Wpływ mobilizacji stawu promieniowo-łokciowego bliższego na funkcję ręki po złamaniu przedramienia / Mobilisation of proximal radioulnar joint and functioning of the arm after forearm fracture

Marek Woszczak, Katarzyna Syrewicz, Marcel Kotkowski, Marek Kiljański

FP 2015; 15(1); 58-73

Streszczenie
Cel badania. Celem badania była ocena wpływu mobilizacji stawu promieniowo-łokciowego bliższego na funkcję ręki u leczonych zachowawczo po złamaniu w obrębie przedramienia.
Materiał i metodyka. Badaniem objęto 60 chorych w wieku powyżej 50 lat leczonych z powodu ograniczenia funkcji ręki na skutek złamania kości przedramienia. Pacjentów podzielono losowo na dwie równe grupy: badaną i kontrolną. U wszystkich chorych wykonano serię dziesięciu zabiegów fizjoterapeutycznych, na które składały się: aplikacja pola elektromagnetycznego niskiej częstotliwości oraz naświetlania lampą Sollux z niebieskim filtrem i kinezyterapię w postaci ćwiczeń czynnych wolnych w obrębie stawów: łokciowego, nadgarstkowego i palców. W grupie badanej wykonano dodatkowo mobilizację stawu promieniowo-łokciowego bliższego metodą Kaltenborna-Evjentha.
Wyniki. Analiza przeprowadzonych badań wykazała, że mobilizacja stawu promieniowo-łokciowego przyniosła poprawę stanu klinicznego i funkcjonalnego pacjentów po złamaniu przedramienia.
Wnioski. Osoby u których w programie rehabilitacji zastosowano mobilizację stawu promieniowo-łokciowego bliższego oceniały swoje dolegliwości bólowe jako łagodniejsze, odznaczały się lepszym zakresem ruchu zgięcia grzbietowego, zgięcia dłoniowego, odchylenia dołokciowego i dopromieniowego w stawie nadgarstkowym oraz ruchu supinacji i pronacji w stawie promieniowo-łokciowym. Ponadto terapia z zastosowaniem mobilizacji skutkowała poprawą siły chwytu cylindrycznego.

Słowa kluczowe:
uraz, złamanie przedramienia, mobilizacja, skala VAS, skala Laitinena


Abstract

Research objective. The research aims to evaluate the effect of mobilisation of proximal radioulnar articulation on the hand function after a forearm fracture.
Material and methods. The research involved 60 patients over the age of 50 who were subject to treatment for limitation of hand function resulting from a forearm fracture. The respondents were randomly divided into equal research and control groups and subjected to a series of ten physiotherapy treatments, including low-frequency electromagnetic field therapy, blue filter Sollux lamp and physiotherapy in the form of free active exercises of the elbow, wrist and fingers. The research group also underwent the mobilisation of proximal radioulnar articulation using the Kaltenborn-Evjenth method.
Results. The analysis of the data obtained showed that mobilisation of proximal radioulnar articulation improved the clinical and functional condition of patients after a forearm fracture.
Conclusions. The respondents who went through a rehabilitation program which included mobilisation of proximal radioulnar articulation, assessed their pain level as being lower. They also achieved a wider range of dorsiflexion, palmar flexion, ulnar and radial deviation as well as supination and pronation motion in the radioulnar joint. Additionally, therapy that included the mobilisation resulted in improved strength of cylindrical grip.

Key words:
injury, forearm fracture, mobilisation, VAS scale, Laitinen scale

Pobierz/Download Pobierz artykuł w j. angielskim/Download an English version