grupa B była poddana mobilizacji wg Maitlanda. Obie grupy uczestniczyły w identycznym konwencjonalnym programie fizjoterapii. Interwencje były stosowane z częstotliwością trzech sesji tygodniowo przez cztery tygodnie. W ocenie bólu zastosowano wizualną skalę analogową (VAS), indeks bólu i dysfunkcji barku (SPADI) oraz zakres ruchu w stawie barkowym (zgięcie, odwiedzenie i rotacja boczna), mierzony przed i po czterech tygodniach interwencji.

Wyniki. Po czterech tygodniach interwencji obie grupy wykazały istotne statystycznie poprawy w VAS, SPADI oraz zakresie ruchu w zgięciu, odwiedzeniu i rotacji bocznej barku, z wartościami p ≤ 0,001. Porównanie między grupami wykazało istotną statystycznie różnicę we wszystkich mierzonych wynikach, na korzyść grupy A, z wartościami p < 0,001.

Wnioski. Zarówno technika energii mięśniowej (MET), jak i mobilizacja wg Maitlanda okazały się skutecznymi metodami terapeutycznymi w łagodzeniu bólu i dysfunkcji barku po operacjach wycięcia węzłów chłonnych szyi. Jednak wyniki wskazują, że MET przewyższała strategię mobilizacji wg Maitlanda.

Słowa kluczowe

dysfunkcja, technika energii mięśniowej, mobilizacja wg Maitlanda, wycięcie węzłów chłonnych szyi, ból barku

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете

Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Rozpowszechnienie dyskinezy szkaplerzowej wśród studentek Uniwersytetu Jouf – Alqurayyat: badanie przekrojowe

Hala T Ahmed, Amal A Al Sharari, Hebatalla M Abd Elrafi, Haifa A Al Fouzan

Hala T Ahmed, Amal A Al Sharari, Hebatalla M Abd Elrafi, Haifa A Al Fouzan – Prevalence of Scapular Dyskinesia among Female Students at Jouf University – Alqurayyat: A Cross Sectional Study . Fizjoterapia Polska 2021; 21(4); 164-168

Streszczenie

Cel. Określenie częstości występowania, cech i rodzaju dyskinezy szkaplerzowej wśród studentek Uniwersytetu Jouf – Alqurayyat.

Metody. Projekt przekrojowy. Do udziału w badaniu zrekrutowano sto trzydzieści sześć studentek z żeńskiego oddziału w Alqurayyat na Uniwersytecie Jouf (Północna Arabia Saudyjska). Dane demograficzne oceniano za pomocą kwestionariusza strukturalnego, dyskinezę szkaplerzową oceniano klinicznie poprzez bezpośrednią obserwację (test dyskinezy szkaplerzowej) i ruchy wspomagane ręcznie (test wspomagania łopatki (SAT) i test odstawienia (retrakcji) łopatki (SRT)), natomiast poziom bólu oraz niepełnosprawność funkcjonalną oceniano za pomocą wskaźnika bólu barku i niepełnosprawności (SPADI).

Wyniki: Częstość występowania dyskinezy szkaplerzowej wynosiła 99,3%; 56,3% przypadków dotyczyło lewej ręki, a u 76% wystąpił typ II. Zaobserwowano istotny związek między dyskinezą szkaplerzowej a funkcją barku (p<0.05).

Wniosek: Częstość występowania dyskinezy łopatki wśród studentek Uniwersytetu Jouf w Alqurayyat wyniosła 99,3%, przy czym u większości z nich dolegliwość dotyczyła lewej ręki oraz typu II.

Słowa kluczowe

Dyskineza szkaplerzowa, ruchy łopatki, ból barku, niepełnosprawność

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете

Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Zmiany w zakresie wskaźnika siły stożka rotatorów, bólu barku i niepełnosprawności po zastosowaniu mobilizacji szyjno-piersiowej u pacjentów z zespołem bolesnego barku

Ahmed M Elmelhat, Salwa F Abdelmagid, Ebtessam F Gomaa, Ahmed M Gad

Ahmed M Elmelhat, Salwa F Abdelmagid, Ebtessam F Gomaa, Ahmed M Gad – Changes in Rotator Cuff Strength Ratio, Shoulder Pain and Disability after Cervicothoracic Mobilization in Subjects with shoulder impingement syndrome. Fizjoterapia Polska 2020; 20(1); 36-42

Streszczenie
Informacje ogólne. Zespół bolesnego barku (SIS – shoulder impingement syndrome) jest najczęstszą przyczyną bólu barku. W ostatnim czasie zwrócono uwagę na zastosowanie manualnej terapii kręgosłupa w leczeniu bólu barku. Metody. Niniejsze badanie jest randomizowanym badaniem kontrolowanym. Ogółem w badaniu uczestniczyło 35 pacjentów z zespołem bolesnego barku (klasyfikacja Neera stopnień I i II) w średnim wieku (32 ± 6,47). Pacjentów podzielono losowo na 2 równe grupy. Grupa kontrolna była poddawana leczeniu prowadzonemu w oparciu o badania naukowe dotyczące zespołu bolesnego barku (rozciąganie tylnej torebki, ćwiczenia stożka rotatorów i trening dźwigaczy), podczas gdy w przypadku grupy eksperymentalnej zastosowano rytmiczną oscylacyjną centralną tylno-przednią i poprzeczną mobilizację wg metody Maitlanda dla kręgosłupa szyjno-piersiowego (kręg C7-T4) wraz z tym samym programem fizjoterapii zastosowanym w grupie kontrolnej przez 4 tygodnie. Wszyscy pacjenci w obu grupach zostali poddani ocenie przed i po zastosowanym leczeniu, w ramach której zmierzono izometryczny stosunek wytrzymałości rotatora przy użyciu urządzenia Hand Held Dynamometer (HHD). Poziom bólu oraz niepełnosprawność barku zmierzono przy użyciu Shoulder Pain and Disability Index (SPADI – Wskaźnik bólu barku i niepełnosprawności). Wyniki. Analiza statystyczna z wykorzystaniem projektu leczenia przed i po wykazała, że pod kątem izometrycznego stosunku wytrzymałości rotatora nie ma znaczącej różnicy między grupami. Stwierdzono jednak istotną różnicę w poziomie bólu i wskaźniku niepełnosprawności barku między grupami. Wnioski. Mobilizacja szyjno-piersiowa może być skuteczna w ramach leczenia bólu i niepełnosprawności związanej z zespołem bolesnego barku; jednakże, poprawa związana z mobilizacją może wynikać również ze zmian w zakresie siły mięśni barku.

Słowa kluczowe:
terapia manualna, ból barku, szyjno-piersiowy, SPADI

Pobierz/Download/下載/Cкачиваете

Pobierz bezpłatnie artykuł w j. angielskim

Ból barku w niedowładzie połowiczym – wskaźniki kliniczne i wrażliwość uciskowa

Agnieszka Sobierajska-Rek

A. Sobierajska-Rek – Hemiplegic shoulder pain – clinical factors and pain pressure sensitivity. FP 2017; 17(4); 24-32

Streszczenie

Ból barku jest typowym objawem towarzyszącym porażeniu lub niedowładowi kończyny górnej po udarze mózgu.
Cel pracy. Celem niniejszej pracy było określenie związku między czynnikami klinicznymi takimi jak podwichnięcie czy zespół ciasnoty podbarkowej, spastycznością, wrażliwością uciskową a częstością występowania bolesnego barku u chorych po udarze mózgu.
Materiał i metodyka. chorzy po udarze mózgu z bólem barku po stronie niedowładnej (n = 26), oraz chorzy po udarze mózgu bez bólu w barku po stronie niedowładnej (n = 11) zostali poddani badaniu wrażliwości uciskowej mięśnia dwugłowego ramienia i mięśnia nadgrzebieniowego, wykonano ocenę kliniczną tkanek miękkich w obrębie barku, sprawności kończyny górnej w skali Brunnstrom oraz spastyczności.
Wyniki. nie stwierdzono różnic we wrażliwości uciskowej mięśnia nadgrzebieniowego między grupą badaną a kontrolną. Zaobserwowano zwiększoną wrażliwość mięśnia dwugłowego w grupie badanej na poziomie tendencji statystycznej. Badani z bolesnym barkiem po stronie niedowładnej cechowali się wyższym poziomem spastyczności w badanej kończynie, a natężenie bólu było skorelowane ze wzmożeniem napięcia mięśniowego. Wnioski. Istnieje zależność między bólem barku po stronie niedowładnej a klinicznymi objawami zespołu uwięźnięcia oaz niestabilności w stawie ramiennym. Stwierdzono tendencję do zwiększonej wrażliwości uciskowej w obrębie mięśnia dwugłowego ramienia w badanej grupie.